สวัสดีค่ะ
เราแต่งงานมา 15 ปี และมีลูกด้วยกัน 2 คน รวมระยะเวลาที่รู้จักกันมา 26ปี
ครอบครัวภายนอกดูปกติดี ไม่มีปัญหาเรื่องความรุนแรง เขาไม่มีเรื่องมือที่สาม แต่เคยมีเรื่องดราม่ากัน3 - 4 ครั้ง
และสิ่งที่มันหายไป คือ “ความรัก”
ความรู้สึกมันค่อยๆ จางลง จนตอนนี้เรารู้สึกเหมือนอยู่ด้วยหน้าที่มากกว่าหัวใจ
อีกฝ่ายยังอยากให้เราอยู่กันแบบครอบครัวพ่อแม่ลูก เขาบอกว่าเพื่อลูก เพื่อความมั่นคง เพื่อความสมบูรณ์ของบ้าน
เขาไม่ได้อยากเลิก เขาอยากรักษาครอบครัวไว้
แต่ในใจเรา… มันเหมือนติดอยู่ในกรง
ไม่ได้เกลียดบ้านหลังนี้ แต่รู้สึกอึดอัด
ไม่ได้โกรธเขา แต่ก็ไม่ได้รักแบบเดิม
มันเหมือนตัวเรายังอยู่ แต่หัวใจมันไม่อยู่แล้ว
เราเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า
การอยู่ต่อทั้งที่ไม่มีความสุข มันคือความเสียสละที่ดีไหม?
หรือมันคือการทำร้ายตัวเองแบบเงียบๆ?
และถ้าอยู่ต่อไปแบบนี้ ลูกจะได้เห็นภาพครอบครัวที่อบอุ่นจริงๆ
หรือแค่เห็นพ่อแม่ที่อยู่ด้วยกันแบบไม่มีความรัก?
เรากลัวหลายอย่าง
กลัวลูกได้รับผลกระทบ
กลัวความไม่มั่นคง
กลัวการเริ่มต้นใหม่
แต่ก็กลัวเหมือนกันว่า ถ้าเราอยู่ต่อไปอีกหลายปี เราอาจจะไม่มีแรงเหลือสำหรับชีวิตตัวเองเลย
ตอนนี้มันเหมือนยืนอยู่ตรงกลางระหว่าง
“ความรับผิดชอบ” กับ “ความรู้สึกของตัวเอง”
เลยอยากถามคนที่เคยผ่านจุดนี้ หรือมีมุมมองอื่นๆ ว่า
ถ้าคุณไม่มีความสุขแล้ว แต่อีกฝ่ายยังอยากรักษาครอบครัวไว้ คุณจะเลือกทำอย่างไร?
ควรพยายามต่ออีกครั้ง หรือควรซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง?
ขอบคุณทุกความคิดเห็นล่วงหน้าค่ะ
ถ้าเราไม่มีความสุข แต่เขาอยากให้เป็นครอบครัวต่อ ควรทำอย่างไร?
เราแต่งงานมา 15 ปี และมีลูกด้วยกัน 2 คน รวมระยะเวลาที่รู้จักกันมา 26ปี
ครอบครัวภายนอกดูปกติดี ไม่มีปัญหาเรื่องความรุนแรง เขาไม่มีเรื่องมือที่สาม แต่เคยมีเรื่องดราม่ากัน3 - 4 ครั้ง
และสิ่งที่มันหายไป คือ “ความรัก”
ความรู้สึกมันค่อยๆ จางลง จนตอนนี้เรารู้สึกเหมือนอยู่ด้วยหน้าที่มากกว่าหัวใจ
อีกฝ่ายยังอยากให้เราอยู่กันแบบครอบครัวพ่อแม่ลูก เขาบอกว่าเพื่อลูก เพื่อความมั่นคง เพื่อความสมบูรณ์ของบ้าน
เขาไม่ได้อยากเลิก เขาอยากรักษาครอบครัวไว้
แต่ในใจเรา… มันเหมือนติดอยู่ในกรง
ไม่ได้เกลียดบ้านหลังนี้ แต่รู้สึกอึดอัด
ไม่ได้โกรธเขา แต่ก็ไม่ได้รักแบบเดิม
มันเหมือนตัวเรายังอยู่ แต่หัวใจมันไม่อยู่แล้ว
เราเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า
การอยู่ต่อทั้งที่ไม่มีความสุข มันคือความเสียสละที่ดีไหม?
หรือมันคือการทำร้ายตัวเองแบบเงียบๆ?
และถ้าอยู่ต่อไปแบบนี้ ลูกจะได้เห็นภาพครอบครัวที่อบอุ่นจริงๆ
หรือแค่เห็นพ่อแม่ที่อยู่ด้วยกันแบบไม่มีความรัก?
เรากลัวหลายอย่าง
กลัวลูกได้รับผลกระทบ
กลัวความไม่มั่นคง
กลัวการเริ่มต้นใหม่
แต่ก็กลัวเหมือนกันว่า ถ้าเราอยู่ต่อไปอีกหลายปี เราอาจจะไม่มีแรงเหลือสำหรับชีวิตตัวเองเลย
ตอนนี้มันเหมือนยืนอยู่ตรงกลางระหว่าง
“ความรับผิดชอบ” กับ “ความรู้สึกของตัวเอง”
เลยอยากถามคนที่เคยผ่านจุดนี้ หรือมีมุมมองอื่นๆ ว่า
ถ้าคุณไม่มีความสุขแล้ว แต่อีกฝ่ายยังอยากรักษาครอบครัวไว้ คุณจะเลือกทำอย่างไร?
ควรพยายามต่ออีกครั้ง หรือควรซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง?
ขอบคุณทุกความคิดเห็นล่วงหน้าค่ะ