สวัสดีค่ะ
ขอคำแนะนำให้สู้กับเสียงในหัวตัวเองสำหรับคนวัย จะเข้า 30 หน่อยค่ะ 😥🥺
เรื่องมันมีอยู่ว่า……
ตั้งแต่พ่อแม่เริ่มซื้อที่ซื้อทางมาเราก็ไม่เคยสนอกสนใจอะไร ปล่อยเขา อยากทำอะไรก็ปล่อยให้เขาทำ จนมาครั้งล่าสุด พ่อกับแม่ไปซื้อที่แปลงหนึ่งไว้ ซึ่งอยู่แถวบ้านของพี่เขย (ตอนนี้พ่อกับแม่พี่เขยเป็นนช่วยดูแล) แต่ว่าเงินที่เก็บกันเอาไว้มีไม่พอ เขาจึงเอาใบที่ไปเข้าธนาคารเพื่อกู้เงินมาซื้อที่แปลงนั้นเป็นจำนวนเงิน 1 ล้านบาท ซึ่งช่วงนั้นเราทำงานอยู่ต่างประเทศและเราก็ฝากเงินเก็บไว้กับพ่อแม่ทุกเดือน รวมๆ 150k เขาจึงขอยืมเงินก้อนนั้นไปใช้หนี้ก่อน และจะทยอยคืนให้เราทีหลัง ซึ่งเราเองก็ไม่มีปัญญาและไม่มีแพลนะใช้เงินก้อนนั้น กระทั่งเราลาออกจากงาน แล้วกลับมาอยู่บ้าน โดยมาช่วยขายของในร้านขายของชำ และดูแลบ้านเช่า 7 หลังให้พ่อแม่ ซึ่งเราจะหักเป็นเงินเดือนให้ตัวเอง 10k และทยอยส่งเงินคืนธนาคารเดือนละ 30k (จากยอดแจ้ง 12k เพื่อจะให้หนี้มันหมดเร็วๆ) ตอนนี้เหลือหนี้อยู่ 338k เรามีพี่น้อง 2 คน คนโตแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว ส่วนคนเล็กยัง ทั้งนี้ทั้งคู่ทำร้านอาหารร่วมกัน มีห้องเช่าที่แม่แบ่งที่ให้ไปสร้างเช่ารายเดือนคนละ 3 ห้อง คือทุกคนมีรายได้เป็นของตัวเองหมด ไม่ต่ำกว่า 20k ต่อเดือน เรากลับมาบ้านตั้งแต่มิถุนา 68 ช่วงปลายปี เราเคยคุยกับแม่เรื่องเงินที่จะส่งให้ธนาคารว่าอยากให้พี่กับน้องสาวช่วยส่งหน่อย เพราะยังไงในอนาคตที่แปลงนี้ก็ต้องเอามาแบ่งกัน ทำไมถึงต้องเป็นเราที่อยทำงานและแบ่งเงินไปใช้หนี้ พ่อแม่กับโกรธเราเป็นฟื้นเป็นไฟ และพูดประชดประชันใส่เราว่าที่แปลงนั้นจะไม่มีใครได้ที่ทั้งนั้นจนกว่าพวกเขาทั้งคู่จะตาย เรามองว่าพวกเขากำลังหลงประเด็น และยิ่งทำให้เรารู้สึกเหนื่อยและท้อแท้มากกกกกกก ใจหนึ่งก็อยากจะหนีไปมีชีวิตของตัวเองให้มันจบๆ ไปัดคอยส่งเงินมาให้แบบเมื่อก่อน อีกใจอยากให้พ่อแม่ได้พัก ไปเที่ยวหรืออยากทำอะไรก็ไป ตอนนี้พอมีเงินเก็บอีกส่วนและอยากจะสร้างบ้านของตัวเอง ไปขอที่ของพ่อแม่สักแปลง เขาบอกว่าไม่ให้ ให้อยู่บ้านที่เป็นส่วนเดียวกับร้านค้าแทน พอเราจะไปซื้อที่เองก็ไม่ให้ซื้ออีกบอกที่บ้านก็มีเกือบร้อยไร่จะไปซื้อเพิ่มทำไม
ปล. ที่เราลาออกากงานเพราะสุขภาพที่โหมทำงานตลอด 3 ปี และพ่บกับแม่อยากให้กลับมารับช่วงต่อที่บ้าน เนื่องจากพี่คนโตและน้องสาวไม่มีใครรับต่อ เราเองก็ไม่อยากโดนเรียกว่าลูกอกตัญญู
ขอกำลังใจให้ลูกคนกลาง คนนี้หน่อยนะคะ
ขอคำแนะนำให้สู้กับเสียงในหัวตัวเองสำหรับคนวัย จะเข้า 30 หน่อยค่ะ 😥🥺
เรื่องมันมีอยู่ว่า……
ตั้งแต่พ่อแม่เริ่มซื้อที่ซื้อทางมาเราก็ไม่เคยสนอกสนใจอะไร ปล่อยเขา อยากทำอะไรก็ปล่อยให้เขาทำ จนมาครั้งล่าสุด พ่อกับแม่ไปซื้อที่แปลงหนึ่งไว้ ซึ่งอยู่แถวบ้านของพี่เขย (ตอนนี้พ่อกับแม่พี่เขยเป็นนช่วยดูแล) แต่ว่าเงินที่เก็บกันเอาไว้มีไม่พอ เขาจึงเอาใบที่ไปเข้าธนาคารเพื่อกู้เงินมาซื้อที่แปลงนั้นเป็นจำนวนเงิน 1 ล้านบาท ซึ่งช่วงนั้นเราทำงานอยู่ต่างประเทศและเราก็ฝากเงินเก็บไว้กับพ่อแม่ทุกเดือน รวมๆ 150k เขาจึงขอยืมเงินก้อนนั้นไปใช้หนี้ก่อน และจะทยอยคืนให้เราทีหลัง ซึ่งเราเองก็ไม่มีปัญญาและไม่มีแพลนะใช้เงินก้อนนั้น กระทั่งเราลาออกจากงาน แล้วกลับมาอยู่บ้าน โดยมาช่วยขายของในร้านขายของชำ และดูแลบ้านเช่า 7 หลังให้พ่อแม่ ซึ่งเราจะหักเป็นเงินเดือนให้ตัวเอง 10k และทยอยส่งเงินคืนธนาคารเดือนละ 30k (จากยอดแจ้ง 12k เพื่อจะให้หนี้มันหมดเร็วๆ) ตอนนี้เหลือหนี้อยู่ 338k เรามีพี่น้อง 2 คน คนโตแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว ส่วนคนเล็กยัง ทั้งนี้ทั้งคู่ทำร้านอาหารร่วมกัน มีห้องเช่าที่แม่แบ่งที่ให้ไปสร้างเช่ารายเดือนคนละ 3 ห้อง คือทุกคนมีรายได้เป็นของตัวเองหมด ไม่ต่ำกว่า 20k ต่อเดือน เรากลับมาบ้านตั้งแต่มิถุนา 68 ช่วงปลายปี เราเคยคุยกับแม่เรื่องเงินที่จะส่งให้ธนาคารว่าอยากให้พี่กับน้องสาวช่วยส่งหน่อย เพราะยังไงในอนาคตที่แปลงนี้ก็ต้องเอามาแบ่งกัน ทำไมถึงต้องเป็นเราที่อยทำงานและแบ่งเงินไปใช้หนี้ พ่อแม่กับโกรธเราเป็นฟื้นเป็นไฟ และพูดประชดประชันใส่เราว่าที่แปลงนั้นจะไม่มีใครได้ที่ทั้งนั้นจนกว่าพวกเขาทั้งคู่จะตาย เรามองว่าพวกเขากำลังหลงประเด็น และยิ่งทำให้เรารู้สึกเหนื่อยและท้อแท้มากกกกกกก ใจหนึ่งก็อยากจะหนีไปมีชีวิตของตัวเองให้มันจบๆ ไปัดคอยส่งเงินมาให้แบบเมื่อก่อน อีกใจอยากให้พ่อแม่ได้พัก ไปเที่ยวหรืออยากทำอะไรก็ไป ตอนนี้พอมีเงินเก็บอีกส่วนและอยากจะสร้างบ้านของตัวเอง ไปขอที่ของพ่อแม่สักแปลง เขาบอกว่าไม่ให้ ให้อยู่บ้านที่เป็นส่วนเดียวกับร้านค้าแทน พอเราจะไปซื้อที่เองก็ไม่ให้ซื้ออีกบอกที่บ้านก็มีเกือบร้อยไร่จะไปซื้อเพิ่มทำไม
ปล. ที่เราลาออกากงานเพราะสุขภาพที่โหมทำงานตลอด 3 ปี และพ่บกับแม่อยากให้กลับมารับช่วงต่อที่บ้าน เนื่องจากพี่คนโตและน้องสาวไม่มีใครรับต่อ เราเองก็ไม่อยากโดนเรียกว่าลูกอกตัญญู