ขออนุญาตเล่าปัญหาชีวิตของครอบครัวของผมเอง ยินดีรับคำแนะนำของทุกๆท่าน เพื่อปรับเพื่อแก้ไขให้ครอบครัวมีสุขภาพจิตที่ดีขึ้น

ส่วนตัวผมเองคบกับภรรยาอยู่กินกันมาจะครบ 10ปีในเดือนพฤษภาคมนี้ ตอนนี้ผมอายุ 35 ภรรยา31 มีลูกชายด้วยกัน2คน 4ขวบกับ6ขวบ

ขอย้อนเวลากลับไปก่อนหน้านี้ เราสองคนคบกันอยู่ดูใจกันประมาณ 5ปีก่อนจะแต่งงาน ชีวิตตอนนั้นหอมหวานมาก อยู่ที่ต่างประเทศด้วยกัน(เจอกันที่ ตปท) มีความสุขมากๆ ต่างคนต่างทำงาน มีเวลาให้ด้วยกันตลอด ทุกๆวันหยุดจะพากันไปทานข้าวนอกบ้าน บางครั้งก็ออกนอกเมืองไปตจว เที่ยวตามประสาข้าวใหม่ปลามัน จะหาโอกาสพาภรรยาไปเที่ยว ให้ความสุขให้มากที่สุด

หลังจากนั้น 5ปี เราแต่งงานกันและมีลูกชายคนแรก ชีวิตในต่างประเทศและมีลูกคนแรกช่างมีความสุขมากๆ ชีวิตการมีครอบครัวเราต่างคนต่างเรียนรู้ดูแลลูกกันอย่างเต็มที่ ผมให้ภรรยาออกจากงานเพราะจะได้มีเวลากับลูก ภรรยาจะอยู่ดูแลลูกที่บ้านเมื่อผมออกไปทำงาน ผมจะแบกภาระค่าใช้จ่ายเช่าบ้านค่าอาหารเองทั้งหมด

ปี2021 กลางๆปี(ช่วงCovid)ผมและภรรยาตัดสินใจกลับเมืองไทย และพาลูกน้อยกลับมาพบปู่ย่าตายายเป็นครั้งแรก เราทั้งสองมีความสุขมากๆ แต่….

ภรรยาผมตั้งครรภ์ จุดเปลี่ยนเริ่มมา ภรรยาผมรู้สึกว่ายังไม่พร้อมที่จะมีคนที่สองเลย และลูกก็เป็นผู้ชาย เขารู้สึกกดดัน แต่ส่วนตัวผมบอกเขาตลอดว่าไม่เป็นไรสบายมาก (ครอบครัวภรรยามีแต่พี่น้องผู้หญิง3คน)
ลูกชายคนที่สองเกิดมา แต่ภรรยารู้สึกว่าต้องเหนื่อยอีกแล้วหรอ ส่วนตัวผมรู้สึกว่าภรรยากดดันแต่บอกเขาตลอดว่าผมก็อยู่ข้างๆเขา เราเลี้ยงลูกได้อยู่แล้ว ผม support และดูแลภรรยาและลูกตลอด ส่วนตัวผมไม่ดื่ม ไม่เที่ยว ไม่สูบ อยู่กับภรรยาและลูกตลอด งานที่ทำก็อสังหา คุยเจรจากับต่างชาติว่ะเป็นส่วนใหญ่ (เพื่อนเคยมีเยอะทุกวันนี้เหลือคนสองคนครับ) สังคมผมหายหมด แต่ก็ไม่เสียดายเพราะครอบครัวผมต้องมาเป็นอันดับแรก ภรรยาจะเป็นคนจริงยังไปกับทุกสิ่ง ยกตัวอย่างงานบ้าน ภรรยาจะทำทุกอย่างเช่นซักผ้าถูบ้านเก็บของเองทั้งหมด ภรรยาจะไม่ต้องการความช่วยเหลือใดๆทั้งสิ้น ผมยื่นข้อเสนอหลายครั้งว่าผมจะหาแม่บ้านเข้ามาใช้ภรรยาแต่เธอเลือกที่จะไม่เอา!! ผมช่วย!! ภรรยาไม่ต้องการให้ช่วยและจะทำเองเพราะผมทำไม่สะอาดเท่าเธอ!!! ส่วนตัวอยากแบ่งเบาให้ภรรยาแต่เธอเลือกที่จะไม่เอาใครทั้งนั้นเพราะคิดว่า มีไปก็ทำไม่สะอาดเท่า!!! ผมละเพลียกับความคิด เรื่องลูกภรรยาจะมีปัญหากับลูกโดยเฉพาะคนเล็ก เพราะเขาค่อนข้างซนตามประสาเด็ก ผมและภรรยาจะไม่ค่อยมีเรื่องทะเลาะกันเลยนอกจากเรื่องลูก แต่ทุกครั้งที่ภรรยาดุด่าว่าลูกผมจะมีอารมณ์ขึ้นแทบทุกครั้ง เพราะคำพเขารุนแรงมากๆ ด่าว่าเกิดมาทำไม กูไม่ได้ต้องการสักหน่อย เกิดมาเป็นภาระ!!! ใช้ครับลูกผมยังเล็ก ลูกไม่รู้เรื่องหรอก แต่สำหรับผม มันทิ่มแทงใจที่สุด ผมไม่เคยด่าว่าลูกแบบนี้ พ่อแม่ผมยังไม่เคยเลย และส่วนตัวไม่ชอบคำหยาบต่ำช้า ผมรับไม่ได้ ภรรยาผมเป็นแบบนี้แทบทุกครั้ง ยิ่งวันไหนประจำเดือนมา…หนักมากๆ ผมบอกภรรยาตลอดว่าให้ควบคุมอารมณ์ เด็กซนมันก็เรื่องธรรมดาของเด็ก เราก็ต้องค่อยๆตักเตือน ไม่ใช่ด่าใช้คำรุนแรง สุดท้ายกลับกลายเป็นผมที่ต้องมาทะเลาะกับเขา ผมพยายามเงียบตลอด แต่บางครั้งก็ยอมรับครับว่าผมก็ด่าว่าภรรยาเพราะผมหลุดจริงๆ ผมใจเย็นมากๆ แต่ถ้ามันถึงที่สุดผมก็ต้องพูดบ้าง ผมรับไม่ได้กับการดุด่าว่าลูกแบบแรงๆ ถ้อยคำถ่อยๆ ผมสงสารลูกมาก ยิ่งลูกคนโตเขาตอนนี้6ขวบแล้ว ผมไม่อยากให้เขาเสียสุขภาพจิต ภรรยาชอบอยู่แต่บ้าน มำงายบ้าน ไม่มี้พื่อนฝูงใดๆ ไม่ชอบเข้าหาคนและไม่ไปไหนทั้งสิ้น โลกเธอแคบมากๆ ผมมีโอกาสไปโรงพยาบาลปรึกษาจิตแพทย์ หมอบอกว่าภรรยาเป็นซึมเศร้า หมอบอกให้พาภรรยามาหาหมอให้ได้ เพราะรักษาไม่นานก็หาย แต่ภรรยาผมดื้อ เธอไม่ฟังและไม่ไปทั้งสิ้น แม้แต่แม่ของภรรยาก็หมดปัญญาที่จะพูด ยิ่งพ่อแม่ผม ภรรยาเคยด่าว่า ว่าอย่ามายุ่งกับหลาน ผมเสียใจสุดๆ เพราะมันเป็นแผลลึกที่ยากจะเยียวยา แม่ผมไม่ถือสาเพราะคิดว่าภรรยาผมป่วย แต่อยากให้ได้รักษา ทุกวันนี้ภรรยาผมก็ไม่กล้าสู้หน้าพ่อแม่ผม ผมคนกลางปวดใจมาก ปวดสุดๆ กลายเป็นว่าภรรยาผมออกห่างไปเลย ไม่อบอุ่นเหมือนก่อนอีกแล้ว ส่วนลูกก็ต้องซึมซับคำด่า คำพถ่อยๆที่ออกมาจากปากภรรยาตลอด แทบทุกวันภรรยาจะมีเรื่องให้ดุให้ด่าลูกตลอด ผมเครียดสุดๆแต่ไม่รู้จะทำยังไง พูดไปก็แว้งมากัดผม เลยแค่บอกให้พอๆได้แล้ว

ผมไม่เคยตบตีภรรยา ไม่เคยทำร้ายกัน

เรื่องบนเตียง!! ปีนึงนับครั้งได้ ภรรยาเคยไล่ให้ไปใช้บริการ ผมบอกเธอว่าผมไม่เคยมีอะไรแบบนั้นและจะไม่มีเพราะคิดถึงแต่ลูกทั้งสอง!!!

ผมต้องทำยังไงกับชีวิตคู่และคนในครอบครัวดี ผมเครียดมาตลอด เคยคิดถึงอาวุธป แต่คงไม่คิดสิ้นทำร้ายใคร!!! ช่วยชี้แนะผมด้วยครับ