สะใภ้ตัวปัญหานั้นคือเราเอง ตอนคบกันแรกกับผู้ชายคนนี้ก็ดีไปหมด ทำให้ทุกอย่าง ไม่ให้เราเหนื่อย หิวข้าวก็ทำอาหารให้กิน พอเป็นดองกันมาอยู่ร่วมกัน แฟนทำอาชีพกรีดยาง เราก็ไปช่วยเขาทุกอย่าง แต่ไม่ได้กรีด เงินมันก็ดี พอใช้ แต่ไม่พอเก็บ เพราะอะไรรู้ไหม เพราะเวลาแฟนอยากได้อะไรก็ต้องได้ ในเวลานั้น สั่งในเวลานั้น พอเราทะเลาะกันแม่แฟนก็สอนให้เรายอมมัน ซื้อให้มันเถอะ มันหาเงินคนเดียว เราทนกับคำนี้มาตลอด แล้วแฟนก็ชอบว่าให้เราว่า เงินไปไหนหมด เงินเก็บมีเท่าไหร่ ใช้เปลืองนะ เพราะเราก็ซื้อกินตามปกติ ซื้อขนม นม ก๋วยเตี๋ยวบ้าง ในบางวัน แต่หลักๆ คือค่ารถมอไซ ค่าเน็ต ค่ากิน ดีหน่อยค่าน้ำค่าไฟแม่แฟนจ่าย เพราะบ้านคนละหลังแต่ติดกัน ใช้ไฟมิเตอร์เดียวกัน แม่แฟนพึ่งสร้างบ้านแยกออกไป ก่อนเราจะคบกับแฟน 2-3ปี
เราเป็นฝ่ายอด และนอมมาตลอด แม้บางวันแฟนจะออกไปเล่นกับเพื่อนตี1-2 ถึงกลับ เวลามีหมอลำก็ปล่อยให้ไป กลางวันนั่งกินต้มกับเพื่อนทุกวัน เราก็ยอมมาตลอด จะไปเล่นไปกิน ก็มีพูดก็สอนบ้าง พอเราพูด เราก็พูดตอบว่า อย่ามาควบคุมชีวิตกู แม่แฟนก็สอนเราเวลาไม่พอใจอะไร ก็ให้เงียบเลย ถ้าจะร้องไห้ก็ไปแอบร้องคนเดียว แม่ทำบ่อย
เอาง่ายๆคือ ขนาดแม่มันสอนยังไม่ฟัง เราก็ไม่ใช่คนไม่ดีนะเว้ย งานบ้านบ้านเรือน เราทำทุกอย่าง แทบจะเป็นคนรับใช้ ทั้งที่ที่บ้านเราก็ไม่ได้เคยทำขนาดนี้
เราก็เริ่มอยากหาเงินช่วยแฟน ก็หาสมัครเงิน ก็ได้งานจริงนะ
เวลาไปทำงานก็ต้องตื่นเช้า มาทำงานบ้าน ทำกับข้าวให้เราและแฟน
แฟนก็ยังไม่ตื่นหรอก บางวันซักผ้าก่อนไปทำงานก็มี 5555
กลับจากเลิกงานก็รีบมาทำกับข้าว แทบจะไม่ได้นั่ง ส่วนแฟนนอนเล่นเกมส์บอลเฉยจ้า
ทำอย่างนี้มาเป็นเดือนๆ จนป่วย เพลีย รักษาเป็นอาทิต เราก็เริ่มเหนื่อยจริงๆนั้นแหละ ก็คุยกับแฟน เออพอจะช่วยหน่อยได้ไหมงานบ้าน ไม่ล้างจานก็ซักผ้าก็ได้ เขาก็ไปฟ้องแม่ว่าเราใช้ ทั้งที่ทุกอย่างก็มีของมันด้วย จานก็จานมันกินด้วย เสื้อผ้าก็มีของมัน ทำไมถึงบอกให้ช่วยกันนะหรอ เพราะเวลาแฟนมันว่างเกินไป กรีดยาง1ครั้ง พัก2-3วัน
2-3วันก็คือหาเล่นกินต้มท่อมกับเพื่อน แล้วแม่มันก็มาสอนเราอีก ทำให้มันเถอะ มันขี้เกียจ ลูกแม่ก็เป็นแบบนี้ละ นี่มันก็ดีขึ้นมากแล้ว
เวลาทะเลาะมีปากเสียงกับแฟน แม่มันก็จะร้องไห้ ตลอด พอร้องแฟนก็โทษเรา ว่าทำให้แม่ร้องไห้
พอเราทำงานใช่ไหม ก็เริ่มมีสังคม เลิกงานก็ชวนกันไปตลาด ไปกินข้าว นั่งเว้ามอย พอกลับบ้านดึกหน่อยก็โดนว่าเฉย โกรธให้เรา นี่คือคำพูดในหัวข้อ สะใภ้ตัวปัญหา เราอย่างรู้ว่าเราทำผิดขนาดนั้นเลยหรอ
สะใภ้ตัวปัญหา
เราเป็นฝ่ายอด และนอมมาตลอด แม้บางวันแฟนจะออกไปเล่นกับเพื่อนตี1-2 ถึงกลับ เวลามีหมอลำก็ปล่อยให้ไป กลางวันนั่งกินต้มกับเพื่อนทุกวัน เราก็ยอมมาตลอด จะไปเล่นไปกิน ก็มีพูดก็สอนบ้าง พอเราพูด เราก็พูดตอบว่า อย่ามาควบคุมชีวิตกู แม่แฟนก็สอนเราเวลาไม่พอใจอะไร ก็ให้เงียบเลย ถ้าจะร้องไห้ก็ไปแอบร้องคนเดียว แม่ทำบ่อย
เอาง่ายๆคือ ขนาดแม่มันสอนยังไม่ฟัง เราก็ไม่ใช่คนไม่ดีนะเว้ย งานบ้านบ้านเรือน เราทำทุกอย่าง แทบจะเป็นคนรับใช้ ทั้งที่ที่บ้านเราก็ไม่ได้เคยทำขนาดนี้
เราก็เริ่มอยากหาเงินช่วยแฟน ก็หาสมัครเงิน ก็ได้งานจริงนะ
เวลาไปทำงานก็ต้องตื่นเช้า มาทำงานบ้าน ทำกับข้าวให้เราและแฟน
แฟนก็ยังไม่ตื่นหรอก บางวันซักผ้าก่อนไปทำงานก็มี 5555
กลับจากเลิกงานก็รีบมาทำกับข้าว แทบจะไม่ได้นั่ง ส่วนแฟนนอนเล่นเกมส์บอลเฉยจ้า
ทำอย่างนี้มาเป็นเดือนๆ จนป่วย เพลีย รักษาเป็นอาทิต เราก็เริ่มเหนื่อยจริงๆนั้นแหละ ก็คุยกับแฟน เออพอจะช่วยหน่อยได้ไหมงานบ้าน ไม่ล้างจานก็ซักผ้าก็ได้ เขาก็ไปฟ้องแม่ว่าเราใช้ ทั้งที่ทุกอย่างก็มีของมันด้วย จานก็จานมันกินด้วย เสื้อผ้าก็มีของมัน ทำไมถึงบอกให้ช่วยกันนะหรอ เพราะเวลาแฟนมันว่างเกินไป กรีดยาง1ครั้ง พัก2-3วัน
2-3วันก็คือหาเล่นกินต้มท่อมกับเพื่อน แล้วแม่มันก็มาสอนเราอีก ทำให้มันเถอะ มันขี้เกียจ ลูกแม่ก็เป็นแบบนี้ละ นี่มันก็ดีขึ้นมากแล้ว
เวลาทะเลาะมีปากเสียงกับแฟน แม่มันก็จะร้องไห้ ตลอด พอร้องแฟนก็โทษเรา ว่าทำให้แม่ร้องไห้
พอเราทำงานใช่ไหม ก็เริ่มมีสังคม เลิกงานก็ชวนกันไปตลาด ไปกินข้าว นั่งเว้ามอย พอกลับบ้านดึกหน่อยก็โดนว่าเฉย โกรธให้เรา นี่คือคำพูดในหัวข้อ สะใภ้ตัวปัญหา เราอย่างรู้ว่าเราทำผิดขนาดนั้นเลยหรอ