กระทู้นี้อาจจะดูไม่มีสาระอะไร แต่แค่อยากได้ความคิดเห็น วิธีของเพื่อนๆว่าทำยังถึงจะทำใจได้..
น้องแมวเรากลับดาวแมวไปเมื่อวันที่12ก.พ.69ที่ผ่านมานี่เอง..
เราทำใจไม่ได้เลย จริงๆนี้ก้ไม่ใช่การสูญเสียครั้งแรก แต่กับตัวนี้เราผูกพันกับเขามากกว่าตัวอื่นๆ
น้องจากไปด้วยโรคไตวาย อายุประมาณ13ปี ก่อนนั้นเราเอาน้องไปไว้รพ.อยู่3วันเพราเราเห้นว่าน้องผอมลงมากหละไม่กิน เก้บตัว ซึม... เชื่อไหมว่าเราโทษตัวเองตลอดเลย..ถ้าเราไม่เอาน้องทิ้งไว้น้องอาจจะไม่ทรุดไม่เคลียดและจากเราไปแบบนี้..
ทำไมเราถึงคิดแบบนี้เพราะพอเราเอาน้องกลับบ้าน น้องก้ทรุดลงเลยหละพอน้องได้ยินเสียงแม่เราตอนเราvideo call หาแม่ น้องก้ค่อยๆหลับไป เราถึงเพิ่งคิดได้ว่าน้องคงอยากกลับมาบ้านตลอด...
จุดนี้เองที่ทำให้เรายิ่งดิ่งลงไป..นับจากวันที่น้องเสียไป เราร้องไห้ตลอดเวลา เราจมอยู่กับความทรงจำเก่าๆ มองไปทางไหนก้เห้นภาพน้องอยู่ตรงนั้น แต่มันไม่มีเขาอยู่ตรงนั้นแล้ว..เสียงร้องของเขาที่เคยได้ยิน ตัวเขาที่เคยมานอนตักเราให้เราอุ้มเรากอด..มันไม่มีอีกแล้ว บวกกันความรู้สึกผิดของเราที่เราโทษตัวเองตลอดเราไม่น่าเอาน้องไปรพ.เลย เราไม่กล้าเปิดดูรูปวิดีโอที่มีน้อง ใครพูดถึงถามถึงแค่นิดเดียวเราก็ร้องไห้ เราทำใจไม่ได้เลยจริงๆ...จนถึงตอนนี้ บางครั้งเราก้คิดถึงเขาขึ้นมาดื้อๆ นั่งๆอยู่ก้ร้องไห้ เราดิ่งมากจนเราไม่อยากทำอะไร...
เราเลยอยากรู้ว่า..ทุกคนตอนที่น้องๆสัตว์เลี้ยงของเพื่อนๆจากไป..เพื่อนๆมีวิธีทำใจยังไงกันคะ..
ฮีลใจยังไงเมื่อสัตว์เลี้ยงกลับดาว..
น้องแมวเรากลับดาวแมวไปเมื่อวันที่12ก.พ.69ที่ผ่านมานี่เอง..
เราทำใจไม่ได้เลย จริงๆนี้ก้ไม่ใช่การสูญเสียครั้งแรก แต่กับตัวนี้เราผูกพันกับเขามากกว่าตัวอื่นๆ
น้องจากไปด้วยโรคไตวาย อายุประมาณ13ปี ก่อนนั้นเราเอาน้องไปไว้รพ.อยู่3วันเพราเราเห้นว่าน้องผอมลงมากหละไม่กิน เก้บตัว ซึม... เชื่อไหมว่าเราโทษตัวเองตลอดเลย..ถ้าเราไม่เอาน้องทิ้งไว้น้องอาจจะไม่ทรุดไม่เคลียดและจากเราไปแบบนี้..
ทำไมเราถึงคิดแบบนี้เพราะพอเราเอาน้องกลับบ้าน น้องก้ทรุดลงเลยหละพอน้องได้ยินเสียงแม่เราตอนเราvideo call หาแม่ น้องก้ค่อยๆหลับไป เราถึงเพิ่งคิดได้ว่าน้องคงอยากกลับมาบ้านตลอด...
จุดนี้เองที่ทำให้เรายิ่งดิ่งลงไป..นับจากวันที่น้องเสียไป เราร้องไห้ตลอดเวลา เราจมอยู่กับความทรงจำเก่าๆ มองไปทางไหนก้เห้นภาพน้องอยู่ตรงนั้น แต่มันไม่มีเขาอยู่ตรงนั้นแล้ว..เสียงร้องของเขาที่เคยได้ยิน ตัวเขาที่เคยมานอนตักเราให้เราอุ้มเรากอด..มันไม่มีอีกแล้ว บวกกันความรู้สึกผิดของเราที่เราโทษตัวเองตลอดเราไม่น่าเอาน้องไปรพ.เลย เราไม่กล้าเปิดดูรูปวิดีโอที่มีน้อง ใครพูดถึงถามถึงแค่นิดเดียวเราก็ร้องไห้ เราทำใจไม่ได้เลยจริงๆ...จนถึงตอนนี้ บางครั้งเราก้คิดถึงเขาขึ้นมาดื้อๆ นั่งๆอยู่ก้ร้องไห้ เราดิ่งมากจนเราไม่อยากทำอะไร...
เราเลยอยากรู้ว่า..ทุกคนตอนที่น้องๆสัตว์เลี้ยงของเพื่อนๆจากไป..เพื่อนๆมีวิธีทำใจยังไงกันคะ..