เรื่องน่าเล่ารูมเมท

กระทู้สนทนา

เรื่องเล่าสยองขวัญ สุขภาพจิต เพื่อนร่วมงาน

เรื่องยาวมาก ไม่รู้จะมีใครอ่านไหม คืองี้ เรามีรูมเมทคนนึง ไม่ได้สนิท แต่รู้จักแบบบังเอิญ แบบเพื่อนแนะนำเพื่อน จะมีช่วงนึงเราอยู่หอใน เราทำงานแล้วแหละเป็นพยาบาลจบมาได้ 3 ปีเต็ม ทีแรกในหอเขาให้อยู่ 3 คนต่อห้อง แต่เพื่อนเราอีก 2 คน อยู่หอนอก วันเวลาผ่านไปเพื่อนเราอีกคนนึงลาออก ไปทำรพ.อื่น เหลือเรากับเพื่อนอีกคน แต่เพื่อนอีกคนอยู่หอนอก สรุปในห้องตอนนี้มีเรา 1 คน วันเวลาผ่านไป เราเจอเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน มีการนัดแนะกันชวนไปกินบุฟเฟ่ ระหว่างนั้นล่ะก็ได้รู้จักเพื่อนอีกคน ซึ่งนางรู้จักกับเพื่อนของเรา คุยกันไปมา สรุปนางอยู่หอในเดียวกันกับเรา ละนางก็เล่าเรื่องของรูมเมทนางให้ฟัง (รูมเมทนางเป็นรุ่นพี่ ซึ่งถ้าโยงแบบเครือญาติ) เทียบเท่ากับรุ่นน้าปลายๆเกือบรุ่นแม่ นางเล่าว่ารูมเมทนางบีบนางให้ออกจากห้อง ซึ่งด้วยความที่เราเป็นคนเห็นอกเห็นใจเลยเกิดความสงสาร + กับเราอยู่คนเดียวด้วยเลยเสนอไปว่ามาอยู่ห้องเราก็ได้นะ ซึ่งนางมาอยู่จริง สักพักนางถามเราว่าสามารถนำอาหารมากินบนห้องได้มั้ย ไอ่เราก็นึกในใจว่าห้องเดิมนางกินไม่ได้เหรอหรือยังไง เราเลยตอบไปว่ากินได้ แต่กินแล้วต้องนำขยะหรือของที่กินไปทิ้งขยะทุกครั้ง และห้ามทำอาหาร กฎของเราไม่ยากเลย นางก็ตอบตกลง พอเวลาผ่านไป นางก็ซื้อข้าวนู่นนี่นั่นมากิน แรกๆก็ทิ้ง หลังๆมาไม่ถึงเดือนเลยด้วยซ้ำ กินละไม่ยอมเอาไปทิ้ง จนมดขึ้นบ้างหนอนขึ้นบ้าง หลายครั้งหลายหน เราบอกแล้วบอกเล่า นางก็บอกเดี๋ยวเอาไปทิ้ง แต่ก็ไม่เคยจะไปทิ้งทันที ต้องให้ได้บอก จนส่งกลิ่น พอนางเก็บไปทิ้ง ก็ไม่เคยเอาผ้าชุบน้ำยาทำความสะอาด จนพื้นเลอะจนเป็นคราบฝังลึก นางทำแบบนี้ทุกครั้ง ละไม่ยอมเอาไปทิ้ง นางเอาของที่กินไว้ตรงไหนรู้เปล่า นางวางไว้ข้างที่นอนนาง วางซ้อนกัน วางทับกัน จนเกิดเป็นกองขยะ ไม่เพียงเท่านี้ เวลาที่เราไปอยู่เวร นางอยู่ห้อง เสื้อผ้าที่ใส่ ชุดชั้นใน กางเกงในที่ใส่ ผ้าอนามัยที่ใส่แล้ว ยัดทิ้งข้างเตียงหมดเลย กลายเป็นว่าที่ๆนางนอนเปรียบเสมือนนอนในกองขยะ แต่มันไม่ได้ไง อยู่ห้องคนอื่นก็ควรจะเกรงใจมั้ย แถมที่ๆนางยัดมันเป็นซอกข้างเตียงฉัน ละนางไม่เคยคิดจะจับไม้กวาดเลยสักครั้ง นี่แค่ในห้องนะ นางทำวีรกรรมไว้กับเราเยอะมาก ในห้องน้ำอีก ไม่เคยคิดจะขัดจะล้าง ขอบอกแบบไม่อายละกันนะ เวลานางขับของเสีย(ถ่ายท้อง) บ่อยกว่าเรามากๆ นับครั้งไม่ถ้วน เวลาเราเข้าต่อนาง คุณไม่เคยหันไปมองด้านหลังก่อนออกจากห้องน้ำหรือไง คราบก็ไม่กำจัด เลอะแบบไหนปล่อยไว้แบบนั้น นางทำแบบนี้ทุกครั้งจนเราเริ่มทนไม่ไหว ก็พูดแบบอ้อมๆให้นางเข้าใจ แต่นางไม่เก้ท ก็ยังเป็นแบบเดิมอยู่ ยังติดนิสัยงอมืองอเท้าอยู่ อนาคตคงเป็นอัมพฤกษ์อัมพาต แล้วเวลาจะนอนใช่มั้ย ดึกมาก ตี2จะตี3 นางยังตื่นมาแกะขนมซึ่งเรามีเวรตอนเช้า (ลืมบอกไปว่าเราเป็นคนหลับยากมาก บางวันไม่นอนก็มี บางวันหลับตาตั้งนานแต่กว่าจะหลับปาไป 4-5 ชม.) ด้วยความที่นางแกะขนม มันก็ดังตู้มต้าม เสียงก้อบแก้บของถุงขนมอ่ะ ซึ่งเสียงมันรบกวนเรา เวลาปิดประตูห้องน้ำหรือห้องเหมือนกัน นางเห็นว่าเราหลับอยู่ แต่ปิดเสียงดังทุกครั้ง จนเราสะดุ้งตื่น เป็นอยู่แบบเนี้ยะ ตลอด เราก็บอกนางละนะว่าเวลาปิด ให้ปิดเบาๆ เพราะเราเป็นคนตกใจง่าย ตื่นง่าย
เรารู้สึกว่าสิ่งที่นางทำมันเป็นพิษกับเรามาก ไหนจะอากาศในห้องออกซิเจนในห้องต้องเจือปนกับขยะที่นางสะสมไว้ แต่บอกเลยว่าเรามีหลักฐานทุกอย่างเวลานางทำ เราจะถ่ายรูปเก็บเป็นหลักฐานไว้ เราก็เลยนึกขึ้นได้ว่า นางคงทำตัวแบบนี้ที่ห้องเดิมนาง รูมเมทนางถึงบีบให้ออกมา
หรือนางคิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำอยู่มันเป็นปกติ หรือยังไง
ลืมบอกไปว่ามีช่วงที่เราไม่อยู่ห้อง (ไปขึ้นเวรบ่าย) นางเวรเช้า เราลงเวรมาประมาณน่าจะตี 1 ได้ เปิดเข้าไปในห้องไฟในห้องยังปิดอยู่ แต่นางนอนอยู่ในห้อง รู้ไหมเราเจออะไร คุณพระ!!! นางนอนเปลือยกายท่อนบน เราเจออยู่ 2 ครั้ง คืองงมาก คงลืมว่าตัวเองไม่ได้อยู่ห้องคนเดียว เผจิดเผจ้อมาก ไม่รู้จะพูดยังไงละ ละนางขอบดึงผม ดึงจนเส้นผมปลิวมาใส่เตียงเรา ดึงจนผมอีกหย่อมของหัวล้านไปหย่อมนึง จนขั้นซื้อวิกผมมาใส่ แต่เราก็รู้แหละไม่ควรไปยุ่งเรื่องส่วนตัวใคร แต่เรื่องทำสกปรกใส่ห้องเรา ไม่รักษาความสะอาดทั้งในห้อง ในห้องน้ำเรารับไม่ได้ หรือนางไม่มีใครสอนมาเหรอ หรือถ้าไม่มีใครสอนอย่างน้อยๆจิตใต้สำนึกก็ควรจะรู้ว่าสิ่งไหนควรทำ ไม่ควรทำ เพี้ยนปูเสื่อ