คือเรื่องเป็นแบบนี้ครับ ผมได้รู้จักกับเพื่อนคนหนึ่งเพื่อนคนนี้เขาเป็นผู้ชายตัวเล็กผอมๆ เขาชื่อมี่เขาเป็นคนพาผมเล่นเกมต่างๆ ผมกับเขาค่อนข้างสนิทกันในระดับหนึ่ง
บางครั้งเขาก็จะชอบเล่าเรื่องที่บ้านให้ฟังว่าเขาอยู่กับตายาย คุณตาเขาเป็นตามใจเขาทุกอย่าง ต่างจากยายของเขาที่ชอบบ่นและตีเขาในบางครั้งเพราะเขาหน้าตาเหมือนพ่อเขาที่ทิ้งแม่เขาไป ตอนรู้จักกันแรกผมสงสารเขาครับด้วยรูปร่างของเขาที่ผมพูดไปข้างต้น บางวันเขาก็มีเงินมาโรงเรียนบางวันเขาก็ไม่มี มันทำให้ผมรู้สึกสงสารเขามาก เขาไม่มีเงินที่จะกินข้าวหรือซื้อสมุดเพื่อไว้ทำงานส่งอาจารย์ผมก็เป็นคนไม่ค่อยมีเงินมากเวลาสมุดผมเหลือผมก็แบ่งให้เขาเขาไม่มีปากกาผมก็ให้เขายืม ใบงานคณิตศาสตร์ที่ห้องเก็บ 25 บาทผมก็จ่ายให้เขาพอนานๆไปผมก็ลืมเรื่องค่าใบงานผมก็ไม่ค่อยอยากจะทวงเพราะว่าก็สงสารเขา แล้วเขาชอบเล่าเรื่องให้ผมฟัง บางครั้งก็เป็นเรื่องครอบครัวเขาบางครั้งก็เป็นเรื่องสมัยเด็กของเขาแล้วผมเป็นอะไรก็ไม่รู้ขำกับทุกเรื่องที่เขาเล่าไม่ว่าจะเป็นเรื่องครอบครัวเรื่องราวสมัยเด็ก
แต่มันมีอยู่วันหนึ่งผมได้ถามเพื่อนอีกคนหนึ่งในแชทว่าสอบแก้งานสังคมครูต้องทำยังไง เพื่อนผมคนนั้นเขาก็ตอบว่าไม่รู้ แล้วทีนี้เขาก็ถามว่าแก้งานอะไรผมก็ตอบแบบกวนๆไปว่า แก้งานภาษาไทยแล้วเขาก็เชื่อเพราะเขาก็เผลอจดงานสังคมไปในงานภาษาไทยซึ่งงานแก้นั้มันเยอะมาก พอเขารู้ความจริงเขาก็โกรธผมแล้วย้ายโต๊ะนั่งจากผมไปนั่งกับเพื่อนข้างหน้า พอดีผมนั่งอยู่โต๊ะเดียวมาหลายสัปดาห์แล้ว แล้วสิ่งที่ผมสงสัยคือเขาไม่เล่นอ่านแชทข้างบนหรอ แล้วออีกอย่างคือเรื่องเล่าของเขาบางเรื่องมันก็ไม่ได้ตลกแต่ผมกลับตลกไม่รู้ทำไมเหมือนกันผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน