เอาบันทึกของตัวเองมาเขียนนิยาย

พอดีเมื่อไม่กี้วันก่อนไปเจอสมุดบันทึกเล่มสีดำ ของตัวเอง ในั้นบรรจุเหตุการณ์ในช่วงที่ต้องสู้กับ โรคซึมเศร้า เลยอยากลองเอามันมาเขียนเป็นเรื่องเล่นดูครับ
เตือน!!! เนื้อหาค่อนข้างรุนแรงและเกี่ยวกับเรื่องเพศเยอะมากๆ ชื่อบุคคลในนั้นเป็น ชื่อสมมุตินะ











































วันที่1 วันนี้เป็นวันที่ดีนะ ผมนอนตั้งแต่เช้าจรดเย็น แคท ไม่มาปลุกผมเลย ถึงในสายตาผมนั้นเธอคนนี้จะเป็น ผู้หญิงโสโครกตั้งแต่แรกเห็นแต่อย่างน้อยเธอก็ยอมรับผมได้ประมาณนึง ถึงในหลายๆครั้งผมจะได้ยินคำพูดที่ทำร้ายจิตใจออกมาจากปากเธอก็เถอะ ไม่แย่เท่าไหร่หรอก อย่างน้อยก็ไม่ต้องอยู่คนเดียว

บางครั้งผมก็ใจอ่อนยอมมี sex ผ่านมือถือกับเธอแม้ตัวเองจะไม่อยาก แต่ผมก็เลือกที่จะแกล้งเป็นมีอารมณ์ทางเพศเพื่อเธอ ถึงขั้นยอมเลียกางเกงในเปื้อนประจำเดือนเลยนะ ผมเก่งใช่ไหม~ แม้ตัวผมจะมองว่ามันน่าขยะแขยงก็ตามที อย่างน้อยผมก็อยากให้วัวเพศเมียตัวนี้ยอมรับในตัวผมบ้าง

บางทีผมก็ไม่สามารถไปเรียนได้เนื่องจากการนอนไม่พอ เพราะว่าการนอนของผมนั้นต้องได้รับการอนุญาตจากเธอคนนั้นเสมอ ซึ่งพอผมมองกลับไปนั้นก็นึกสมเพศตัวเองไม่ได้ บางทีผมต้องนอนในกองอ้วก เพราะการเมาที่อย่างน้อยก็ช่วยให้ผมลืมความทุกข์จากความสัมพันธ์อันโสโครกนี้

ครอบครัวผมได้แค่เป็นห่วง ซึ่งผมไม่ต้องการหรอกนะเพราะความเป็นห่วงที่ขาด empathy และความเข้าใจ ของคนเหล่านั้นทำริายผมมามากเกินไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการบุกเข้ามาในห้องในไม่ขอ ” ผมแค่ต้องการความเป็นส่วนตัวเองนะ ทุกคนหวังดีกับผมจริงๆหรอ“ นั้นคือสิ่งที่ผมคิดในหัว

“ทำไมต้องบังคับกูด้วยว่ะ กูอึดอัดมา 18 ปีแล้วนะ” ผมตะโกนมันในหัวน่ะ

ไม่นานผมก็ได้บินข้ามจังหวัดไปหา แคท ที่ละโว้  เราทั้งสองได้ไปดูหนังเรื่อง “กระแทกกีควาย” ในขณะที่ที่ในโรงมีคนไม่กี่คน ผมได้จองที่ติดเสา(ซึ่งไม่เข้าใจว่ามีเสาในโรงหนังได้ยังไง) ผมได้เอามือล้วงเข้าไปในส่วนลับของ แคทและเราก็จูบกัน ล้วงกันตลอดทั้งเรื่อง(ไม่ได้รู้สึกดีที่ทำเลย) จากนั้น เราทั้งสองก็ได้ไปมี sex กันที่ห้องน้ำคนพิการ ภาพที่ผมจำได้จนถึงวันนี้คือ แคท เทน้ำอสุจิของ ผม จากถุงยางใส่เข้าไปในปากของเธอ ไม่ใช่ว่าชอบนะ มันแค่ทำให้ผมสิ้นหวังในชีวิตมากกว่าเดิม ไม่เข้าใจตัวเองเลยที่ร้องไห้เหมือนคนจะตาย หลังจากที่เธอขึ้นรถที่ญาติมารับกลับบ้าน


ไม่นานหลังจากนั้นผมรู้สึกว่าเธอคือ ต้นตอ ของความสิ้นสิ้นหวังอันกลวงเปล่าและซึมเศร้าในชีวิต ผมจึงได้คิดวิธีบอกเลิกเพื่อความสนุกของผม ไม่ว่าจะทะเลาะเล็กแค่ไหนผมจะขึ้นเสียงใส่เธอและบอกเลิก ซึ่งเธอก็ไม่ยอมสักครั้งและหลายๆครั้งผมก็ต้องโดนบังคับให้กราบเธอ ถึงย้อนเวลาไปได้ผมก็คงไม่แก้ไขอะไรหรอกนะ

จนวันอังคารของช่วง ฤดหนาวปีนั้น ผมตัดสินใจหลังจากต้องทะเลาะในเรื่องที่ผมมองว่ามัน “ปัญญาอ่อนชิปหาย” ในคืนนึงผมได้ทะเลาะกับเธอเนื่องจาก ผมได้ถูกกล่าวหาว่าไม่ให้เกียรติ เพียงเพราะเอ่ยปากชมเสียงแจ้งเตือนที่ดังจาก มือถือ ของเพื่อนเธอ มีการทะเลาะอย่างรุนแรงจนถึง ตี4 จนผมเผลอหลับและตัดสินใจ บอกเลิกแบบยื่นคำขาดและปิดมือถือใส่รั่วๆในตอนเช้า จนในที่สุดผมก็หลุดออกมาจาก ขุมนรก ที่ชื่อว่า การกระทำของตนเอง
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่