นักภาวนาบอกว่าเห็นจิตเกิดดับได้จริง มันเกิดดับยังงัยหรา

เป็นการดับของ จิต เจตสิก7 1.จิตเป็นจิตแต่ละขณะ 2.เจตสิกเป็น สัพพจิตสาธารณะเจตสิก ผัสสะ,มนสิการ,เจตนา,เวทนา,สัญญา,เอกัคคตา อันเป็นการดับของจิตไปแต่ละขณะ โสดาบันขึ้นไปจึงไม่ใช่ดับสนิทเป็นซื่อบื้อ หูต

เมื่อใช้คำว่าจิตเหมือนกัน นักตำราจึงเข้าใจผิด ว่า จิตแท้จริง หมายถึงจิตสังขารที่ดับ ทั้งที่จิตสังขารหมายถึงกิริยาจิตของจิตแท้จริง( ความหลงยึดในขันธ์5) จิตแท้จริงจึงเป็นผู้เห็นทั้งการดับไปของอาการในข

“จิตรู้ทัน แล้วกลับมาอยู่กับจิตที่ตั้งมั่น” เป็นลักษณะขณะภาวนาสติปัฏฐาน -เป็นภาวนามยปัญญา -ไม่ใช่แค่สัมปขัญญะ -ไม่ใช่จินตามยปัญญา -ไม่ใช่เห็นการเกิดดับไปตามตำรา หรือมโนเอา คิดเอา -เป็นอ

วิปัสนาจะมีตัวรู้2ชั้น ตัวรู้ชั้นแรก รู้การแยกของวิญญานขันธ์ กับอาการทางขันธ์5อีก4 ว่าเป็นคนละส่วน ตัวรู้ชั้นที่สอง เห็นตัวรู้แรกและขันธ์อีก4 และรู้การดับไปของขันธ์5 แต่ละขณะจิตที่มารู้ เป็นสภาวะรู้

เห็นสติเกิดพร้อมจิต สติดับพร้อมจิตเมื่อไร นี้คือ วิปัสนาภูมิ

อ่านเจอมาว่า ทุกข์ที่แท้จริงนั้นเป็นอย่างไร? มันคืออะไร? มันอยู่ที่ไหน? อะไรเป็นเหตุ? จากคำถามนำไปสู่การปฏิบัติอย่างไรคะ ในเรื่องที่เกี่ยวกับกายและใจ

จิตและเจตสิก เป็นการปรากฏของข้อมูล2สิ่งทั้งในที่เดียวกันและต่างที่กัน ด้วยอาศัยการขยายของข้อมูลชุดเดิม ทั้ง2สิ่งจึงปรากฏพร้อมกัน เจตสิกปรากฏขึ้นด้วยการสอดประสานของข้อมูลกับสิ่งแวดล้อม เช่น อากาส เสีย

1.คราวใด หมายถึง ขณะจิต ที่มีเจตนาทำสติปัฏฐาน 2. กิริยา หมายถึง การไม่มีตัวตนในกิริยานั้นๆ อันเป็นกิริยาอาการในขันธ์ทั้ง5 3.ดู หมายถึง เหมือนอีกคนเป็นผู้ดูอีกคน อย่างไม่มีตัวตน 4.เป็น หมายถึงสติปัฏฐาน