การนึกย้อนถึงความรักเก่าประเภท What if…
คือคนที่ไม่รู้จัก Move on หรือเปล่าคะ ?
หรือว่า จริงๆ แล้วมันคือธรรมชาติที่ทุกคนต้องเจอ?

เคยเป็นไหมคะ?
ทั้งที่ชีวิตตอนนี้ก็เดินมาไกลแล้ว หรือบางคนอาจจะมีคนใหม่ไปแล้ว
แต่บางครั้งพอได้ยินเพลงเดิม หรือผ่านที่เก่าๆ สมองมันชอบรีรันสถานการณ์สมมติขึ้นมาเองว่า...
"ถ้าวันนั้นเราไม่ทิฐิใส่กัน..."
"ถ้าวันนั้นเราเลือกที่จะรั้งเขาไว้..."
"ถ้าวันนั้นเราไม่เลือกทางเดินนี้..."

หลายคนบอกว่า การคิดแบบนี้คือคนที่ไม่รู้จัก Move on
แต่ในทางจิตวิทยา มันอาจจะเป็นแค่การที่สมองพยายามหา "ตอนจบ" ให้กับเรื่องที่ยังค้างคาใจ
หรือแค่โหยหาตัวเองในเวอร์ชันอดีตเฉยๆ หรือเปล่า?

จขกท.เลยอยากชวนทุกคนมาคุยกันค่ะ….
1  สำหรับคุณ เส้นกั้นระหว่าง "แค่คิดถึงเป็นบทเรียน" กับ "ยังไม่ Move on" อยู่ตรงไหน?

2  ขอคนละหนึ่งประโยค "What if..." ของความสัมพันธ์ในอดีตที่คุณจำฝังใจที่สุด
(ถ้ากลับไปแก้ได้ หรือถ้ามันไม่จบแบบนั้น ตอนนี้จะเป็นยังไง?)

มาแชร์มุมมองและประสบการณ์กันค่ะ
ไม่มีการตัดสิน  เพราะ "พิพิธภัณฑ์ความทรงจำ" ของแต่ละคนมีเรื่องราวไม่เหมือนกันนี่คะ