ความทรงจำของ โช

เสียงหยดน้ำจากก๊อกที่ปิดไม่สนิทดังกระทบพื้นกระเบื้องสม่ำเสมอ เป็นเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบสงัดภายในห้องน้ำชายชั้นบนสุดของอาคาร โช ยืนหอบหายใจแผ่วเบาอยู่ในห้องน้ำห้องริมสุด ร่างกายผอมบางสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นและความอัดอั้นที่เก็บกดมานาน
มือของเขาขยับเป็นจังหวะที่เริ่มจะเร็วขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ภาพในหัวของโชมีเพียงใบหน้าคมเข้มของรุ่นพี่คนหนึ่ง... อดิศักดิ์ ประธานชมรมกีฬาที่เขาแอบมองอยู่ห่างๆ มาตลอด
"อึก... พี่ศักดิ์..."
โชหลุดครางชื่อนั้นออกมาเบาๆ ขณะที่ความเสียวซ่านจวนจะถึงขีดสุด เขาหลับตาพริ้ม จินตนาการถึงสัมผัสที่ไม่มีวันเป็นจริง
ปัง!
เสียงประตูห้องน้ำด้านนอกถูกเปิดออกอย่างแรง ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินตรงมายังห้องที่โชอยู่ โชสะดุ้งสุดตัว มือที่กำลังทำหน้าที่หยุดกะทันหัน หัวใจเต้นระรัวด้วยความกลัวว่าจะมีใครมาเห็นในสภาพน่าอายแบบนี้
"ใครอยู่ข้างใน?" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นชิดประตูไม้
โชเบิกตากว้าง... นั่นมันเสียงของ อดิศักดิ์!
"คะ... คือ..." โชพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น แต่ความเงียบกลับทำให้อีกฝ่ายสงสัยยิ่งกว่าเดิม
"โชเหรอ? พี่จำรองเท้าเราได้" อดิศักดิ์ไม่ได้แค่พูดเปล่า เขากดลูกบิดประตูที่โชลืมล็อคเพราะความรีบร้อนให้เปิดออก
สายตาคมกริบของอดิศักดิ์มองกวาดลงไปยังสภาพของรุ่นน้องตรงหน้า มือที่ยังกุมส่วนอ่อนไหว และใบหน้าที่แดงซ่านไปถึงใบหู บรรยากาศในห้องน้ำแคบๆ พลันร้อนระอุขึ้นมาทันที
"ทำอะไรอยู่ครับ... เด็กดี?" อดิศักดิ์กระตุกยิ้มมุมปาก เดินย่างสามขุมเข้าไปจนโชต้องถอยกรูดไปจนชิดผนังกระเบื้องเย็นเฉียบ
"พี่ศักดิ์... อย่ามองนะ..." โชพยายามจะจัดระเบียบเสื้อผ้า แต่มือใหญ่ของอดิศักดิ์กลับคว้าข้อมือเขาไว้เสียก่อน
"เรียกชื่อพี่ซะเพราะเชียว... อยากให้พี่ช่วย 'ต่อ' ให้จบไหมล่ะ?"
อดิศักดิ์โน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดที่ข้างหู โชรู้สึกเหมือนเข่าจะทรุดลงตรงนั้น ความอับอายในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความโหยหาที่เพิ่มเป็นเท่าตัว เมื่อคนที่อยู่ในจินตนาการมายืนอยู่ตรงหน้าจริงๆ