มีใครมีช่วงเวลามหาลัยที่แย่และไม่มีความสุขบ้างคะ

เราเรียนวิศวะโยธาม.เกษตร ตอนนี้กำลังจะเข้าปี4 มันเป็นช่วงเวลาที่แย่มากที่สุดในชีวิตเท่าที่คนๆหนึ่งจะมี ทั้งชีวิตที่จำได้มาร้องไห้มากที่สุดในช่วงนี้ ตั้งแต่เรียนมาจนจบมัธยมปลายเราคือท้อปห้องสามจุดเก้าถึงสี่ตลอด เลือกเรียนเพราะคิดว่าทำได้อยู่แล้ว ชอบเรียนชอบคำนวณ แต่พอเรียนในสายวิศวะเราทำมันได้ไม่ดี พยายามแค่ไหนผลออกมาตรงข้ามจนรู้สึกแย่ รู้สึกไม่เก่ง กดดัน รู้สึกว่าตัวเองโง่ แอนตี้การนั่งเรียนหน้าห้องการต้องคุยกับอจ.ไม่อยากสนิทด้วย เพราะเคยโดน อจ.พูดแรงใส่เราไม่สามารถรับคำพูดแย่ๆได้มันอ่อนไหวจนไร้ค่า ด้วยความเป็นเด็กเก่งโดนแต่คำชมตลอด ทุกวันนี้เราทำทุกอย่างได้ดีตามที่ควรจะเป็นยกเว้นเรื่องเรียนใครพูดถึงเรียนคือไม่อยากจะคุยด้วย อยากออกจากจุดนี้แต่มันเหลือแค่ปีเดียว มันไม่มีทางออกมันต้องทนทำไปเรื่อยให้สุดทางเราคิดว่าทำงานในสายนี้ไม่ได้แน่ๆ เราเก่งไม่พอนำใครไม่ได้ยิ่งถ้าเจอคำพูดแรงมาน่าจะยืนร้องไห้ตรงนั้น เราไม่เหมาะกับการเป็นวิศวะกรจริงๆ เราเคยเป็นคนที่เก่งกว่านี้หรือความจริงไม่เคยเก่งเลย ไม่รู้ว่าที่พิมพ์ตอนนี้เกิดจากความรู้แย่ที่พึ่งโดนรึป่าวแต่ค่อยข้างรู้ตัวเอง อยากข้ามเวลาช่วงนี้ไปอยากหนี เราแค่หาที่ระบายเฉยๆ