บุญชนะ ประสบการณ์โชคร้าย
การเขียนบทความระบายชีวิตที่ผ่านมา เอาเป็นเวลาสั้นๆ 4-5 ปีผมนายบุญชนะ นามสกุล(ผมขอสงวน)....ชีวิตที่ผ่านมาผมนั้นผมเชื่อนะว่าผมเล่าให้ใครต่อใครฟังก็ไม่มีใครคิดจะเชื่อผมหรอกโน๊ตหรือข้อความนี้ผมจะเก็บไว้เผื่อเป็นหนังสือสั้นของชีวิตผมเองเชื่อเถอะถ้าผมเล่าคุณจะตั้งใจอ่านอย่างแน่นอน
เรื่องเกี่ยวกับผีวิญญาณสิ่งแปลกปลอมต่างๆ..เทพเจ้า..ธรรมชาติ..สิ่งที่ได้ยินและสิ่งมหัศจรรย์และความเพ้อฝันและอันนี้คุณแทบไม่เชื่อแน่(ร่างกาย..ผมเป็นคนเเข็งเเรงไม่มีโรคประจำตัวสมบูรณ์ทุกอย่างครับ)...สรุปสิ่งที่ผมเจอผมบ้าผมคิดไปเอง...คนอ่านช่วยตัดสินใจให้ผมแล้วกัน..เชื่อเถอะถ้าอ่านแล้ว 99% คิดว่าผมบ้าแน่นอน
ถ้ามีคนคิดแบบเดียวกับผมสัก 1% คุณมานั่งคุยกับผมหน่อยครับ(ผมยืนยันว่าผมไม่ได้บ้า)
ถ้าคุณได้อ่าน...และเผลออ่านจนจบแล้วผมขออะไรอย่างหนึ่งอย่างนะครับคำขอของผม....อยู่ตอนจบท้ายเรือง...
บทที่1
สิ่งเริ่มต้น ...
...เชื่อไหมครับตอนที่ผมเขียนเรื่องนี้ผมก็ยังเจอกับสิ่งที่ผมเกลียดและต่ำตมที่สุดในชีวิตขณะที่ผมเขียนอยู่นั้นผมคิดว่าพวกมันก็ได้ยิน.......และโดนเรื่องโง่ๆโดนทำอยู่ทุกวัน4-5ปียันวันนี้
บุคลิกท่าทางลักษณะของผมนั้นออกแนววัยรุ่นโพลงพลางเหมือนวัยรุ่นทั่วไป
คุณเคยได้ยินหรือหูเเว่วหรือเห็นภาพโง่ๆที่มันไม่ใช่เรื่องจริงไม่ใช้สิ่งที่ควรได้ยินทุกคำที่ได้ยินล้วนมีแต่เรื่องโกหกหลอกลวงหาเรื่องบั่นทอนชีวิตสร้างเรื่องเหมือนบทบทหนึ่งที่พวกมันพยายามจะทำให้เราตกหลุมพรางทำให้เราโมโหขาดสติให้มีอารมณ์ร่วมสร้างความเกลียดชังให้คนเข้าใจผิดให้คนเกลียดเราโดยที่เรากระทำขึ้นมาตามเสียงตามอารมณ์ที่เราได้ยินใช้ประโยชณ์กับชีวิตที่ล้มเหลวของผม
ตอนนี้คุณคิดว่าผมบ้าแล้วใช้ใหม...แต่ยังฟังผมเล่าเรื่องให้จบก่อน...
ใช่ครับผมเผลอมีอารมณ์ตามผมเผลอเชื่อจนชีวิตทุกวันนี้สังคมมองว่าผมเพี้ยน....
มีปัญหากับคนรอบข้าง
มันเริ่มจากสิ่งใกล้ตัวมันเริ่มจากสิ่งที่ผมมีอารมณ์ง่ายด้วยนิสัยของผมเป็นคนโผลงผลาง...
เริ่มจากเด็กข้างบ้านคนเช่าบ้านคนเช่าห้อง...เริ่มจากเสียงที่เราได้ยินแต่เขาไม่ได้พูด...เสียงด่าทอเสียงแขวะแน่นอน...แขวะมากูแขวะอยู่ดีๆด่ากู...มีหรือกูไม่ด่ากลับ...แต่แน่นอนครับผมด่าอะไรเค้าไม่ได้พูดแต่เราได้ยิน(ตอนนั้นผมยังไม่รู้ยังแสดงท่าทางอยู่.....เสียงรบกวนรอบบ้านเสียงปาสิ่งของเข้าบ้านใช้ผมเดินไปดูไม่มี..ไม่มีใคร...มันคงวิ่งเร็วผมคิดงั้น...เลยตะโกนด่าทอเสียงดังใช้ครับก็ผมโดนรบกวน...หลังจากนั้นผมเจอเรื่องแย่ๆมากกว่าเดิมหลายเท่านัก...ตอนนั้นผมยังไม่ได้คิดอะไร...ยังไม่คิดถึงเรื่องสิ่งที่มองไม่เห็นผมยังคิดเป็นคนที่หาเรื่องผม แน่นอน..ไอ้เด็กข้างบ้านใช้ครับพอโดนหนักๆเข้า...ผมปรึกษาแม่...คุยกับแม่ผมโดนรบกวนแต่ผมไม่เห็น..จับมันไม่ได้สักที
แม่ช่วยแอบดูหน่อย...ครับแม่เชื่อผมเค้ามาดูมาเฝ้าสิ่งที่เค้าเห็นไม่มีอะไร..ผมก็ยังไม่ยอมก็ผมได้ยินช่วยเป็นพยานหน่อยนะแม่เข้าข้างมันหรอเถียงกับแม่จนเค้าเบื่อ....และเริ่มมองผมแปลก..นี้คือปัญหาแรกครอบครัวมองเราเพี้ยนทองเราบ้า
...ตอนนั้นผมไม่รู้ตัวหลอกว่าใครจะมองผมยังไง..เพราะอะไร...เพราะผมยังมั่นใจว่ามีคนหาเรื่องผม...ไม่ใช้สิ่งตัวจริงที่ผมเจออยู่...
นี้คือประสบการณ์ช่วงแรกที่ผมได้เจอกับเรื่องแย่ๆต่ำๆที่สุดในชีวิตของผมที่เคยเจอ
ถึงตอนนี้คุณผู้อ่านติดยังไงกับผมครับ
คงไม่พ้นคำนี้ คุณคิดไปเองหรือป่าวคุณบ้าหรือป่าว....
บทที่ 2
ณ ห้องเพื่อน .. กูได้ยินไม่ได้ยิน คิดว่าผีแต่กูว่าคน...
กูไม่ได้บ้ากูมั่นใจว่ากูไม่ได้บ้าผมเถียงคำนี้กับเพื่อนผม....ณ ตอนนั้น..เพื่อนผมก็คงคิดว่าผมไม่ได้บ้ามันเลยบอกว่าผีเพื่อนผี..
.......ครับ...
ผมจะเล่าให้ฟัง..
เรื่องที่สุดแสนจะเกลียดและต่ำตมในชีวิต
การเขียนบทความระบายชีวิตที่ผ่านมา เอาเป็นเวลาสั้นๆ 4-5 ปีผมนายบุญชนะ นามสกุล(ผมขอสงวน)....ชีวิตที่ผ่านมาผมนั้นผมเชื่อนะว่าผมเล่าให้ใครต่อใครฟังก็ไม่มีใครคิดจะเชื่อผมหรอกโน๊ตหรือข้อความนี้ผมจะเก็บไว้เผื่อเป็นหนังสือสั้นของชีวิตผมเองเชื่อเถอะถ้าผมเล่าคุณจะตั้งใจอ่านอย่างแน่นอน
เรื่องเกี่ยวกับผีวิญญาณสิ่งแปลกปลอมต่างๆ..เทพเจ้า..ธรรมชาติ..สิ่งที่ได้ยินและสิ่งมหัศจรรย์และความเพ้อฝันและอันนี้คุณแทบไม่เชื่อแน่(ร่างกาย..ผมเป็นคนเเข็งเเรงไม่มีโรคประจำตัวสมบูรณ์ทุกอย่างครับ)...สรุปสิ่งที่ผมเจอผมบ้าผมคิดไปเอง...คนอ่านช่วยตัดสินใจให้ผมแล้วกัน..เชื่อเถอะถ้าอ่านแล้ว 99% คิดว่าผมบ้าแน่นอน
ถ้ามีคนคิดแบบเดียวกับผมสัก 1% คุณมานั่งคุยกับผมหน่อยครับ(ผมยืนยันว่าผมไม่ได้บ้า)
ถ้าคุณได้อ่าน...และเผลออ่านจนจบแล้วผมขออะไรอย่างหนึ่งอย่างนะครับคำขอของผม....อยู่ตอนจบท้ายเรือง...
บทที่1
สิ่งเริ่มต้น ...
...เชื่อไหมครับตอนที่ผมเขียนเรื่องนี้ผมก็ยังเจอกับสิ่งที่ผมเกลียดและต่ำตมที่สุดในชีวิตขณะที่ผมเขียนอยู่นั้นผมคิดว่าพวกมันก็ได้ยิน.......และโดนเรื่องโง่ๆโดนทำอยู่ทุกวัน4-5ปียันวันนี้
บุคลิกท่าทางลักษณะของผมนั้นออกแนววัยรุ่นโพลงพลางเหมือนวัยรุ่นทั่วไป
คุณเคยได้ยินหรือหูเเว่วหรือเห็นภาพโง่ๆที่มันไม่ใช่เรื่องจริงไม่ใช้สิ่งที่ควรได้ยินทุกคำที่ได้ยินล้วนมีแต่เรื่องโกหกหลอกลวงหาเรื่องบั่นทอนชีวิตสร้างเรื่องเหมือนบทบทหนึ่งที่พวกมันพยายามจะทำให้เราตกหลุมพรางทำให้เราโมโหขาดสติให้มีอารมณ์ร่วมสร้างความเกลียดชังให้คนเข้าใจผิดให้คนเกลียดเราโดยที่เรากระทำขึ้นมาตามเสียงตามอารมณ์ที่เราได้ยินใช้ประโยชณ์กับชีวิตที่ล้มเหลวของผม
ตอนนี้คุณคิดว่าผมบ้าแล้วใช้ใหม...แต่ยังฟังผมเล่าเรื่องให้จบก่อน...
ใช่ครับผมเผลอมีอารมณ์ตามผมเผลอเชื่อจนชีวิตทุกวันนี้สังคมมองว่าผมเพี้ยน....
มีปัญหากับคนรอบข้าง
มันเริ่มจากสิ่งใกล้ตัวมันเริ่มจากสิ่งที่ผมมีอารมณ์ง่ายด้วยนิสัยของผมเป็นคนโผลงผลาง...
เริ่มจากเด็กข้างบ้านคนเช่าบ้านคนเช่าห้อง...เริ่มจากเสียงที่เราได้ยินแต่เขาไม่ได้พูด...เสียงด่าทอเสียงแขวะแน่นอน...แขวะมากูแขวะอยู่ดีๆด่ากู...มีหรือกูไม่ด่ากลับ...แต่แน่นอนครับผมด่าอะไรเค้าไม่ได้พูดแต่เราได้ยิน(ตอนนั้นผมยังไม่รู้ยังแสดงท่าทางอยู่.....เสียงรบกวนรอบบ้านเสียงปาสิ่งของเข้าบ้านใช้ผมเดินไปดูไม่มี..ไม่มีใคร...มันคงวิ่งเร็วผมคิดงั้น...เลยตะโกนด่าทอเสียงดังใช้ครับก็ผมโดนรบกวน...หลังจากนั้นผมเจอเรื่องแย่ๆมากกว่าเดิมหลายเท่านัก...ตอนนั้นผมยังไม่ได้คิดอะไร...ยังไม่คิดถึงเรื่องสิ่งที่มองไม่เห็นผมยังคิดเป็นคนที่หาเรื่องผม แน่นอน..ไอ้เด็กข้างบ้านใช้ครับพอโดนหนักๆเข้า...ผมปรึกษาแม่...คุยกับแม่ผมโดนรบกวนแต่ผมไม่เห็น..จับมันไม่ได้สักที
แม่ช่วยแอบดูหน่อย...ครับแม่เชื่อผมเค้ามาดูมาเฝ้าสิ่งที่เค้าเห็นไม่มีอะไร..ผมก็ยังไม่ยอมก็ผมได้ยินช่วยเป็นพยานหน่อยนะแม่เข้าข้างมันหรอเถียงกับแม่จนเค้าเบื่อ....และเริ่มมองผมแปลก..นี้คือปัญหาแรกครอบครัวมองเราเพี้ยนทองเราบ้า
...ตอนนั้นผมไม่รู้ตัวหลอกว่าใครจะมองผมยังไง..เพราะอะไร...เพราะผมยังมั่นใจว่ามีคนหาเรื่องผม...ไม่ใช้สิ่งตัวจริงที่ผมเจออยู่...
นี้คือประสบการณ์ช่วงแรกที่ผมได้เจอกับเรื่องแย่ๆต่ำๆที่สุดในชีวิตของผมที่เคยเจอ
ถึงตอนนี้คุณผู้อ่านติดยังไงกับผมครับ
คงไม่พ้นคำนี้ คุณคิดไปเองหรือป่าวคุณบ้าหรือป่าว....
บทที่ 2
ณ ห้องเพื่อน .. กูได้ยินไม่ได้ยิน คิดว่าผีแต่กูว่าคน...
กูไม่ได้บ้ากูมั่นใจว่ากูไม่ได้บ้าผมเถียงคำนี้กับเพื่อนผม....ณ ตอนนั้น..เพื่อนผมก็คงคิดว่าผมไม่ได้บ้ามันเลยบอกว่าผีเพื่อนผี..
.......ครับ...
ผมจะเล่าให้ฟัง..