เมื่อปฏิบัติ ภาวนา จะเห็นการหมุนเวียนเปลี่ยนทับของอารมณ์

อารมณ์เก่าจะถูกทับด้วยอารมณ์ใหม่เสมอ แต่ไม่ใช่ทับซ้ำรอยเดิม แต่เป็นการไปสู่ สติ สมาธิ ปัญญาใหม่

ระลึกรู้อารมณ์เก่า ก่อนหน้าที่ดับไปได้  ระลึกรู้อารมณ์ใหม่ที่ตั้งอยู่   เป็นอารมณ์ปัจจุบัน

การปฏิบัติจึงเป็นดั่งการหมุนเป็นวง อารมณ์หลังทับอารมณ์เก่าอยู่ตลอดเวลา



นี่คือ ไตรลักษณ์  ไม่เที่ยง ตั้งอยู่ไม่ได้ ไม่ใช่ตัวตน  ความเป็น“อนัตตา”