เพิ่งเลิกกับแฟนมา 3วัน กับแฟนที่คบมา 5ปี ตอนนี้ยอมรับว่าอาการหนักมาก กลางคืนก็นอนแทบไม่หลับ หลับตาลงทีไรในหัวก็มีแต่เรื่องของเขาเต็มไปหมด กินก็ไม่ได้
เหตุผลที่เราต้องจบความสัมพันธ์กันคือ เขาบอกว่าอยากขอเวลา "แยกย้ายกันไปเติบโต" สัก 1 ปี...
สำหรับคนที่พร้อมจะไป มันอาจจะเป็นเวลาที่พอดีให้ได้ไปลองใช้ชีวิตในทางของตัวเอง แต่สำหรับคนที่ยังรักและไม่ได้อยากเลิก 1 ปีมันนานมาก นานจนรู้สึกเคว้งคว้างไปหมด ไม่รู้เลยว่าจุดหมายคืออะไร และไม่รู้ว่าระหว่างทางนี้เราควรทำตัวยังไง
เขาบอกว่า ก็เราอยากลองแยกย้ายที่แยกย้ายอ่ะโดยที่ไม่ต้องมีอะไรที่ยึดติดกันอ่ะ เขาอยากไป ทบทวน ปรับปรุงและพัฒนาตัวเอง เขาบอกถ้าตอนนั้นเรารอ เขาจะกลับมายังได้เลย แต่เขาไม่ได้บอกให้เรารอ เราเป็นคนอยากรอเอง แบบแยกกันพอครบเวลาแล้วค่อยกลับมาคุยกันใหม่เรื่องว่าจะคบต่อมั้ยและถ้ามันดีจนถึงตอนนั้นเราจะกลับกันมาสักกี่ครั้งก็ได้ เราควรรอและเชื่อใจเขามั้ย
ระหว่างนี้สถานะก็คือเพื่อน
สิ่งเดียวที่ยังยึดเหนี่ยวจิตใจเราไว้ตอนนี้คือ สัญญาที่คุยกันไว้ว่าระหว่างที่ห่างกันนี้เขาจะไม่มีแฟนใหม่ แต่ไม่รับปากเรื่องคนคุย เขาสัญญาว่าจะไม่มีแฟน เรายังแคร์เขามากๆ และลึกๆ ก็ยังหวังว่าเวลา 1 ปีนี้จะผ่านไปไวๆ
แต่ความจริงคือ ตอนนี้แค่วันเดียวยังผ่านไปยากเลย การต้องอยู่กับความคิดถึงที่ทำอะไรไม่ได้มันทรมานจริงๆ มีใครเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ หรือมีคำแนะนำไหมว่าควรจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไงให้ผ่านช่วงเวลานี้ไปได้? ทำยังไงถึงจะยอมรับความจริงและนอนหลับได้โดยไม่ต้องนึกถึงเขาทุกคืน ขอคำแนะนำหน่อยครับ
1ปีคือความหวัง หรือแค่คำบอกเลิกที่ไม่อยากให้เราเจ็บ?
เหตุผลที่เราต้องจบความสัมพันธ์กันคือ เขาบอกว่าอยากขอเวลา "แยกย้ายกันไปเติบโต" สัก 1 ปี...
สำหรับคนที่พร้อมจะไป มันอาจจะเป็นเวลาที่พอดีให้ได้ไปลองใช้ชีวิตในทางของตัวเอง แต่สำหรับคนที่ยังรักและไม่ได้อยากเลิก 1 ปีมันนานมาก นานจนรู้สึกเคว้งคว้างไปหมด ไม่รู้เลยว่าจุดหมายคืออะไร และไม่รู้ว่าระหว่างทางนี้เราควรทำตัวยังไง
เขาบอกว่า ก็เราอยากลองแยกย้ายที่แยกย้ายอ่ะโดยที่ไม่ต้องมีอะไรที่ยึดติดกันอ่ะ เขาอยากไป ทบทวน ปรับปรุงและพัฒนาตัวเอง เขาบอกถ้าตอนนั้นเรารอ เขาจะกลับมายังได้เลย แต่เขาไม่ได้บอกให้เรารอ เราเป็นคนอยากรอเอง แบบแยกกันพอครบเวลาแล้วค่อยกลับมาคุยกันใหม่เรื่องว่าจะคบต่อมั้ยและถ้ามันดีจนถึงตอนนั้นเราจะกลับกันมาสักกี่ครั้งก็ได้ เราควรรอและเชื่อใจเขามั้ย
ระหว่างนี้สถานะก็คือเพื่อน
สิ่งเดียวที่ยังยึดเหนี่ยวจิตใจเราไว้ตอนนี้คือ สัญญาที่คุยกันไว้ว่าระหว่างที่ห่างกันนี้เขาจะไม่มีแฟนใหม่ แต่ไม่รับปากเรื่องคนคุย เขาสัญญาว่าจะไม่มีแฟน เรายังแคร์เขามากๆ และลึกๆ ก็ยังหวังว่าเวลา 1 ปีนี้จะผ่านไปไวๆ
แต่ความจริงคือ ตอนนี้แค่วันเดียวยังผ่านไปยากเลย การต้องอยู่กับความคิดถึงที่ทำอะไรไม่ได้มันทรมานจริงๆ มีใครเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ หรือมีคำแนะนำไหมว่าควรจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไงให้ผ่านช่วงเวลานี้ไปได้? ทำยังไงถึงจะยอมรับความจริงและนอนหลับได้โดยไม่ต้องนึกถึงเขาทุกคืน ขอคำแนะนำหน่อยครับ