สวัสดีครับ ขอพื้นที่ปรึกษาหน่อยครับ
ผมอายุ 15 ปี ช่วงนี้รู้สึกแย่กับตัวเองเรื่องครอบครัวและฐานะทางบ้านมาก ๆ
ที่บ้านไม่ได้มีเงินมาก พ่อแม่ต้องทำงานหนักและใช้เงินแบบประหยัด ทำให้ผมเป็นคนไม่ค่อยกล้าขออะไรเวลาอยากได้หากต้องใช้เงินเขา อย่างมากกล้าก็ขอแต่ค่าข้าว หรือแม้แต่ไม่อยากให้พ่อแม่มารับเวลาเราไปเที่ยวหรือไปทำกิจกรรมที่ไม่ใช่เกี่ยวกับการเรียน และหากเขาชวนไปกินพวกชาบูบุฟเฟ่ต์ ผมก็ค่อนข้างจะหนักใจที่จะตอบตกลง เพราะรู้สึกเกรงใจและเหมือนเพิ่มภาระให้เขา
บางทีผมชอบคิดว่า ตลอด 15 ปีที่เลี้ยงผมมา พ่อแม่ต้องใช้เงินไปเยอะมาก เสียเวลากับผมไปมาก แล้วก็เผลอคิดไปไกลว่า ถ้าผมไม่เกิดมา เขาอาจจะสบายกว่านี้ มีเงินเก็บมากกว่านี้ ชีวิตอาจไม่เหนื่อยเท่านี้ และเราก็ไม่สามารถสร้างประโยชน์ให้เขาได้เลย หาเงินเองก็ไม่ได้ อุตส่าห์ซ้อมกีฬาหลายเดือน สุดท้ายก็ไม่ได้แชมป์ ไม่สามารถทำให้เขาภูมิใจได้
ผมรู้ว่าความคิดแบบนี้มันอาจจะไม่ถูก และผมก็ไม่ได้อยากตายหรือทำร้ายตัวเองนะครับ แค่รู้สึกผิดกับการมีอยู่ของตัวเองบ่อย ๆ จนมันหนักในใจ
กลัวว่าตัวเองจะเป็นภาระ
ผมอายุ 15 ปี ช่วงนี้รู้สึกแย่กับตัวเองเรื่องครอบครัวและฐานะทางบ้านมาก ๆ
ที่บ้านไม่ได้มีเงินมาก พ่อแม่ต้องทำงานหนักและใช้เงินแบบประหยัด ทำให้ผมเป็นคนไม่ค่อยกล้าขออะไรเวลาอยากได้หากต้องใช้เงินเขา อย่างมากกล้าก็ขอแต่ค่าข้าว หรือแม้แต่ไม่อยากให้พ่อแม่มารับเวลาเราไปเที่ยวหรือไปทำกิจกรรมที่ไม่ใช่เกี่ยวกับการเรียน และหากเขาชวนไปกินพวกชาบูบุฟเฟ่ต์ ผมก็ค่อนข้างจะหนักใจที่จะตอบตกลง เพราะรู้สึกเกรงใจและเหมือนเพิ่มภาระให้เขา
บางทีผมชอบคิดว่า ตลอด 15 ปีที่เลี้ยงผมมา พ่อแม่ต้องใช้เงินไปเยอะมาก เสียเวลากับผมไปมาก แล้วก็เผลอคิดไปไกลว่า ถ้าผมไม่เกิดมา เขาอาจจะสบายกว่านี้ มีเงินเก็บมากกว่านี้ ชีวิตอาจไม่เหนื่อยเท่านี้ และเราก็ไม่สามารถสร้างประโยชน์ให้เขาได้เลย หาเงินเองก็ไม่ได้ อุตส่าห์ซ้อมกีฬาหลายเดือน สุดท้ายก็ไม่ได้แชมป์ ไม่สามารถทำให้เขาภูมิใจได้
ผมรู้ว่าความคิดแบบนี้มันอาจจะไม่ถูก และผมก็ไม่ได้อยากตายหรือทำร้ายตัวเองนะครับ แค่รู้สึกผิดกับการมีอยู่ของตัวเองบ่อย ๆ จนมันหนักในใจ