ตรุษจีนปีนี้ของผม
ไม่ได้อลังการ
ไม่ได้จัดโต๊ะใหญ่
ไม่ได้ซื้อของไหว้แพงๆ

แต่กลับรู้สึกว่า “อิ่ม”
กว่าหลายปีที่ผ่านมา

ได้ไหว้บรรพบุรุษ
ได้ยืนสงบนิ่งอยู่หน้ารูปถ่ายของท่าน
และนึกถึงท่านทีละคน

ได้ขอบคุณท่าน
ที่ครั้งหนึ่งท่านเคยเหนื่อย
เพื่อให้เรามีวันนี้

ได้เที่ยวใกล้ๆ แบบไม่ต้องเร่ง
ไม่ต้องเช็กอินครบทุกจุด
แค่เดิน ดู แวะ นั่ง ดื่มกาแฟ
รู้สึกตัวว่า…เรายังหายใจ
และยังมีแรงใช้ชีวิต

ได้ทำบุญอุทิศให้ผู้ล่วงลับ
ทั้งญาติ ทั้งคนที่เคยรู้จัก
รวมถึงคนแปลกหน้า
ที่เราไม่เคยรู้จักเลยด้วยซ้ำ
แค่ตั้งใจส่งความปรารถนาดีไปให้

และปีนี้…
ผมสังเกตตัวเองว่า
เงินที่ใช้ส่วนใหญ่
ไปอยู่กับร้านเล็กๆ
ร้านชุมชน
แม่ค้า พ่อค้าใกล้บ้าน

มันไม่ใช่การ “ช้อป”
แต่มันเหมือนการ “กระจายรายได้” แบบเงียบๆ
แล้วใจเรากลับรู้สึกดีอย่างประหลาด

ผมเริ่มรู้สึกว่า
ความสุขในวัยนี้
ไม่ต้องยิ่งใหญ่
ไม่ต้องโดดเด่น
ไม่ต้องให้ใครเห็น

ขอแค่
- ใจสงบ
- ร่างกายพอไหว
- มีคนให้คิดถึง
- และมีอะไรเล็กๆ ให้รู้สึกขอบคุณในแต่ละวัน

ก็เพียงพอแล้ว

ตรุษจีนปีนี้
เลยกลายเป็นเทศกาลของ

การ “พอ”
การ “เบา”
และการ “ปล่อยวาง”

ที่มากกว่าการอวยพรให้รวย

ตรุษจีนของเพื่อนๆ ปีนี้
ให้ความรู้สึกแบบไหนกันบ้างครับ
ยังคึกคักเหมือนเดิม
หรือเริ่มเปลี่ยนไปตามวัยเหมือนผม

แชร์ประสบการณ์กันได้นะครับ
ขอบคุณมากๆ ครับผม…