วิญญานของหญิงสาวในโรงพยาบาลเอกชน

ผมมีเรื่องหนึ่งอยากเล่าให้ฟัง เป็นเรื่องที่ผมยืนยันว่าเกิดขึ้นจริงกับตัวเอง
ตอนนั้นผมไปเฝ้าพี่ชายที่ป่วยหนัก นอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ช่วงบ่ายวันนั้นบรรยากาศค่อนข้างเงียบ ผมแอบลงไปนั่งเล่นมือถือที่ล็อบบี้ชั้นผู้ป่วยใน เป็นโรงพยาบาลเอกชนที่สะอาดมาก ไม่มีแม้แต่กลิ่นยาแรง ๆ ทุกอย่างดูเรียบร้อย สว่าง โล่ง แต่กลับมีความวังเวงบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก เหมือนความเงียบมันลึกกว่าปกติ
ตอนกำลังจะเดินกลับห้องพี่ชาย ผมเผลอเหลือบไปเห็นห้องผู้ป่วยห้องหนึ่ง ประตูเปิดแง้มไว้เล็กน้อย ข้างในไม่ได้เปิดไฟ มีแค่แสงแดดอ่อน ๆ ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง
ในห้องนั้น ผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงนิ่งสนิท
แต่ความรู้สึกตอนนั้นมันไม่เหมือนเห็นคนป่วยทั่วไป มันเงียบเกินไป เย็นเกินไป เหมือนบรรยากาศในห้องนั้นแยกออกจากทางเดินด้านนอกอย่างชัดเจน ผมไม่ได้ยืนมองนาน เดินผ่านไปเลย แต่ภาพนั้นมันติดตา
พอผมกลับมาถึงห้องพี่ชาย ไม่นาน โทรศัพท์ประจำห้องก็ดังขึ้น
ผมรับสาย เป็นเสียงผู้หญิง เสียงเหมือนกำลังจะขอความช่วยเหลืออะไรบางอย่าง เสียงไม่ดัง ไม่ชัดมาก คล้ายคนพูดจากที่ไกล ๆ หรือผ่านอะไรบางอย่าง ผมจำคำพูดไม่ได้แล้ว แต่จำความรู้สึกได้ว่ามันผิดปกติ
ผมตั้งสติแล้วพูดขอโทษไปก่อน ตั้งใจจะถามกลับว่า “พูดว่ายังไงนะครับ” แต่ยังไม่ทันพูดต่อ สายก็ตัดไปทันที
หลังจากนั้น ไม่มีสายโทรกลับมาอีก
ผมยังจำห้องนั้นได้ดี ประตูที่แง้มไว้ แสงแดดอ่อน ๆ กับความนิ่งเงียบที่เหมือนหยุดเวลาไว้ชั่วคราว
ผมไม่รู้จะอธิบายยังไง แต่ในใจลึก ๆ ผมเชื่อว่า สิ่งที่ผมเห็นกับเสียงที่ได้ยิน มันอาจเป็นผู้หญิงคนเดียวกัน
เรื่องก็มีเท่านี้ครับ