วันที่ฉันตัดสินใจอยู่คนเดียวโดยไม่ต้องรอใคร

สวัสดีค่ะ เมื่อก่อนฉันเป็นคนที่กลัวการอยู่คนเดียวมาก ต้องมีใครสักคนคอยทัก คอยอยู่ใกล้ ๆ ถึงจะรู้สึกว่าชีวิตไม่ว่างเปล่า
แต่พอผ่านความสัมพันธ์ที่เหนื่อยมาหลายครั้ง ฉันเริ่มเข้าใจว่าความเหงามันไม่ได้น่ากลัวเท่าการฝืนอยู่กับอะไรที่ไม่พอดี
ตอนนี้เลิกงานก็กลับห้อง เปิดเพลงเบา ๆ ทำกับข้าวกินเอง จัดห้องให้เรียบร้อยแล้วนั่งดูซีรีส์เงียบ ๆ มันไม่ได้หวือหวา
แต่มันสงบอย่างประหลาด ฉันเริ่มฟังเสียงตัวเองชัดขึ้น รู้ว่าตัวเองชอบอะไร ไม่ชอบอะไร
และไม่ต้องพยายามเป็นคนดีในแบบที่ใครอยากให้เป็น การอยู่คนเดียวครั้งนี้เลยไม่ใช่ความโดดเดี่ยว
แต่มันคือการกลับมาอยู่กับตัวเองจริง ๆ สักที