คนรักหมา vs คนรักไก่

เพิ่งทราบข่าวคนเผาหมาพันธุ์ตปท.ตาย เพราะโกรธจัดที่ไปกัดไก่ชนพันธุ์ไทยตาย ผมเข้าใจได้ถ้าหากว่าใครๆจะโกรธที่ไปเผาหมา และเข้าใจความรู้สึกของคนรักไก่ชนเหมือนกัน เพราะมันคือวิถีชีวิตของคนใต้ ที่คนต่างถิ่นไม่น่าเข้าใจ สำหรับคนใต้ที่เลี้ยงไก่ชน ไม่แปลกใจหากเขาจะรักยังกะลูก แล้วไปเผาหมาเอเลี่ยน เพราะโกรธ โดยจิตสำนึกคือหมาพันธุ์นี้ไม่ใช่หมาไทย แล้วมากัดไก่ชน ไม่น่าจะมีความยับยั้งชั่งใจได้ ผมไม่ว่าอะไรหากใครจะสงสารหมา แต่ผมก็อดไม่ได้ที่จะสงสารคน ลูก ความผิดพลาดในบ้านเมืองไทย ไม่ควรตัดสินกันที่ปลายเหตุ คือไม่ควรมีใครล่วงละเมิดใครก่อน ปัญหาที่ผมมองคือเจ้าของหมาไม่ควรปล่อยให้หมามากัดไก่ แล้วจะมาเรียกร้องให้เจ้าของไก่ไม่ทำร้ายหมา สังคมเราเดินทางมาจนถึงจุดที่ดีชั่วบางทีมันตัดสินลำบาก วัดกันที่กระแสคะแนนเสียงส่วนใหญ่ไม่ค่อยจะได้ เพราะเสียงส่วนใหญ่ไม่มีความเป็นกลาง ในโลกที่สแกมเมอร์มันสามารถล้างสมองกันมาได้ ต่างคนต่างก็อยากจะอยู่ในข้างที่คิดว่าคนส่วนใหญ่คิดเห็นเช่นนั้น พรรคการเมืองมันก็เลยเอาดีในการจัดตั้งกองทัพIO มากกว่ากระทำในสิ่งที่ถูกต้อง คนบริสุทธ์มากมายที่ได้รับผลกระทบจากการกระทำที่ทุจริตชั่วร้าย ความจริงผมไม่รักทั้งไก่และหมา เลยรู้สึกว่าคนเราควรรักอะไร คือการรักในคุณค่าความเป็นคน มากกว่ารักสัตว์ที่มันตัดสินชะตาตัวเองไม่ได้ ผมมักจะสงสารคนมากกว่าสงสารสัตว์ โดยเฉพาะที่มันไปกัดไก่ที่เจ้าของรัก แล้วมันจะมีคนมาด่าผมเพราะเข้าข้างไก่ ซึ่งถือว่าเป็นธรรมดาในโลกที่ไม่สามารถหาความเป็นกลางได้ยาก ผมถูกด่าจนชิน อยากให้ความคนเห็นความสำคัญกับพลเมืองร่วมชาติ ให้อภัย รู้ใจเขาใจเรา ในชาติที่มีแต่พวกที่เอาแต่ยุให้เราแตกแยกกันเพื่อให้ต่างชาติยึดครอง กฏหมายลงโทษคนที่ทำร้ายหมาไปกัดไก่ แต่ไม่ลงโทษพวกที่ปล่อยหมาไปกัดไก่ชาวบ้านตาย คือมันไม่ได้ลงโทษที่ต้นเหตุ แต่ไปลงโทษชาวบ้านที่ต้องป้องกันทรัพย์สินของตัวเอง ไม่ต้องไปกล่าวโทษว่าจะใช้วิธีการใด นี่แหล่ะความย่ำแย่กฏหมายของชาติเราอย่างแท้จริง ที่มักจะขึ้นอยู่กับว่าคนใหญ่คนโตในบ้านเมืองเรารักสัตว์ประเภทไหนมากกว่ากัน