คนเรามักเก่งกับการอาลัย แต่ไม่ค่อยเก่งกับการเอ่ยคำดี ๆ ตอนที่อีกฝ่ายยังได้ยิน

คนเรามักเก่งกับการอาลัย แต่ไม่ค่อยเก่งกับการเอ่ยคำดี ๆ ตอนที่อีกฝ่ายยังได้ยิน

   พอใครสักคนจากไป ไทม์ไลน์ก็เต็มไปด้วย “คิดถึงนะ” แต่ตอนที่เขายังทักมา เรากลับตอบช้า…หรือไม่ตอบเลย มันน่าแปลกดีนะ ที่เรายอมซื้อพวงหรีดราคาแพง แต่ไม่ยอมลงทุนกับคำว่า “เป็นยังไงบ้าง” สักประโยค ความจริงมันเรียบง่ายมาก ไม่มีใครอยากตายเพื่อให้คนเห็นคุณค่า ทุกคนแค่อยากมีค่า…ตั้งแต่ตอนที่ยังหายใจ ถ้ารัก ก็บอก ถ้าห่วง ก็ทัก ถ้าภูมิใจในใคร ก็ชมเขาตรง ๆ อย่ารอให้ต้องพิมพ์ RIP ทั้งที่เมื่อวานยังพิมพ์ “เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวค่อยคุย”

   ชีวิตไม่เคยรับประกันพรุ่งนี้ มันให้เราแค่ “วันนี้” แบบสด ๆ ไม่อุ่นซ้ำ เพราะฉะนั้น อย่าให้คำดี ๆ ต้องไปทำงานในงานศพ ให้มันได้ทำงานในวันที่หัวใจยังเต้น และถ้าวันนี้คุณยังหายใจอยู่ ก็ถือว่าโชคดีแล้ว อย่างน้อยยังมีเวลาให้พูด… ในสิ่งที่วันหนึ่งเราอาจเสียดายที่ไม่ได้พูด 🤍🕊
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่