คือเรามีเพื่อนสนิท2คน เเล้วก็มีปัญหาเราอยากให้ทุกคนอยู่ด้วยกันเเต่เค้าเเยกกันเราเลยอยู่กับอีกคนหนึ่งเเล้วเค้าไปหากลุ่มใหม่เราไปด้วยเเต่ความสำศัญของเราที่มีต่อเค้าลดลง เราพยายามไม่น้อยใจ เก็บไว้เรื่อยๆจนวันหนึ่งเราพูดเค้าเเล้วเค้าไปตอบพูดไป2ครั้ง เราบอกกับตัวเองว่าไม่เป็นไรเพื่อนอาจไม่ได้ยินทั้งที่ตอนนั้นห้องเงียบเราพูดคนเดียว เเล้วเพื่อนทำงานกลุ่มเราอยากช่วยเลยถามเเค่เค้าหันมาเเล้วไม่ตอบเหมือนไม่มีเราอยู่ เพื่อนมักจะทำงานคู่คนเดียวทั้งที่เราบอกเค้าเเล้วว่าเดี๋ยวเราช่วยน่ะเเล้วเพื่อนก็จะหาข้ออ้างเสมอตอนส่งเเค่เรียกเราเเบบไม่พอใจไปส่ง เราก็เค้าใจเพราะเราทำงานไม่เก่งเรื่องตกเเต่งลายมือก็ไม่ได้ เเต่เราอยากช่วย ตอนบ่ายเรานั่งหลับเเล้วตื่นมาเพื่อนหายเเล้วเราถามไปไหนมาหรอไม่ตอบเเล้วเค้าก็ทำงานต่อ ทั้งที่ตอนเช้าคุยกันปกติเราเลยเลือกที่จะเงียบเเทนการพูดเเต่มีงานกลุ่มเราคุยกับเค้าเค้าตอบเเบบตัดจบ วันเเรกเราร้องหนักมาก วันที่สองร้องนิดหน่อย วันที่3มีเศร้าเเต่ไม่ร้อง 4ร้องเหมือนหมดกำลังใจ เราคบกับเพื่อนคนนี้เราต้องหาประโยคชวนคุณเสมอเพื่อนเเทบไม่ถามตอบเเค่ อืม หรอ จนเราเหนื่อยมากเเบบบางทีเห็นเพื่อนคนอื่นคุยกันเเล้วเราชวนคุยอยู่คนเดียว ก่อนหน้าเราถามไปว่าสบายดีไหม เราตอบ ดี จนเราคิดว่าเราไม่สำคัญกับเค้าเเล้วหรอ เราเป็นตัวกลางเสมอพยามใจเย็นไม่อยากให้เพื่อนทะเลาะกันเราเลือกที่จะไม่พูดเเต่พอเเยกกันเรารู้ว่าเค้าไม่มีใครเราเลยเลือกไปอยู่กับเค้าเพราะเราสนิทกันเเต่ตอนหลังมันเริ่มไม่ใช่เหมือนเเต่ก่อนทั้งปริ้นงานไม่บอกทุกอย่าง จนเราเหนื่อยมากที่จะพูด ทุกคนค่ะเราให้ความสำคัญกับเพื่อนสนิทมากก่อนหน้านี้เราเคยโดนหลอกให้โดยมีคำว่าเพื่อนสนิทอยู่จนเราคิดว่าทุกคนเป็นเหมือนกันหมด กว่าเราจะเปิดใจรับเพื่อนสนิทคนใหม่นานมากเเละคบกับเค้ามา2ปี เมื่อก่อนเราเติมไฟตต.กันจนเราลืมเเล้วเพื่อนไม่กู้ พร้อมออกจากกลุ่มเติมไฟกัน ที่มีเราเพื่อนเเละพี่เราอยู่ ทุกคนคิดว่ายังไงบ้างช่วยเราด้วยเราไม่ไหวเราเหนื่อยมากเศร้าด้วย