สวัสดีครับวันนี้ผมอยากจะมาระบายเรื่องราวของเด็กอายุ17 ให้ฟังครับ ผมเบื่อพ่อผมมากครับถ้าแกเข้าบ้านมาเมื่อไหร่ทุกคนในบ้านหัวเสียกันหมดรวมถึงตัวผม คําพูดแก บั่นทอนจิตใจทุกคนในบ้าน ต้องมาแบกรับคําพูดของคนๆ นึง เหมือนมีเวรกรรมจากชาติก่อน ถ้าชาติหน้ามีจริงขอให้เรา อย่าได้พบกันอีกเลย
วันนี้พ่อหัวเสีย และตะคอกใส่ แม่ ไปว่า อยู่กับกุไม่ได้หรอกไปหาเอาผัวใหม่ซะ เพียงเพราะรสชาติอาหารที่แม่ทําให้พ่อกิน แถมพ่อยังบอกว่ามันไม่อร่อย ประโยคนี้ผมต้องฟังอีกกี่ครั้ง ผมต้องรู้สึกยังไงที่ได้ยินประโยคนี้ และมีหลายครั้ง ตั้งแต่ผมจําความได้ ตอนเด็ก ประถม พ่อทําร้ายแม่ แต่พ่อผมเป็นคนที่ถ้าโมโหก็จะไม่สนอะไร ผมจําได้ว่า แม่นอนอยู่ แล้วพ่อผมก็กระโดดเอาเท้าถีบหัวแม่ผม ผมจําได้ว่าผมอยู่ในห้อง แล้วมองออกมา ได้แต่เก็บความรู้สึกนั้นไว้ สมองผมมันสั่งให้นํ้าตาไหลออกมาอัตโนมัติโดยที่ไม่ต้องมีคําบรรยายใดๆ ผมก็นั่งกินข้าวของผมไปแบบเงียบๆ โดยที่ไม่ได้พูดและหันไปมองอะไร ได้แต่คิดว่า
เมื่อไหร่จะหลุดพ้นออกจากจุดนี้ไปสักทีนะ
จนผมมารู้ถึงทุกวันนี้ว่าผมอาจเป็นโรคซึมเศร้า ผมไม่ค่อยมีความสุข ผมไม่มี safe zone แบบเด็กคนอื่นๆ ผมไปเที่ยวกับเพื่อนไปอยู่กับเพื่อนเพียงเพราะ เพื่อนนี่แหละคือ สิ่งที่ผมสามารถพูดคุยและระบายให้ฟังได้ มากที่สุด จริงๆ คือมีอีกหลายอย่างมากเลยครับ เพียงแต่ผมจําไม่ได้แล้ว ผมไม่อยากจะเก็บมาคิดสักเท่าไหร่ ครับ แค่รู้สึกว่า อยากระบายครับ แกไม่ได้มาพูดแบบนี้เป็นครั้งเดียวครับ พูดหลายครั้ง และมีคําที่รุนแรงมากกว่านี้ พูดจนผมชิน และผมก็เริ่มจะติดความรุนแรงแบบนี้ไปซะแล้ว อารมณ์ร้อนง่าย อะไรแบบนี้ครับ ผมก็อยากที่จะหาทางแก้ไขเหมือนกัน
และผมไม่เชื่อหรอกว่าพ่อคือคนที่มีบุญคุณ กับเรา เพราะตัวผมเองยังไม่ได้รับความรู้สึกนั้น แต่พ่อผมบางครั้งก็ดีและปกติเหมือนคนทั่วไป แต่แค่บางครั้ง อาจทํางานเหนื่อยๆ ผมไม่รู้ แกจะต้องมีเรื่องให้เทลาะทุกวัน เหมือนโรคจิต แถมถ้าแม่ผมด่า แกก็จะหัวเราะและไม่สนอะไรทั้งนั้น ผมไม่เข้าใจ ทุกวันนี้ผมไม่คุยกับพ่ออะไรทั้งนั้นถ้าไม่จําเป็นเดินผ่านก็ไม่ไหว้ ไม่สนอะไรทั้งนั้น ตอนนี้ในความเข้าใจของผม พ่อคือ คนที่ผมเกลียดมากที่สุด แต่ถึงยังไงก็เป็นพ่อ ผมก็ยังรักและเคารพแกเหมือนเดิมเพียงแต่ บางอย่าง ไม่จําเป็นต้องมาคุยกันแบบพ่อลูกกัน อยู่คนละมุม และแกก็ไม่ปรับนิสัย เป็นแบบนี้มาผมละสงสารแม่ผมจริงๆ ที่ต้องมาทนกับคนแบบนี้ โตมาผมถึงเข้าใจคําว่า โตแต่ตัว
แล้วถ้าผมโตขึ้นมากกว่านี้ ผมอยากพาแม่
และน้องหนีออกไปให้ไกล ไม่ต้องมีทรัพย์สินหรือเงินทองมากมาย ขอแค่มีข้าวให้ครบ 3 มื้อ มีนํ้าอุ่น สิ่งของเครื่องใช้ จําเป็น แค่นี้ผมก็น่าจะมีความสุขที่สุด โดยที่ไม่ต้องมีผู้ชายคนนึงที่ชื่อว่า พ่อ
ขอระบายเกี่ยวกับพ่อหน่อยครับ
วันนี้พ่อหัวเสีย และตะคอกใส่ แม่ ไปว่า อยู่กับกุไม่ได้หรอกไปหาเอาผัวใหม่ซะ เพียงเพราะรสชาติอาหารที่แม่ทําให้พ่อกิน แถมพ่อยังบอกว่ามันไม่อร่อย ประโยคนี้ผมต้องฟังอีกกี่ครั้ง ผมต้องรู้สึกยังไงที่ได้ยินประโยคนี้ และมีหลายครั้ง ตั้งแต่ผมจําความได้ ตอนเด็ก ประถม พ่อทําร้ายแม่ แต่พ่อผมเป็นคนที่ถ้าโมโหก็จะไม่สนอะไร ผมจําได้ว่า แม่นอนอยู่ แล้วพ่อผมก็กระโดดเอาเท้าถีบหัวแม่ผม ผมจําได้ว่าผมอยู่ในห้อง แล้วมองออกมา ได้แต่เก็บความรู้สึกนั้นไว้ สมองผมมันสั่งให้นํ้าตาไหลออกมาอัตโนมัติโดยที่ไม่ต้องมีคําบรรยายใดๆ ผมก็นั่งกินข้าวของผมไปแบบเงียบๆ โดยที่ไม่ได้พูดและหันไปมองอะไร ได้แต่คิดว่า
เมื่อไหร่จะหลุดพ้นออกจากจุดนี้ไปสักทีนะ
จนผมมารู้ถึงทุกวันนี้ว่าผมอาจเป็นโรคซึมเศร้า ผมไม่ค่อยมีความสุข ผมไม่มี safe zone แบบเด็กคนอื่นๆ ผมไปเที่ยวกับเพื่อนไปอยู่กับเพื่อนเพียงเพราะ เพื่อนนี่แหละคือ สิ่งที่ผมสามารถพูดคุยและระบายให้ฟังได้ มากที่สุด จริงๆ คือมีอีกหลายอย่างมากเลยครับ เพียงแต่ผมจําไม่ได้แล้ว ผมไม่อยากจะเก็บมาคิดสักเท่าไหร่ ครับ แค่รู้สึกว่า อยากระบายครับ แกไม่ได้มาพูดแบบนี้เป็นครั้งเดียวครับ พูดหลายครั้ง และมีคําที่รุนแรงมากกว่านี้ พูดจนผมชิน และผมก็เริ่มจะติดความรุนแรงแบบนี้ไปซะแล้ว อารมณ์ร้อนง่าย อะไรแบบนี้ครับ ผมก็อยากที่จะหาทางแก้ไขเหมือนกัน
และผมไม่เชื่อหรอกว่าพ่อคือคนที่มีบุญคุณ กับเรา เพราะตัวผมเองยังไม่ได้รับความรู้สึกนั้น แต่พ่อผมบางครั้งก็ดีและปกติเหมือนคนทั่วไป แต่แค่บางครั้ง อาจทํางานเหนื่อยๆ ผมไม่รู้ แกจะต้องมีเรื่องให้เทลาะทุกวัน เหมือนโรคจิต แถมถ้าแม่ผมด่า แกก็จะหัวเราะและไม่สนอะไรทั้งนั้น ผมไม่เข้าใจ ทุกวันนี้ผมไม่คุยกับพ่ออะไรทั้งนั้นถ้าไม่จําเป็นเดินผ่านก็ไม่ไหว้ ไม่สนอะไรทั้งนั้น ตอนนี้ในความเข้าใจของผม พ่อคือ คนที่ผมเกลียดมากที่สุด แต่ถึงยังไงก็เป็นพ่อ ผมก็ยังรักและเคารพแกเหมือนเดิมเพียงแต่ บางอย่าง ไม่จําเป็นต้องมาคุยกันแบบพ่อลูกกัน อยู่คนละมุม และแกก็ไม่ปรับนิสัย เป็นแบบนี้มาผมละสงสารแม่ผมจริงๆ ที่ต้องมาทนกับคนแบบนี้ โตมาผมถึงเข้าใจคําว่า โตแต่ตัว
แล้วถ้าผมโตขึ้นมากกว่านี้ ผมอยากพาแม่
และน้องหนีออกไปให้ไกล ไม่ต้องมีทรัพย์สินหรือเงินทองมากมาย ขอแค่มีข้าวให้ครบ 3 มื้อ มีนํ้าอุ่น สิ่งของเครื่องใช้ จําเป็น แค่นี้ผมก็น่าจะมีความสุขที่สุด โดยที่ไม่ต้องมีผู้ชายคนนึงที่ชื่อว่า พ่อ