เรื่องหลวงปู่มั่น
แสดงธรรมเนื่องในวันมาฆบูชา
(ธรรมเทศนา หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต
วันเพ็ญเดือน ๓ ปีพุทธศักราช ๒๔๙๒)
"การแสดงโอวาทปาฏิโมกข์
พระพุทธเจ้าทรงแสดงเอง เป็นวิสุทธิอุโบสถ คืออุโบสถในท่ามกลางแห่งบุคคลผู้บริสุทธิ์ล้วนๆ ไม่เหมือนพวกเรา ซึ่งแสดงปาฏิโมกข์
ในท่ามกลางแห่งบุคคล ผู้มีกิเลสล้วนๆ ไม่มี...
บุคคล ผู้สิ้นกิเลสสับปนอยู่เลยแม้คนเดียว
ฟังแล้วน่าสลดสังเวชอย่างยิ่ง
ที่พวกเราก็เป็นคนผู้หนึ่ง หรือเป็นพระองค์
หนึ่ง ในความเป็นศากยบุตร ของพระองค์
องค์เดียวกัน แต่มันเป็นเพียงชื่อ ไม่มี...ความจริงแฝงอยู่บ้างเลย เหมือนคนที่ชื่อว่าพระบุญ เณรบุญ และนายบุญ นางบุญ แต่เขาเป็นคน
ขี้บาป หาบแต่โทษ และอาบัติใส่ตัวแทบก้าวเดิน ไปไม่ได้
สมัยโน้นท่านทำจริงจึงพบแต่ของจริง
พระจริง ธรรมจริงไม่ปลอมแปลง
ตกมาสมัยพวกเรา.กลายเป็นมีแต่ชื่อเสียงเรืองนามสูงส่งจรดพระอาทิตย์ พระจันทร์
แต่การกระทำต่ำ ยิ่งกว่าขุมนรกอเวจี แล้ว
จะหาความดี ความจริง ความบริสุทธิ์มาจากไหน เพราะสิ่งที่ทำ มันกลายเป็นงานพอกพูนกิเลส และบาปกรรมไปเสียมาก มิได้เป็นงานถอดถอนกิเลส ให้สิ้นไปจากใจ แล้วจะเป็น
วิสุทธิอุโบสถขึ้นมาได้อย่างไรกัน
บวชมาเอาแต่ชื่อเสียงเพียงว่า...ตนเป็นพระ
เป็นเณรแล้ว ก็ลืมตัว มัวแต่ยกว่า...ตนเป็นผู้
มีศีล มีธรรม แต่ศีลธรรมอันแท้จริง ของพระของเณรตามพระโอวาทของพระองค์แท้ๆ นั้นคืออะไร ก็ยังไม่เข้าใจกันเลย ถ้าเข้าใจใน
โอวาทปาฏิโมกข์ท่านสอนว่าอย่างไร นั่นแลคือองค์ศีล องค์ธรรมแท้ ท่านแสดงย่อเอาแต่ใจความว่า...
การไม่ทำบาปทั้งปวง หนึ่ง
การยังกุศล คือความฉลาดให้ถึงพร้อม หนึ่ง การชำระจิตของตนให้ผ่องแผ้ว หนึ่ง
นี่แลเป็นคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย
การไม่ทำบาป ถ้าทางกายไม่ทำ
แต่ทางวาจา ก็ทำอยู่ ถ้าทางวาจา ไม่ทำ
แต่ทางใจ ก็ทำ และสั่งสมบาปวันยังค่ำ
จนถึงเวลาหลับ พอตื่นจากนอน ก็เริ่มสั่งสมบาปต่อไป จนถึงขณะหลับอีก
เป็นอยู่ทำนองนี้ โดยมิได้สนใจคิดว่า ตัวทำ
บาป หรือสั่งสมบาปเลย
แม้เช่นนั้นยังหวังใจอยู่ว่า...
ตนมีศีล มีธรรม และคอยเอาแต่ความบริสุทธิ์จากความมีศีล มีธรรม.ที่ยังเหลือแต่ชื่อนั้น...
ฉะนั้น จึงไม่เจอความบริสุทธิ์
กลับเจอแต่ความเศร้าหมองวุ่นวายภายในใจอยู่...ตลอดเวลา ทั้งนี้ ก็เพราะตนแสวงหาสิ่งนั้น...ก็ต้องเจอสิ่งนั้น ถ้าไม่เจอสิ่งนั้น...จะให้เจออะไรเล่า คนเราแสวงหาสิ่งใด ก็ต้องเจอสิ่งนั้น...เป็นธรรมดา เพราะเป็นของมีอยู่ ในโลกสมมุติ อย่างสมบูรณ์
ที่ท่านแสดงอย่างนี้...
แสดงโดยหลักธรรมชาติ ของศีลธรรม
ทางด้านปฏิบัติ เพื่อนักปฏิบัติได้ทราบ
อย่างถึงใจ"
หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต
แสดงธรรมเมื่อวันมาฆบูชา
วันเพ็ญเดือน ๓ ปีพุทธศักราช ๒๔๙๒
หลวงปู่มั่นแสดงธรรมในวันมาฆบูชา🙏
แสดงธรรมเนื่องในวันมาฆบูชา
(ธรรมเทศนา หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต
วันเพ็ญเดือน ๓ ปีพุทธศักราช ๒๔๙๒)
"การแสดงโอวาทปาฏิโมกข์
พระพุทธเจ้าทรงแสดงเอง เป็นวิสุทธิอุโบสถ คืออุโบสถในท่ามกลางแห่งบุคคลผู้บริสุทธิ์ล้วนๆ ไม่เหมือนพวกเรา ซึ่งแสดงปาฏิโมกข์
ในท่ามกลางแห่งบุคคล ผู้มีกิเลสล้วนๆ ไม่มี...
บุคคล ผู้สิ้นกิเลสสับปนอยู่เลยแม้คนเดียว
ฟังแล้วน่าสลดสังเวชอย่างยิ่ง
ที่พวกเราก็เป็นคนผู้หนึ่ง หรือเป็นพระองค์
หนึ่ง ในความเป็นศากยบุตร ของพระองค์
องค์เดียวกัน แต่มันเป็นเพียงชื่อ ไม่มี...ความจริงแฝงอยู่บ้างเลย เหมือนคนที่ชื่อว่าพระบุญ เณรบุญ และนายบุญ นางบุญ แต่เขาเป็นคน
ขี้บาป หาบแต่โทษ และอาบัติใส่ตัวแทบก้าวเดิน ไปไม่ได้
สมัยโน้นท่านทำจริงจึงพบแต่ของจริง
พระจริง ธรรมจริงไม่ปลอมแปลง
ตกมาสมัยพวกเรา.กลายเป็นมีแต่ชื่อเสียงเรืองนามสูงส่งจรดพระอาทิตย์ พระจันทร์
แต่การกระทำต่ำ ยิ่งกว่าขุมนรกอเวจี แล้ว
จะหาความดี ความจริง ความบริสุทธิ์มาจากไหน เพราะสิ่งที่ทำ มันกลายเป็นงานพอกพูนกิเลส และบาปกรรมไปเสียมาก มิได้เป็นงานถอดถอนกิเลส ให้สิ้นไปจากใจ แล้วจะเป็น
วิสุทธิอุโบสถขึ้นมาได้อย่างไรกัน
บวชมาเอาแต่ชื่อเสียงเพียงว่า...ตนเป็นพระ
เป็นเณรแล้ว ก็ลืมตัว มัวแต่ยกว่า...ตนเป็นผู้
มีศีล มีธรรม แต่ศีลธรรมอันแท้จริง ของพระของเณรตามพระโอวาทของพระองค์แท้ๆ นั้นคืออะไร ก็ยังไม่เข้าใจกันเลย ถ้าเข้าใจใน
โอวาทปาฏิโมกข์ท่านสอนว่าอย่างไร นั่นแลคือองค์ศีล องค์ธรรมแท้ ท่านแสดงย่อเอาแต่ใจความว่า...
การไม่ทำบาปทั้งปวง หนึ่ง
การยังกุศล คือความฉลาดให้ถึงพร้อม หนึ่ง การชำระจิตของตนให้ผ่องแผ้ว หนึ่ง
นี่แลเป็นคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย
การไม่ทำบาป ถ้าทางกายไม่ทำ
แต่ทางวาจา ก็ทำอยู่ ถ้าทางวาจา ไม่ทำ
แต่ทางใจ ก็ทำ และสั่งสมบาปวันยังค่ำ
จนถึงเวลาหลับ พอตื่นจากนอน ก็เริ่มสั่งสมบาปต่อไป จนถึงขณะหลับอีก
เป็นอยู่ทำนองนี้ โดยมิได้สนใจคิดว่า ตัวทำ
บาป หรือสั่งสมบาปเลย
แม้เช่นนั้นยังหวังใจอยู่ว่า...
ตนมีศีล มีธรรม และคอยเอาแต่ความบริสุทธิ์จากความมีศีล มีธรรม.ที่ยังเหลือแต่ชื่อนั้น...
ฉะนั้น จึงไม่เจอความบริสุทธิ์
กลับเจอแต่ความเศร้าหมองวุ่นวายภายในใจอยู่...ตลอดเวลา ทั้งนี้ ก็เพราะตนแสวงหาสิ่งนั้น...ก็ต้องเจอสิ่งนั้น ถ้าไม่เจอสิ่งนั้น...จะให้เจออะไรเล่า คนเราแสวงหาสิ่งใด ก็ต้องเจอสิ่งนั้น...เป็นธรรมดา เพราะเป็นของมีอยู่ ในโลกสมมุติ อย่างสมบูรณ์
ที่ท่านแสดงอย่างนี้...
แสดงโดยหลักธรรมชาติ ของศีลธรรม
ทางด้านปฏิบัติ เพื่อนักปฏิบัติได้ทราบ
อย่างถึงใจ"
หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต
แสดงธรรมเมื่อวันมาฆบูชา
วันเพ็ญเดือน ๓ ปีพุทธศักราช ๒๔๙๒