อยากระบายความไม่เอาไหนของตัวเอง
รู้สึกว่าถ้าไม่ทำตัวแบบทุกวันนี้ ชีวิตคงก้าวหน้ามากกว่านี้
แก้นิสัยผัดวันประกันพรุ่งของตัวเองไม่ได้ ทำอะไรก็ไม่มีความตั้งใจมากพอ ไม่มีแรงใจขับเคลื่อนไปในทางที่ดี ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยได้สัมผัสคำว่ามีแพชชั่นในการทำสิ่งนั้นๆ แบบคนอื่น มีแต่ทำๆไปให้มันผ่านๆ เคยทำงานหนักๆอยู่ปีแรกๆ ซึ่งไม่ได้ตั้งใจทำหนัก แต่เป็นลักษณะงานที่ต้องทำแบบนั้น สุดท้ายก็แลกมากับการที่ร่างพังจนถึงปัจจุบัน
วันดีคืนดีก็รู้สึกอยากหายๆไปจากโลก แต่ไม่ได้อยากตาย แค่อยากหายไปเฉยๆ ไม่อยากรับรู้ความเป็นอยู่ใดๆ ไม่อยากต้องมารับผิดชอบชีวิตในวัยผู้ใหญ่ เหนื่อยกับคำหวังดีที่ฟังแล้วบั่นทอนจากคนรอบตัว เมื่อเราเป็นแบบที่เขาหวังไม่ได้ เขาก็พูดเดิมๆซ้ำๆ เบื่อกับการเจอเหตุการณ์น่าปวดหัวแต่ละวัน เหมือนโชคชะตาส่งแบบทดสอบมาให้ ทั้งๆที่ไม่อยากได้ ทำไมมันท้อกับตัวเองจัง อยากเปลี่ยนแปลง แต่ผ่านมาเป็นสิบๆปี ก็ยังทำไม่ได้ อยากเป็นคนที่ดิ้นรนมากกว่านี้ อยากขวนขวายมากกว่านี้ ไม่อยากอยู่เปื่อยๆ แต่แค่จะลุกขึ้นมาทำอะไรแต่ละวันก็กินพลังงานเหลือเกิน บางทีก็สุดจะทนกับตัวเองจนน้ำตาไหลออกมา รู้สึกแย่กับตัวเองจังเลย
แค่หาที่ระบายสิ่งที่อยู่ในใจ
รู้สึกว่าถ้าไม่ทำตัวแบบทุกวันนี้ ชีวิตคงก้าวหน้ามากกว่านี้
แก้นิสัยผัดวันประกันพรุ่งของตัวเองไม่ได้ ทำอะไรก็ไม่มีความตั้งใจมากพอ ไม่มีแรงใจขับเคลื่อนไปในทางที่ดี ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยได้สัมผัสคำว่ามีแพชชั่นในการทำสิ่งนั้นๆ แบบคนอื่น มีแต่ทำๆไปให้มันผ่านๆ เคยทำงานหนักๆอยู่ปีแรกๆ ซึ่งไม่ได้ตั้งใจทำหนัก แต่เป็นลักษณะงานที่ต้องทำแบบนั้น สุดท้ายก็แลกมากับการที่ร่างพังจนถึงปัจจุบัน
วันดีคืนดีก็รู้สึกอยากหายๆไปจากโลก แต่ไม่ได้อยากตาย แค่อยากหายไปเฉยๆ ไม่อยากรับรู้ความเป็นอยู่ใดๆ ไม่อยากต้องมารับผิดชอบชีวิตในวัยผู้ใหญ่ เหนื่อยกับคำหวังดีที่ฟังแล้วบั่นทอนจากคนรอบตัว เมื่อเราเป็นแบบที่เขาหวังไม่ได้ เขาก็พูดเดิมๆซ้ำๆ เบื่อกับการเจอเหตุการณ์น่าปวดหัวแต่ละวัน เหมือนโชคชะตาส่งแบบทดสอบมาให้ ทั้งๆที่ไม่อยากได้ ทำไมมันท้อกับตัวเองจัง อยากเปลี่ยนแปลง แต่ผ่านมาเป็นสิบๆปี ก็ยังทำไม่ได้ อยากเป็นคนที่ดิ้นรนมากกว่านี้ อยากขวนขวายมากกว่านี้ ไม่อยากอยู่เปื่อยๆ แต่แค่จะลุกขึ้นมาทำอะไรแต่ละวันก็กินพลังงานเหลือเกิน บางทีก็สุดจะทนกับตัวเองจนน้ำตาไหลออกมา รู้สึกแย่กับตัวเองจังเลย