สวัสดีค่ะ หัวข้อกระทู้อาจจะงงๆนิดหน่อยจะเริ่มเล่าเหตุการณ์ก่อนนะคะ เพื่อนสนิทคนนี้ชื่อเอ(นามสมมติ)
เรื่องมีอยู่ว่า เรากับเอรู้จักกันมาตั้งแต่ประถมตอนนั้นเอกับเราไม่ค่อยชอบหน้ากันเท่าไหร่แต่มาสนิทกันตอนขึ้นมอต้นค่ะ ตอนนั้นเรากับเอโดดเด่นกันคนละแบบคือเราจะออกแนวเรียนเก่งและเข้าสังคมได้ดีกว่า ส่วนเอเป็นคนเงียบๆและหน้าหยิ่งจึงมีคนไม่ชอบค่อนข้างเยอะแต่ก็เรียนได้ดีและเต้นเก่งมากๆ มีอยู่ครั้งนึงเราไปทำงานร้านอาหารกันช่วงปิดเทอมแล้วได้เปิดใจคุยกันเอเคยบอกเราว่านางเคยไม่ชอบเราเพราะตอนประถมเอเป็นที่หนึ่งมาโดยตลอดแต่พอมีเราเข้ามาเอก็ตกเป็นที่สองส่วนเราก็ไม่ได้ว่าอะไรและพูดว่าเราก็อยากหุ่นดีและเต้นเก่งๆแบบเอเหมือนกันและไม่รู้เพราะอะไรตอนนั้นเหมือนจะคุยกันแบบไม่ได้ซีเรียส พอเรียนจบมอต้นเราก็ย้ายไปเรียนในเมืองส่วนเอต่อรร.เดิม แต่ตอนม.5เทอมหนึ่งเรามีปัญหาเรื่องการเรียนจนเราเครียดมากๆและเป็นซึมเศร้าจนมีผลกระทบต่อการเรียนทางรร.จึงเชิญเราออก แต่ก็ได้เพื่อนคนนี้ชวนเราไปเรียนที่รร.เดิมด้วยกัน ซึ่งจริงๆเราควรอยู่ห้องวิท-คณิต แต่ด้วยความที่เอบอกว่าอยากเรียนด้วยกันเหมือนเมื่อก่อนบวกกับความเครียดก็เลยเปลี่ยนสายการเรียนไปทางภาษา แต่เรารู้สึกว่าเพื่อนคนนี้เปลี่ยนไปแบบมากๆ มากจนเรารู้สึกว่าเราไม่รู้จักเขามาก่อน เขาได้เป็นทั้งประธานนักเรียนมีคนรู้จักมากขึ้นคุยเก่งและมีความเป็นผู้นำซึ่งเรารู้สึกดีมากที่เพื่อนพัฒนาเป็นคนที่ดีขึ้นได้แต่ก็แอบน้อยใจตัวเองนิดหน่อยที่ตัวเราเองกลับแย่ลงเรื่อยๆแต่ก็ไม่เป็นไรเข้าใจว่าอะไรๆก็เปลี่ยนแปลงได้เสมอ แต่มีอยู่วันนึงที่เงินที่คนในรร.เก็บได้เอามาให้ที่ห้องประชาสัมพันธ์หายไปซึ่งมีเพียงแค่คนในกลุ่มเรา5คนที่รู้ที่เก็บ เอบอกว่าไม่กล้าสงสัยใครเพราะเป็นเพื่อนกันทั้งนั้นแต่วันนึงเอเอาไปพูดกับรุ่นพี่คนนึงว่าคิดว่าเราเป็นคนเอาไปเพราะช่วงที่เงินหายเรามีปัญหาเรื่องเงินและก่อนที่เราจะย้ายมาไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้มาก่อน เรารู้สึกว่าเริ่มไม่ปลอดภัยรู้สึกเสียใจจึงตัดสินใจค่อยๆห่างออกมาจากเพื่อนคนนี้แบบไม่ได้บอกหรืออธิบายเหตุผลเพราะกลัวว่าถ้ายิ่งอธิบายจะเหมือนกับว่าเราแถหรือแก้ตัว แต่เอกลับไม่ตอบสนองอะไรแถมเรารู้สึกว่าถ้าเราไม่เข้าหาก่อนเอก็จะไม่พูดกับเราเลย จนวันนึงรุ่นพี่สนิทเราได้มาเล่าให้ฟังว่าเอเอาเราไปพูดเสียๆหายๆให้รุ่นพี่อีกคนฟัง เช่นว่า เราโกหกเอว่าไปตลาดแต่จริงๆเราไปหาผู้ชาย ซึ่งบอกก่อนว่าเราไม่ได้ชอบผู้ชายและไม่เคยคบผู้ชายมาก่อนและวันนั้นเราโกหกจริงๆแต่เราแค่ไปเอาของที่บ้านเพื่อนที่เป็นผู้ชายในกลุ่มเดียวกัน และเอก็บอกอีกว่าเราอิจฉาที่เอเรียนเก่งกว่าเราเพราะตอนสอบแล้วเอได้คะแนนเยอะกว่าเอเห็นเราเบะปากใส่ซึ่งเราก็เบะจริงๆแต่เป็นเพราะเราจะร้องไห้ค่ะ5555ด้วยความที่ก่อนหน้านี้เราเครียดเรื่องเรียนอยู่แล้วและพอเห็นคะแนนสอบออกมาไม่ดีเราก็ผิดหวังในตัวเองเข้าไปอีก และเอก็พูดทุกอย่างเหมือนกับว่าเอเป็นคนตัดเพื่อนกับเราเองทั้งๆที่เราเป็นคนห่างออกมาก่อนจนตอนนี้คนในห้องก็ไม่คุยกับเราสักคนรุ่นพี่รุ่นน้องบางคนก็ไม่ทัก้ราเหมือนเมื่อก่อนเราเริ่มสังหรณ์ใจว่าเพื่อนคนนี้จะไม่ได้เล่าให้แค่รุ่นพี่คนนั้นฟังแค่คนเดียว จนเราเริ่มคิดว่าการที่เราห่างออกมาแบบไม่อธิบายเป็นเรื่องที่ผิดรึเปล่า พี่ๆทุกคนคิดว่าเราควรอธิบายออกไปมั้ยคะเรื่องมันเกิดมาสักพักแล้ว
เพื่อนสนิทแบบนี้ควรไปต่อหรือพอแค่นี้?
เรื่องมีอยู่ว่า เรากับเอรู้จักกันมาตั้งแต่ประถมตอนนั้นเอกับเราไม่ค่อยชอบหน้ากันเท่าไหร่แต่มาสนิทกันตอนขึ้นมอต้นค่ะ ตอนนั้นเรากับเอโดดเด่นกันคนละแบบคือเราจะออกแนวเรียนเก่งและเข้าสังคมได้ดีกว่า ส่วนเอเป็นคนเงียบๆและหน้าหยิ่งจึงมีคนไม่ชอบค่อนข้างเยอะแต่ก็เรียนได้ดีและเต้นเก่งมากๆ มีอยู่ครั้งนึงเราไปทำงานร้านอาหารกันช่วงปิดเทอมแล้วได้เปิดใจคุยกันเอเคยบอกเราว่านางเคยไม่ชอบเราเพราะตอนประถมเอเป็นที่หนึ่งมาโดยตลอดแต่พอมีเราเข้ามาเอก็ตกเป็นที่สองส่วนเราก็ไม่ได้ว่าอะไรและพูดว่าเราก็อยากหุ่นดีและเต้นเก่งๆแบบเอเหมือนกันและไม่รู้เพราะอะไรตอนนั้นเหมือนจะคุยกันแบบไม่ได้ซีเรียส พอเรียนจบมอต้นเราก็ย้ายไปเรียนในเมืองส่วนเอต่อรร.เดิม แต่ตอนม.5เทอมหนึ่งเรามีปัญหาเรื่องการเรียนจนเราเครียดมากๆและเป็นซึมเศร้าจนมีผลกระทบต่อการเรียนทางรร.จึงเชิญเราออก แต่ก็ได้เพื่อนคนนี้ชวนเราไปเรียนที่รร.เดิมด้วยกัน ซึ่งจริงๆเราควรอยู่ห้องวิท-คณิต แต่ด้วยความที่เอบอกว่าอยากเรียนด้วยกันเหมือนเมื่อก่อนบวกกับความเครียดก็เลยเปลี่ยนสายการเรียนไปทางภาษา แต่เรารู้สึกว่าเพื่อนคนนี้เปลี่ยนไปแบบมากๆ มากจนเรารู้สึกว่าเราไม่รู้จักเขามาก่อน เขาได้เป็นทั้งประธานนักเรียนมีคนรู้จักมากขึ้นคุยเก่งและมีความเป็นผู้นำซึ่งเรารู้สึกดีมากที่เพื่อนพัฒนาเป็นคนที่ดีขึ้นได้แต่ก็แอบน้อยใจตัวเองนิดหน่อยที่ตัวเราเองกลับแย่ลงเรื่อยๆแต่ก็ไม่เป็นไรเข้าใจว่าอะไรๆก็เปลี่ยนแปลงได้เสมอ แต่มีอยู่วันนึงที่เงินที่คนในรร.เก็บได้เอามาให้ที่ห้องประชาสัมพันธ์หายไปซึ่งมีเพียงแค่คนในกลุ่มเรา5คนที่รู้ที่เก็บ เอบอกว่าไม่กล้าสงสัยใครเพราะเป็นเพื่อนกันทั้งนั้นแต่วันนึงเอเอาไปพูดกับรุ่นพี่คนนึงว่าคิดว่าเราเป็นคนเอาไปเพราะช่วงที่เงินหายเรามีปัญหาเรื่องเงินและก่อนที่เราจะย้ายมาไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้มาก่อน เรารู้สึกว่าเริ่มไม่ปลอดภัยรู้สึกเสียใจจึงตัดสินใจค่อยๆห่างออกมาจากเพื่อนคนนี้แบบไม่ได้บอกหรืออธิบายเหตุผลเพราะกลัวว่าถ้ายิ่งอธิบายจะเหมือนกับว่าเราแถหรือแก้ตัว แต่เอกลับไม่ตอบสนองอะไรแถมเรารู้สึกว่าถ้าเราไม่เข้าหาก่อนเอก็จะไม่พูดกับเราเลย จนวันนึงรุ่นพี่สนิทเราได้มาเล่าให้ฟังว่าเอเอาเราไปพูดเสียๆหายๆให้รุ่นพี่อีกคนฟัง เช่นว่า เราโกหกเอว่าไปตลาดแต่จริงๆเราไปหาผู้ชาย ซึ่งบอกก่อนว่าเราไม่ได้ชอบผู้ชายและไม่เคยคบผู้ชายมาก่อนและวันนั้นเราโกหกจริงๆแต่เราแค่ไปเอาของที่บ้านเพื่อนที่เป็นผู้ชายในกลุ่มเดียวกัน และเอก็บอกอีกว่าเราอิจฉาที่เอเรียนเก่งกว่าเราเพราะตอนสอบแล้วเอได้คะแนนเยอะกว่าเอเห็นเราเบะปากใส่ซึ่งเราก็เบะจริงๆแต่เป็นเพราะเราจะร้องไห้ค่ะ5555ด้วยความที่ก่อนหน้านี้เราเครียดเรื่องเรียนอยู่แล้วและพอเห็นคะแนนสอบออกมาไม่ดีเราก็ผิดหวังในตัวเองเข้าไปอีก และเอก็พูดทุกอย่างเหมือนกับว่าเอเป็นคนตัดเพื่อนกับเราเองทั้งๆที่เราเป็นคนห่างออกมาก่อนจนตอนนี้คนในห้องก็ไม่คุยกับเราสักคนรุ่นพี่รุ่นน้องบางคนก็ไม่ทัก้ราเหมือนเมื่อก่อนเราเริ่มสังหรณ์ใจว่าเพื่อนคนนี้จะไม่ได้เล่าให้แค่รุ่นพี่คนนั้นฟังแค่คนเดียว จนเราเริ่มคิดว่าการที่เราห่างออกมาแบบไม่อธิบายเป็นเรื่องที่ผิดรึเปล่า พี่ๆทุกคนคิดว่าเราควรอธิบายออกไปมั้ยคะเรื่องมันเกิดมาสักพักแล้ว