พิมพ์ระบายเฉยๆเผื่อมันจะช่วยให้อารมณ์ดีขึ้น
เราอายุ20 เรียนสถาปัตย์ กำลังอยู่ในช่วงฝึกงานปี3
งานอดิเรก วาดรูปขายในกลุ่มตลาดไทย และ ก็ขายของนิดหน่อย
แต่ช่วงนี้เรารู้สึกเบื่อ, ไม่มีพลังงาน, ชึม มาได้2อาทิตย์แล้ว
เราแค่รู้ส◌ึกช่วงนี้เราคิดแต่อะไรในแง่ลบตลอด ทั้งต่อตัวเอง และ คนอื่น, ไม่ยอมกินข้าว, วันหนึ่งกินแค่มื้อเดียว หรือ ไม่ก็สองมื้อ, ไม่หิวคือไม่กิน ที่กินแค่เพราะต้องกินเฉยๆ, รู้สึกอาหารไม่อร่อย ทำอะไรก็เบื่อ แต่ก็ฝืน เพราะต้องทำ แต่ในใจรู้สึกหดหู่, ไม่รู้ทำไม
ไม่ได้เล่าให้ใครฟัง, เพื่อนก็ไม่ได้คุย, มันรู้สึกอึดอัดในใจ ทั้งที่เราก็ไม่เข้าใจตัวเองเป็นอะไร, ปกติเราชอบเล่า หรือ ระบายให้เพื่อนหรือคนที่สนิทฟัง. แต่ผ่านมาเราก็รู้ว่าไม่มีใครสนใจในสิ่งที่เรากำลังคุยอยู่, มันรู้สึกน้อยใจเพราะมันทำให้เรารู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่าพอให้ใครแคร์, มันก็คงเป็น1เหตุผลที่เราชึม
เราเจอเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจหลายครั้ง จะให้เล่าก็คงไม่หมด แต่โดยรวมแล้ว มันเกิดจากอารมณ์ของเราเอง เห็นอะไรขัดใจก็หงุดหงิด น้อยใจ อารมณ์เสีย.
เราไม่ได้เป็นแบบนี้ครั้งแรก เป็นหลายครั้ง แต่ละครั้งก็ดีขึ้นเอง แล้วก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมตลอด, รู้สึกสงสารคนรอบตัวที่ต้องมาเจอคนที่พลังงานต่ำแบบเรา เพราะเราต้องทำงานในวงการสังคม ต้องพูดคุย, แต่ทำไมเราถึงรู้ส◌ึกแย่ตลอด
ยิ่งอยู่คนเดียวยิ่งคิด คิดว่าการได้อยู่คนเดียวชักพักจะดี กลับจากฝึกงานทีไร ก่อนนอนก็ร้องไห้ตลอด
เราไม่กล้าคุยกับใคร เพราะขนาดตัวเองยังไม่รู้ว่าเป็นอะไร มันรู้สึกสับสนกับชีวิต ถ้าไปเล่าให้คนอื่นฟัง ก็กลัวเขาจะว่า ขนาดตัวเองยังไม่รู้ คนอื่นจะรู้ด้วยมั้ย ทั้งที่ความจริงเราแค่อยากระบาย
เผื่อใครเคยเป็นแล้วมีวิธีแก้หรือทำยังไงช่วยเล่าให้ฟังหน่อยนะคะ
รู้สึกเบื่อกับชีวิต
เราอายุ20 เรียนสถาปัตย์ กำลังอยู่ในช่วงฝึกงานปี3
งานอดิเรก วาดรูปขายในกลุ่มตลาดไทย และ ก็ขายของนิดหน่อย
แต่ช่วงนี้เรารู้สึกเบื่อ, ไม่มีพลังงาน, ชึม มาได้2อาทิตย์แล้ว
เราแค่รู้ส◌ึกช่วงนี้เราคิดแต่อะไรในแง่ลบตลอด ทั้งต่อตัวเอง และ คนอื่น, ไม่ยอมกินข้าว, วันหนึ่งกินแค่มื้อเดียว หรือ ไม่ก็สองมื้อ, ไม่หิวคือไม่กิน ที่กินแค่เพราะต้องกินเฉยๆ, รู้สึกอาหารไม่อร่อย ทำอะไรก็เบื่อ แต่ก็ฝืน เพราะต้องทำ แต่ในใจรู้สึกหดหู่, ไม่รู้ทำไม
ไม่ได้เล่าให้ใครฟัง, เพื่อนก็ไม่ได้คุย, มันรู้สึกอึดอัดในใจ ทั้งที่เราก็ไม่เข้าใจตัวเองเป็นอะไร, ปกติเราชอบเล่า หรือ ระบายให้เพื่อนหรือคนที่สนิทฟัง. แต่ผ่านมาเราก็รู้ว่าไม่มีใครสนใจในสิ่งที่เรากำลังคุยอยู่, มันรู้สึกน้อยใจเพราะมันทำให้เรารู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่าพอให้ใครแคร์, มันก็คงเป็น1เหตุผลที่เราชึม
เราเจอเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจหลายครั้ง จะให้เล่าก็คงไม่หมด แต่โดยรวมแล้ว มันเกิดจากอารมณ์ของเราเอง เห็นอะไรขัดใจก็หงุดหงิด น้อยใจ อารมณ์เสีย.
เราไม่ได้เป็นแบบนี้ครั้งแรก เป็นหลายครั้ง แต่ละครั้งก็ดีขึ้นเอง แล้วก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมตลอด, รู้สึกสงสารคนรอบตัวที่ต้องมาเจอคนที่พลังงานต่ำแบบเรา เพราะเราต้องทำงานในวงการสังคม ต้องพูดคุย, แต่ทำไมเราถึงรู้ส◌ึกแย่ตลอด
ยิ่งอยู่คนเดียวยิ่งคิด คิดว่าการได้อยู่คนเดียวชักพักจะดี กลับจากฝึกงานทีไร ก่อนนอนก็ร้องไห้ตลอด
เราไม่กล้าคุยกับใคร เพราะขนาดตัวเองยังไม่รู้ว่าเป็นอะไร มันรู้สึกสับสนกับชีวิต ถ้าไปเล่าให้คนอื่นฟัง ก็กลัวเขาจะว่า ขนาดตัวเองยังไม่รู้ คนอื่นจะรู้ด้วยมั้ย ทั้งที่ความจริงเราแค่อยากระบาย
เผื่อใครเคยเป็นแล้วมีวิธีแก้หรือทำยังไงช่วยเล่าให้ฟังหน่อยนะคะ