เหนื่อยกับชีวิต

กระทู้สนทนา

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้สวัสดีค่ะหนูเป็นเด็กมัธยมคนหนึ่งที่มีปัญหาในใจเยอะมาก ไม่รู้จะมีใครผ่านมาอ่านกระทู้นี่มั้ยนะคะ

ก่อนอื่นเลยหนูเป็นคนคิดมากคิดเยอะเวลามีปัญหาหนูเครียดจนต้องทำร้ายตัวเองบ่อยๆหนูเป็นคนไม่มีเซฟโซนหรือเรียกว่าไม่กล้าปรึกษาใครไม่เล่าชีวิตให้ใครฟังเลยค่ะ ไม่รู้ว่าต้องเล่ากับใครเริ่มยังไง ช่วงเตรียมอนุบาล-มัธยมหนูเจอปัญหาเดิมซ้ำๆมาตลอด
เตรียมอนุบาลตอนนั้นหนูมีเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่ง เขาเป็นคนร่างใหญ่มากกว่าเด็กวัยเดียวกันหลายคนค่ะ เขาชอบแกล้งหนูมาก ทั้งตบหน้าดึงผม ผลักล้มต่างๆนาๆจนหนูกลัวและไม่อยากไปรรเลย พอจบเตรียมอนุบาลมาขึ้นอนุบาล2-3 หนูมีเพื่อนกลุ่มหนึ่ง(ปล.หนูใช้ชีวิตกับกลุ่มนี้จนถึงประถมต้นเลยนะคะ)  ตอนแรกหนูคิดว่าหนูคงสนุกกับชีวิตอนุบาลใหม่แล้วช่วงแรกอะไรก็ดีไปหมดแต่ด้วยความเด็กอนุบาลนะคะมันก็จะมีการตั้งหัวหน้ากลุ่มหรืออะไรต่างๆตามประสา หนูจำได้ดีเลยค่ะช่วงนั้นมีเพื่อนในกลุ่มเขาจะแทนตัวว่าเขาเป็นหัวหน้ากลุ่มเสมอ ทุกคนต้องฟังเขาอะไรประมาณนั้นค่ะเวลากินข้าวซื้อน้ำขนมกต้องซื้อตามๆกันค่ะ แต่เหมือนวันนั้นหนูอยากกินน้ำอีกรสที่ไม่ใช่รสชาติของคนนั้นกิน หนูเลือกที่จะซื้อต่างออกมาแล้วใช่ค่ะหนูเหมือนทำผิดพลาครั้งใหญ่เลย เพื่อนคนนั้นเลือกที่จะไล่หนูออกจากกลุ่มแล้วคนทั้งห้องก็ไม่เล่นกับหนูเลย สถานการณ์นี้เกิดขึ้นซ้ำๆจนถึงช่วง ประถม3เลยค่ะ สำหรับผู้ใหญ่อาจจะดูเล็กนเอยแต่ด้วยความเป็นเด็กมันทั้งเสียใจเสียสุขภาพจิตใจ เป็นปมในใจเลยค่ะ
ช่วงประถม1-3 ที่บ้านหนูทะเลาะกันพ่อของหนูเขามีบ้านเล็กค่ะ
ช่วงนั้นพ่อแม่หนูทะเลาะกันหนักมากทุกวันทุกคืน จนขนาดที่แม่มาหนูไปนอนโรงแรมหนีพ่อเลยค่ะ หนูเห็นพ่อแม่ทะเลาะกันทุกคืนหนูทั้งเสียใจเสียทุกอย่างจนวันหนึ่งพ่อแม่บอกว่าจะ หย่ากันหนูพึ่งจะอยู่ป1เองมั้งคะตอนนั้น หนูทั้งรับไม่ได้ทั้งเสียใจคิดไรไม่ออกหนูวิ่งออกไปหน้าบ้านขอให้รถชนหนูตรงนั้นเลย หนูเสียใจมากจริงๆค่ะจนหนูไปรร หนูคิดว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ผิดกันพ่อแม่หนูแอบไปหย่ากันแล้วค่ะ ช่วงเลิกเรียนพ่อมารับหนูปกติตามมเคยหนูไม่สงสัยจนหนูหันไปเห็นกระเป๋าเสื้อผ้าของพ่อ หนูสงสัยตอนนั้นแต่ไม่ถามเพราะหนูคิดว่าหนูรู้อยู่แล้วค่ะ พ่อเก็บเสื้อผ้าของพ่อแล้วมารับที่โรงเรียนหนูคิดว่าจะพาไปส่งบ้านไม่ค่ะ พ่อจะพาหนูหนีไปบ้านย่าด้วยแต่ดีที่หนูขอร้องให้ไปส่งที่บ้านจนพ่อยอมหนูแต่หลังจากพ่อแม่แยกทางกันคนในหมู่บ้านเอาแต่ถามๆหนูเรื่องพ่อ หนูไม่รู้จะตอบยังไงทั้งเสียใจทั้งไม่อยากตอบเด็กอายุ7ขวบต้องมานั่งตอบคำถามแบบนี้จริงๆหรอคะ จนวันหนึ่งมีคนบอกว่าพ่อหนูจะเอา ป ื น มายิงบ้านเล็กของพ่อ ก็คือคนที่พ่อนอกใจไปหานั่นแหละค่ะ วันนั้นหนูจำได้ที่บ้านหนูกลัวมาก กลัวพ่อจะคลั่งแล้วมาทำร้ายหนูกับแม่แต่ดีนะคะที่ไม่มีใครรเป็นอะไร  จนช่วงหนูป3-4 แม่มีแฟนใหม่หนูก็ไม่ได้ว่าอะไรค่ะ หนูก็มีความสุขดีพ่อใหม่คนนี้ตอนแรกเขาเป็นคนนี้นะคะบ้านเขาก็อยู่จังหวัดใกล้เคียงกับบ้านหนูเลยค่ะ พ่อใหม่ย้ายมาอยู่บ้านกับหนูและแม่แต่เขาจะเป็นคนเฝ้าบ้านเขามาเปิดร้านซ่อมรถอยู่บ้านหนูค่ะหนูตอนแรกก็รักเขาเหมือนพ่อหนูเลย แต่มีจังหวะชีวิตหนึ่งของหนูไม่รู้วันนั้นเขาเกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมา เขาเข้ามาลวนลามหนูค่ะวันนั้นมีแค่หนูอยู่บ้านกับเขาแม่หนูไปทำงานค่ะหนูทั้งตกใจทั้งกลัวทำไรไม่ถูก หนูวิ่งออกมานอกบ้านค่ะแล้วหนูก็ยืนอยู่ข้างนอกเพราะบ้านติดถนน เหมือนวันนั้นหนูวิ่งไปอยู่บ้านญาติค่ะ แต่ไม่ได้บอกเขาว่าเกิดอะไรขึ้น จนอีกวันเขามาขอโทษหนูค่ะหลังจากนั้นไม่นานเขาก็ทะเลาะกับแม่แล้วเลิกกัน   ช่วงประถม5หนูเปิดเทอมได้อยู่ห้องใหม่ค่ะหนูเข้ากับเพื่อนในห้องไม่ค่อยได้เลย ไม่ค่อยคุยกับใครไม่มีเพื่อนสนิทค่ะ แต่แย่กว่านั้นคือในห้องมีเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งเขาชอบมาแกล้งบลูลี่หนู ว่าหน้าหนูเป็นสิวตัวหนูดำฟันไม่สวยหนูเใียใจเสียความมั่นใจมากหนูกลับบ้านมาร้องไห้ทุกวัน หนูทั้งตบทั้งจิกหน้าตัวเองกระจกก็ไม่อยากมองเพราะหนูหน้าตาแย่มาก หนูร้องให้ตบตัวเองทุกวันว่าทำไมหนูถึงเป็นแบบนี้ทำไถึงไม่สวยอย่างคนอื่นหนูเสียความมั่นใจร้องให้ทุกวัน จนเป็นปมในใจหนูจนถึงวันนี้
ประถม6 หนูเริ่มมีเพื่อนมีสังคมค่ะเพื่อนหนูเขาน่ารักมากค่ะนิสัยดี แต่มีช่วงหนึ่งเหมือนหนูเป็นตัวถ่วงกลุ่มเลยค่ะ จะชอบโดนด่าว่าโง่ๆๆๆอยู่บ่อยๆ แต่ก็พอเข้าใจว่าเพื่อนพูดเล่นแต่หนูอึดอัดค่ะหนูเลยห่างออกมาอยู่กับเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่ง หนูใช้เวลาปรับตัวปรับจิตใจกับเรื่องราวชีวิตหนูจนหนูคิดจะ ☠️ เลยค่ะ ช่วงประถมหนูโดนทัวร์ลงหนักมากหนูขอสารภาพเลยว่าหนูอยากเป็นที่ยอมรับหนูเลือกที่จะจอนรูปคนอื่นมาลงค่ะแต่ก็ไม่ใช่คนไกลมากสุดก็ญาติพี่น้องค่ะหนูเลือกทำแบบนี้เพราะหนูอยากมีเพื่อนเยอะๆอยากเป็นที่ยอมรับเพราะว่าตั้งแต่เกิดมาหนูไม่เคยเป็นที่ยอมรับในสังคมสักเท่าไหร่ มันเลยทำให้ตนครึ่งสายชั้นรุมด่าหนูบลูลี่หนูสารพัด ถึงวันนี้มัธยมแล้วค่ะหนูก็เลิกทำสิ่งแบบนั้นแล้วค่ะหนูคิดได้ปรับตัวใหม่แต่สิ่งที่ไม่เคยหายไปคือปมในใจหนูเอง  มัธยมชีวิตหนูดีมากใช้ชีวิตมีความสุขมากหนูมีเพื่อนเยอะเลยนะคะ จนถึงมัธยม2 เทอม2 เพื่อนเริ่มตีตัวออกห่างค่ะเรื่องพึ่งเกิดไม่นานนี้ หนูเองก็สงสัยว่าเพื่อนเป็นอะไรหนูทำอะไรไม่ดีมั้ย หนูคิดอยู่นานจนหนูถามเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มเขาดีมากนะคะเขาเลือกจะบอกถึงปัญหาในหนูฟังค่ะ หนูรับรู้ปัญหากลับบ้านมาทบทวนถึงปัญหาอยู่นาน จนหนูกล้าถามเพื่อนตรงๆ แต่ก็มีเรื่องที่หนูอึดอัดกับเพื่อนนะคะบางเรื่องหนูอึดอัดแต่ไม่กล้าพูดเลยหนูได้แต่เก็บไว้กับตัวเองจนสุขภาพจิตใจหนูไม่ดีเองนี่แหละค่ะ หนูเลือกจะปรับตัวหาเพื่อนทั้งที่หนูเองมีเรื่องในใจเหมือนกันแต่ไม่เคยได้บอกเพราะคิดแค่ว่าเอาความสบายใจของเพื่อนมาก่อนดีกว่าหลังจากคุยกันทุกอย่างเริ่มดีขึ้นค่ะ จนเย็นวันเสาร์ไม่รู้ค่ะว่าเพื่อนมีปัญหาอะไรที่ไม่กล้าบอกอีกรึป่าว หนูก็กลัวกลัวเพื่อนจะตีตัวออกห่างไม่คุยด้วยหนูอีก มันอึดอัดจริงๆนะคะหนูนอนคิดจนหนูร้องไห้ในใจหนูกลัวไปหมดร้องไห้จนเหนื่อยปวดหัว หนูไม่ได้ไปรรมา2วันแล่วค่ะ เนื่องจากสภาพจิตใจหนูเองที่ยังไม่พร้อมจะรับมือหนูร้องไห้แบบนี้มา3-4วัน ทั้งร้องทั้งสั่นหายใจไม่ออกปวดหัวตาเบลอทำร้ายตัวเองจนหนูมีความคิดอยาก จบชีวิตแล้วค่ะตอนนี้