คือว่าด้วยเรื่องที่เราไม่ได้เรียนต่อม.ปลาย แล้วอยากออกจากจุดนี้ของชีวิตตัวเอง ทุกอย่างมันรู้สึกเหมือนต้องแก่จนเน่าตุยที่นี้เหมือนโลกมีแค่นี้ไม่ที่อื่นอีกที่เราสามารถไปได้.
เข้าเรื่อง
เราก็ได้อ่านหลายๆกระทู้ หรือ แม้ความเห็นของคนที่มีต่อกระทู้นั้นๆ โดยประมาณ:สายไปแล้วค่ะเรียนตอนนี้กว่าจะจบแล้วเริ่มงานเขาคงไม่เอาคนที่มีอายุประมาณนึงแต่ไม่ประสบการณ์หรอก.(อันนี้ตัวอย่าง) คือเราว่ามันอาจจะจริงที่หลายๆที่อยากได้คนที่มีประสบการณ์ แต่มันไม่ใช่ตัวที่จะมาบอกว่าชีวิตคุณ มันจบแล้วมันสายไปแล้ว เราไม่อยากพูดให้ดูโลกสวยที่ไม่ดูความเป็นจริงแต่เราขอพูดตรงๆว่า "โลกสวยกับความเป็นไปได้มันต่างกัน" มันไม่มีอะไรมาตัดสินว่าสิ่งที่คุณเพิ่งได้รับรู้หรือเพิ่งจะเข้าใจว่ามันสายเกินไปหากเราสามารถลงมือทำได้ เพราะงั้นไม่ว่าคุณจะอายุเท่าไหร่ แล้วเพิ่งจะเข้าใจตัวเอง เพิ่งจะรู้ว่าอยากทำบางสิ่ง "อยากให้รู้ว่ามันไม่มีอะไรสายเกินไปค่ะในเมื่อยังมีชีวิต มันจะสายเกินไปต่อเมื่อคุณยังไม่ได้เริ่มลงมือทำเลยแล้วตุยไป แบบนั้นคุณไม่มีโอกาสอะไรอีกแล้ว" ชีวิตมันน่าเศร้านะที่มันไม่เคยรอใครและมันไม่ใช่ความผิดคุณที่เพิ่งเข้าใจในตัวเอง แค่ตอนนี้คุณรู้มันแล้วเข้าใจมันแล้วอย่าปล่อยโอกาสนี้ไปเลย แม้ทางมันจะยากและไม่รู้ว่าจะจบเมื่อไหร่ก็ตามคุณได้เห็นสิ่งนั้นแล้ว ความต้องการในชีวิตบางอย่าง แม้ที่เราเขียนมันจะฟังดูแปลกๆ
เราแค่อยากบอก "อย่าลืมเรามีแค่ชีวิตเดียว ทำให้มันดีต่อใจที่สุดใช้ชีวิตโดยไม่ต้องนั่งเสียใจทีหลัง แม้เราจะไม่เห็นทางในตอนแรกก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่มีทางและต่อให้ไม่มีจริงๆก็สร้างมันขึ้นมาเองเลย เพราะว่านี่แหละคือชีวิต"
"ไม่มีอะไรสายเกินไปจนกว่าจะไม่เหลือโอกาสได้ลงมือทำอีกต่อ"
ส่งท้าย: บางคนอาจะบอกเขียนอะไรวนไปมาอ่านไม่รู้เรื่อง ก็ขอโทษด้วยนะค่ะที่ทำให้เสียเวลาอ่าน.
ถ้าถามทำไมถึงมาเขียนสิ่งที่คนอื่นรู้อยู่แล้วล่ะ เหตุผลคือประโยคแรกที่เราเขียนค่ะ เรารู้สึกติดในช่องสี่เหลี่ยมไร้ซึ่งทางออก กลัวว่ามันช้าไปสายไป(จริงๆก็อีกหลายอย่าง หมดไฟในการมีชีวิตและอื่นๆ) แต่เราก็คิดได้ว่า "ชีวิตก็คือชีวิตไม่ใช่ระบบปฏิบัติตามแบบสังคมวาดกรอบ"
"แค่จำไว้ว่า ถ้าเราสามารถทำได้ไม่ได้แปลว่าสายเกินไปค่ะ" และชีวิตมีทางไม่จำกัดค่ะแค่บางทางเราอาจไม่เคยเห็นมัน.
ปล.ถึงทุกคนได้โปรดอย่าใช้คำว่า สายเกินไป/แก่เกินไป จนเปลืองเลยค่ะ มันตัดกำลังใจและความหวังของคนแรงมาก
(ให้กำลังใจทุกคนที่รู้สึกหมดทาง)
คนเราใช้คำว่า สายเกินไป/ช้าเกินไป/แกเกินไป ในการตัดสินมากไปรึเปล่า...
เข้าเรื่อง
เราก็ได้อ่านหลายๆกระทู้ หรือ แม้ความเห็นของคนที่มีต่อกระทู้นั้นๆ โดยประมาณ:สายไปแล้วค่ะเรียนตอนนี้กว่าจะจบแล้วเริ่มงานเขาคงไม่เอาคนที่มีอายุประมาณนึงแต่ไม่ประสบการณ์หรอก.(อันนี้ตัวอย่าง) คือเราว่ามันอาจจะจริงที่หลายๆที่อยากได้คนที่มีประสบการณ์ แต่มันไม่ใช่ตัวที่จะมาบอกว่าชีวิตคุณ มันจบแล้วมันสายไปแล้ว เราไม่อยากพูดให้ดูโลกสวยที่ไม่ดูความเป็นจริงแต่เราขอพูดตรงๆว่า "โลกสวยกับความเป็นไปได้มันต่างกัน" มันไม่มีอะไรมาตัดสินว่าสิ่งที่คุณเพิ่งได้รับรู้หรือเพิ่งจะเข้าใจว่ามันสายเกินไปหากเราสามารถลงมือทำได้ เพราะงั้นไม่ว่าคุณจะอายุเท่าไหร่ แล้วเพิ่งจะเข้าใจตัวเอง เพิ่งจะรู้ว่าอยากทำบางสิ่ง "อยากให้รู้ว่ามันไม่มีอะไรสายเกินไปค่ะในเมื่อยังมีชีวิต มันจะสายเกินไปต่อเมื่อคุณยังไม่ได้เริ่มลงมือทำเลยแล้วตุยไป แบบนั้นคุณไม่มีโอกาสอะไรอีกแล้ว" ชีวิตมันน่าเศร้านะที่มันไม่เคยรอใครและมันไม่ใช่ความผิดคุณที่เพิ่งเข้าใจในตัวเอง แค่ตอนนี้คุณรู้มันแล้วเข้าใจมันแล้วอย่าปล่อยโอกาสนี้ไปเลย แม้ทางมันจะยากและไม่รู้ว่าจะจบเมื่อไหร่ก็ตามคุณได้เห็นสิ่งนั้นแล้ว ความต้องการในชีวิตบางอย่าง แม้ที่เราเขียนมันจะฟังดูแปลกๆ
"ไม่มีอะไรสายเกินไปจนกว่าจะไม่เหลือโอกาสได้ลงมือทำอีกต่อ"
ส่งท้าย: บางคนอาจะบอกเขียนอะไรวนไปมาอ่านไม่รู้เรื่อง ก็ขอโทษด้วยนะค่ะที่ทำให้เสียเวลาอ่าน.
ถ้าถามทำไมถึงมาเขียนสิ่งที่คนอื่นรู้อยู่แล้วล่ะ เหตุผลคือประโยคแรกที่เราเขียนค่ะ เรารู้สึกติดในช่องสี่เหลี่ยมไร้ซึ่งทางออก กลัวว่ามันช้าไปสายไป(จริงๆก็อีกหลายอย่าง หมดไฟในการมีชีวิตและอื่นๆ) แต่เราก็คิดได้ว่า "ชีวิตก็คือชีวิตไม่ใช่ระบบปฏิบัติตามแบบสังคมวาดกรอบ"
"แค่จำไว้ว่า ถ้าเราสามารถทำได้ไม่ได้แปลว่าสายเกินไปค่ะ" และชีวิตมีทางไม่จำกัดค่ะแค่บางทางเราอาจไม่เคยเห็นมัน.
ปล.ถึงทุกคนได้โปรดอย่าใช้คำว่า สายเกินไป/แก่เกินไป จนเปลืองเลยค่ะ มันตัดกำลังใจและความหวังของคนแรงมาก
(ให้กำลังใจทุกคนที่รู้สึกหมดทาง)