สิงห์ : คุณโค้กครับ มีเด็ก 4 คนอยู่หน้าบ้านเรา
โค้ก : พาพวกเขาเข้ามาได้
(เวลาต่อมา)
แสงโสม : สรุปก็คือเป็นเด็กกำพร้า
แอนลีน : แล้วเราจะทำไงกันดีคะคุณโค้ก
โค้ก : ก็เลี้ยงพวกเขาเป็นลูกบุญธรรมซะเลยสิ
สิงห์ : แต่ผมเลี้ยงไม่เป็นนะครับ
แอนลีน : ฉันก็ด้วยค่ะ
แสงโสม : ฉันคิดว่าฉันน่าจะเลี้ยงเป็น
โค้ก : งั้นดูผมเป็นแบบอย่าง
(เวลาต่อมา)
โค้ก : ผมเลี้ยงแบบสมัยใหม่ให้พวกคุณได้เห็นแล้ว พวกคุณมีความคิดเห็นยังไงกันบ้างล่ะ
สิงห์ : ผมว่ามันจะทำให้เด็กก้าวร้าวนะครับ ตัวอย่างง่ายๆก็พวกเด็กสมัยนี้
แอนลีน : ฉันว่าดีแล้วค่ะ เลี้ยงด้วยความเข้าใจ ไม่ใช่ปล่อยปะละเลย แล้วคนที่ไม่ยอมปรับตัวเข้ากับยุคสมัยอย่าง…
สิงห์ : มองผมทำไมเหรอที่รัก
แอนลีน : คุณโค้กคะ พวกนี้มักจะชอบเข้าใจผิดคิดว่าเป็นการเลี้ยงที่ไม่ดีน่ะค่ะ
สิงห์ : เข้าข้างตัวเองชัดๆ
แสงโสม : ดูจริตของเด็กแล้วฉันมั่นใจว่าเป็นเพศที่ 67 คุณโค้กเลี้ยงแบบเด็กผู้ชายฉันไม่เห็นด้วยเลยค่ะ
โค้ก : คุณแสงโสมคิดอย่างงั้นเหรอ
แสงโสม : ให้พูดตามตรงก็คือคุณเลี้ยงได้ห่วยแตกมากค่ะ 👎
โค้ก : คุณแสงโสมไปพักผ่อนเถอะนะ ไปๆๆ 🫸
แสงโสม : อย่าไล่ฉันนะคะ คุณต้องยอมรับความเห็นต่างค่ะ
โค้ก : (ให้เงินแสงโสมมหาศาล)
แสงโสม : จะว่าไปฉันก็เหนื่อยเต็มที ไปพักผ่อนอย่างที่คุณว่าก็ดีเหมือนกันค่ะ 🤑 (แล้วก็รับเงินอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าเดอะแฟลช)
โค้ก : แหม่ผมยังไม่ทันจะพูดอะไรเลย
(เวลาต่อมา)
โค้ก : คราวนี้ผมเลี้ยงแบบสมัยเก่า พวกคุณจะว่ายังไง
สิงห์ : มันต้องแบบนี้สิครับท่านผู้ชม คนที่โดนไม้เรียวได้ดีทุกคนผมรับประกัน ถ้าผิดไปจากที่พูดมากระทืบคุณโค้กได้เลย
โค้ก : อ้าวไอ้นี่เล่นกุซะละ
แอนลีน : โหดร้ายมากเลยค่ะ นี่มันปี 2026 แล้วนะคะ ให้มันจบที่รุ่นเราไม่ได้เหรอคะ 🥺
โค้ก : ชัดเจน
สิงห์ : ชัดเจนอะไรเหรอครับ
โค้ก : ความถูกผิดไม่มีอยู่จริง มีแต่ความพึงหรือไม่พึงพอใจก็เท่านั้นเอง
สิงห์ : หมายความว่าไง
โค้ก : ถูกสำหรับคุณสิงห์คือผิดสำหรับคุณแอนลีน ถูกสำหรับคุณแอนลีนคือผิดสำหรับคุณสิงห์ ต่างคนต่างก็มีเหตุผลเป็นของตัวเอง เหตุผลที่ดูเผินๆเหมือนจะมีหลักการ…
แอนลีน : แล้วจริงๆมันเป็นไงเหรอคะ
โค้ก : มันก็แค่ความเห็นแก่ตัวของแต่ละ “ทุกๆคน”
สิงห์ : (นิ่งเงียบ)
โค้ก : ใช่แล้ว รวมไปถึงผมด้วย
แอนลีน : (นิ่งเงียบ)
โค้ก : พวกคุณไม่ภาคภูมิใจบ้างเลยเหรอ เพราะใดๆก็ตามแต่พวกเราเกิดมาก็ต้องเห็นแก่ตัวกันทั้งนั้น พวกคุณไม่อยากเป็นจ่าฝูงที่รวยแล้วก็มีความสุขหรอกเรอะ 😌
สิงห์ : เอ่อ… คือว่า…
โค้ก : ผมเคยพูดทำนองนี้ตั้งหลายครั้งแล้วนะ
แอนลีน : ก็จริงอย่างที่คุณว่าค่ะ 😔
(เวลาต่อมา)
โค้ก : และสุดท้ายผมเลี้ยงแบบไม่ยึดติดกับสมัย ผมเลี้ยงตามสัญชาตญาณของผมเองเลย
สิงห์ : แล้วลูกคุณอยู่ไหนอะครับ
โค้ก : นั่นสินะ
แอนลีน : แล้วคุณโค้กถือเครื่องปั่นมาทำไมคะ
โค้ก : โอ้ว ผมนี่มันใจลอยจริงๆเลยนะครับเนี่ย 🤔
สิงห์ : เฮ้ย! ในเครื่องปั่นนั่นมันเลือดนี่!
แอนลีน : แล้วก็มี… เศษเนื้อด้วย! 😱
โค้ก : พวกคุณเข้าใจผิดแล้วครับ ก็แค่อกไก่ปั่นกับแตงโมเท่านั้นเอง แบบว่าอกไก่เปล่าๆมันไม่ค่อยอร่อยน่ะ 😅
สิงห์ : ผมอาจจะโง่เล็กน้อย แต่ผมไม่ได้ควายนะเฟ้ย!
แอนลีน : คุณโค้กฆ่าลูกตัวเอง คุณโค้กเลวที่สุดค่ะ! 😡
โค้ก : ยังไม่ชินกันอีกเหรอฮะ คิดว่าผมจะแค่พูดเล่นๆหรือไง และอีกอย่างนะไม่ใช่ลูกแท้ๆสักหน่อย
สิงห์ : ผมที่สนับสนุนเผด็จการแต่ผมสนับสนุนแบบนี้ไม่ลงจริงๆ
โค้ก : แต่มันไม่สำคัญหรอก ต่อให้เป็นลูกแท้ๆผมก็จะทำแบบนี้อยู่ดี 😈
แอนลีน : (ต่อยโค้กจนล้มลงกับพื้น)
โค้ก : แรงดีใช้ได้เลยนี่ครับคุณแอนลีน… แต่ผมไม่โต้กลับคุณหรอกนะ ผมชอบคุณ ผมชอบแบบ… อยากได้คุณเป็นเมียน่ะ 😈
สิงห์ : (กระทืบโค้กจนน่วม) บังอาจที่สุด!
โค้ก : พวกคุณมันน่าผิดหวังจริงๆ เก็บเชื้อจอมปลอมไปไว้ให้พ่อแม่พวกคุณแดกเถอะ! 🖕😈🖕
แสงโสม : เกิดอะไรขึ้นน่ะ (มาพร้อมกับเด็ก 3 คนที่เหลือ)
โค้ก : (ลุกขึ้นแล้วชูปืนไปที่พวกเด็ก)
แสงโสม : อย่าทำอะไรลูกฉันเลยนะคะคุณโค้ก ฉันขอร้องล่ะ 🙏
โค้ก : พวกนั้นมันก็เป็นลูกผมได้เหมือนกัน (แล้วก็ยิงทันทีไม่มีลังเล)
แสงโสม : (เตะกระสุนได้ทัน จากนั้นก็พุ่งเข้าหาโค้ก แล้วก็เตะปืนหลุดจากมือโค้ก)
โค้ก : (จะต่อยแสงโสม แต่แสงโสมล็อกตัวโค้กไว้ได้)
แสงโสม : คุณไม่มีทางทำอะไรฉันกับลูกฉันได้ และฉันก็จะไม่ทำอะไรคุณด้วย แต่ฉันขอให้คุณควบคุมสติเถอะค่ะ
โค้ก : คุณแสงโสม…
แสงโสม : (นิ่งเงียบ)
โค้ก : ผมสติดีครับ ผมรู้ว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ 😈
แสงโสม : ถ้าคุณยังคิดจะทำตามใจตัวเองแบบนี้ ฉันก็ขอให้คุณน้ำหนักเข้าเลข 8 ก่อนเดือนมีนาด้วยเถิด 🙏
โค้ก : เข้าก็เข้าสิฟะ หลังจากนั้นผมก็ลดฮวบได้อยู่ดี เรื่องนี้ผมจะไม่กลับคำแน่นอน (เว้นแต่แม่ผมเกิดดลใจซื้อของกินติดกันทุกวัน) ถึงวันนั้นผมจะถ่ายรูปยอดเงินบัญชีโบ๋เบ๋โชว์ให้ดูเลย ในชีวิตจริงผมคงจะไปขโมยอะไรจากใครได้อยู่หรอก 😌
แสงโสม : นี่เป็นเพียงแค่การลองเชิงเรื่องเล็กน้อย
โค้ก : คุณต้องการอะไรกันแน่
แสงโสม : ถ้าคุณยังคิดจะทำตามใจตัวเองแบบนี้ ฉันก็คงต้องขออำลาโค้กศาสตร์ซะแล้วค่ะ
โค้ก : เชิญเลยครับแม่นาง แต่ขอผมจัดการพวกเด็กนั่นหน่อยเถอะ เห็นแล้วหมั่นไส้
แสงโสม : ฉันไม่ยอมค่ะ
โค้ก : เลิกทำตัวเหมือนแชทเอไอจะได้ไหม แอ๊บแบ๊วซะไม่มีอะมืงอี 🌼 แสงโสม
แสงโสม : เชิญด่ามาเถอะค่ะ ยังไงคุณก็ไม่มีทางสมหวังกับเรื่องเลวๆที่คุณปรารถนา
โค้ก : มืงนี่มัน “มารีน” ชะมัดเลย
แสงโสม : ว่าไงนะคะ!
โค้ก : กุบอกว่ามืงนี่มัน “มารีน” หรือจะแย่กว่า “มารีน” ดีล่ะฮะ
แสงโสม : กุจะฆ่ามืงไอ้เฮี่ยโค้ก! 🖕🤬🖕
โค้ก : มาเลยอีหน้าโยนี! 😈
สิงห์ : กุขอร่วมวงด้วยคนเถอะ หมั่นไส้มืงมานานแล้วไอ้กระปวยโค้ก!
โค้ก : ให้เมียมืงมาด้วยก็ยังได้ 3 รุม 1 เลยเป็นไง
แอนลีน : 😨
โค้ก : หรือแม้แต่พวกเด็กก็ยังได้อีก 6 รุม 1 ให้ตายกันไปข้างเลย! หมายถึงพวกมืงน่ะ (หัวเราะอย่างชั่วร้าย 🤣😈)
(เวลาต่อมา)
โค้ก : บ้านผมนี่มันช่างเละเทะจริงๆเลยเชียวครับท่านผู้ชม เลือดเนื้อเชื้อโรคกระจุยกระจายเต็มบ้านไปหมด 🩸😈 คิดๆดูแล้วผมว่าผมจะนำเศษไส้เครื่องในของทั้ง 5 เอามา… เปิบพิสดารสดๆกันเลยดีกว่า 👹 โค้กศาสตร์สอนให้รู้ว่า ผู้แต่งอย่างผมเหนือกว่าตัวละครทุกคนมารวมกันเสมอ รวมไปถึงตัวผมเองในบางอารมณ์ด้วย 👽 ปล. ตอนแรกว่าจะเลี้ยงเด็กกันแบบเด็ก 4 คน ผู้ใหญ่ 4 คน เลี้ยงกันคนต่อคน แต่เหมือนจะผิดแผนไปหน่อย ก็เลยอร่อยลงกระเพาะผมเรียบร้อยครับ 😋
แอนลีน : ขอบคุณที่ไว้ชีวิตฉันค่ะคุณโค้ก 🙇♀️
โค้ก : ใช่แล้วครับท่านผู้ชม เผื่อใครที่อ่านข้อความเมื่อกี้แล้วคิดว่าผมบวกเลขผิด ผมยังพอจะมีความเมตตาหลงเหลืออยู่บ้าง สรุปก็คือไม่ใช่ 6 นะจ๊ะ 😈👹👽
แอนลีน : ความเมตตาไม่อาจอยู่ที่ใจ แต่มันอาจอยู่ที่… ที่จะทำให้ฉันร้องโหยหวนได้น่ะค่ะ
โค้ก : แอลกอฮอล์ไม่ดีต่อสุขภาพ ดื่มนมจ๊วบๆดีกว่า 😋
แต่งนิยายโค้กศาสตร์ตอนที่ 16 เมื่อต้องเป็นผู้ปกครอง
โค้ก : พาพวกเขาเข้ามาได้
(เวลาต่อมา)
แสงโสม : สรุปก็คือเป็นเด็กกำพร้า
แอนลีน : แล้วเราจะทำไงกันดีคะคุณโค้ก
โค้ก : ก็เลี้ยงพวกเขาเป็นลูกบุญธรรมซะเลยสิ
สิงห์ : แต่ผมเลี้ยงไม่เป็นนะครับ
แอนลีน : ฉันก็ด้วยค่ะ
แสงโสม : ฉันคิดว่าฉันน่าจะเลี้ยงเป็น
โค้ก : งั้นดูผมเป็นแบบอย่าง
(เวลาต่อมา)
โค้ก : ผมเลี้ยงแบบสมัยใหม่ให้พวกคุณได้เห็นแล้ว พวกคุณมีความคิดเห็นยังไงกันบ้างล่ะ
สิงห์ : ผมว่ามันจะทำให้เด็กก้าวร้าวนะครับ ตัวอย่างง่ายๆก็พวกเด็กสมัยนี้
แอนลีน : ฉันว่าดีแล้วค่ะ เลี้ยงด้วยความเข้าใจ ไม่ใช่ปล่อยปะละเลย แล้วคนที่ไม่ยอมปรับตัวเข้ากับยุคสมัยอย่าง…
สิงห์ : มองผมทำไมเหรอที่รัก
แอนลีน : คุณโค้กคะ พวกนี้มักจะชอบเข้าใจผิดคิดว่าเป็นการเลี้ยงที่ไม่ดีน่ะค่ะ
สิงห์ : เข้าข้างตัวเองชัดๆ
แสงโสม : ดูจริตของเด็กแล้วฉันมั่นใจว่าเป็นเพศที่ 67 คุณโค้กเลี้ยงแบบเด็กผู้ชายฉันไม่เห็นด้วยเลยค่ะ
โค้ก : คุณแสงโสมคิดอย่างงั้นเหรอ
แสงโสม : ให้พูดตามตรงก็คือคุณเลี้ยงได้ห่วยแตกมากค่ะ 👎
โค้ก : คุณแสงโสมไปพักผ่อนเถอะนะ ไปๆๆ 🫸
แสงโสม : อย่าไล่ฉันนะคะ คุณต้องยอมรับความเห็นต่างค่ะ
โค้ก : (ให้เงินแสงโสมมหาศาล)
แสงโสม : จะว่าไปฉันก็เหนื่อยเต็มที ไปพักผ่อนอย่างที่คุณว่าก็ดีเหมือนกันค่ะ 🤑 (แล้วก็รับเงินอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าเดอะแฟลช)
โค้ก : แหม่ผมยังไม่ทันจะพูดอะไรเลย
(เวลาต่อมา)
โค้ก : คราวนี้ผมเลี้ยงแบบสมัยเก่า พวกคุณจะว่ายังไง
สิงห์ : มันต้องแบบนี้สิครับท่านผู้ชม คนที่โดนไม้เรียวได้ดีทุกคนผมรับประกัน ถ้าผิดไปจากที่พูดมากระทืบคุณโค้กได้เลย
โค้ก : อ้าวไอ้นี่เล่นกุซะละ
แอนลีน : โหดร้ายมากเลยค่ะ นี่มันปี 2026 แล้วนะคะ ให้มันจบที่รุ่นเราไม่ได้เหรอคะ 🥺
โค้ก : ชัดเจน
สิงห์ : ชัดเจนอะไรเหรอครับ
โค้ก : ความถูกผิดไม่มีอยู่จริง มีแต่ความพึงหรือไม่พึงพอใจก็เท่านั้นเอง
สิงห์ : หมายความว่าไง
โค้ก : ถูกสำหรับคุณสิงห์คือผิดสำหรับคุณแอนลีน ถูกสำหรับคุณแอนลีนคือผิดสำหรับคุณสิงห์ ต่างคนต่างก็มีเหตุผลเป็นของตัวเอง เหตุผลที่ดูเผินๆเหมือนจะมีหลักการ…
แอนลีน : แล้วจริงๆมันเป็นไงเหรอคะ
โค้ก : มันก็แค่ความเห็นแก่ตัวของแต่ละ “ทุกๆคน”
สิงห์ : (นิ่งเงียบ)
โค้ก : ใช่แล้ว รวมไปถึงผมด้วย
แอนลีน : (นิ่งเงียบ)
โค้ก : พวกคุณไม่ภาคภูมิใจบ้างเลยเหรอ เพราะใดๆก็ตามแต่พวกเราเกิดมาก็ต้องเห็นแก่ตัวกันทั้งนั้น พวกคุณไม่อยากเป็นจ่าฝูงที่รวยแล้วก็มีความสุขหรอกเรอะ 😌
สิงห์ : เอ่อ… คือว่า…
โค้ก : ผมเคยพูดทำนองนี้ตั้งหลายครั้งแล้วนะ
แอนลีน : ก็จริงอย่างที่คุณว่าค่ะ 😔
(เวลาต่อมา)
โค้ก : และสุดท้ายผมเลี้ยงแบบไม่ยึดติดกับสมัย ผมเลี้ยงตามสัญชาตญาณของผมเองเลย
สิงห์ : แล้วลูกคุณอยู่ไหนอะครับ
โค้ก : นั่นสินะ
แอนลีน : แล้วคุณโค้กถือเครื่องปั่นมาทำไมคะ
โค้ก : โอ้ว ผมนี่มันใจลอยจริงๆเลยนะครับเนี่ย 🤔
สิงห์ : เฮ้ย! ในเครื่องปั่นนั่นมันเลือดนี่!
แอนลีน : แล้วก็มี… เศษเนื้อด้วย! 😱
โค้ก : พวกคุณเข้าใจผิดแล้วครับ ก็แค่อกไก่ปั่นกับแตงโมเท่านั้นเอง แบบว่าอกไก่เปล่าๆมันไม่ค่อยอร่อยน่ะ 😅
สิงห์ : ผมอาจจะโง่เล็กน้อย แต่ผมไม่ได้ควายนะเฟ้ย!
แอนลีน : คุณโค้กฆ่าลูกตัวเอง คุณโค้กเลวที่สุดค่ะ! 😡
โค้ก : ยังไม่ชินกันอีกเหรอฮะ คิดว่าผมจะแค่พูดเล่นๆหรือไง และอีกอย่างนะไม่ใช่ลูกแท้ๆสักหน่อย
สิงห์ : ผมที่สนับสนุนเผด็จการแต่ผมสนับสนุนแบบนี้ไม่ลงจริงๆ
โค้ก : แต่มันไม่สำคัญหรอก ต่อให้เป็นลูกแท้ๆผมก็จะทำแบบนี้อยู่ดี 😈
แอนลีน : (ต่อยโค้กจนล้มลงกับพื้น)
โค้ก : แรงดีใช้ได้เลยนี่ครับคุณแอนลีน… แต่ผมไม่โต้กลับคุณหรอกนะ ผมชอบคุณ ผมชอบแบบ… อยากได้คุณเป็นเมียน่ะ 😈
สิงห์ : (กระทืบโค้กจนน่วม) บังอาจที่สุด!
โค้ก : พวกคุณมันน่าผิดหวังจริงๆ เก็บเชื้อจอมปลอมไปไว้ให้พ่อแม่พวกคุณแดกเถอะ! 🖕😈🖕
แสงโสม : เกิดอะไรขึ้นน่ะ (มาพร้อมกับเด็ก 3 คนที่เหลือ)
โค้ก : (ลุกขึ้นแล้วชูปืนไปที่พวกเด็ก)
แสงโสม : อย่าทำอะไรลูกฉันเลยนะคะคุณโค้ก ฉันขอร้องล่ะ 🙏
โค้ก : พวกนั้นมันก็เป็นลูกผมได้เหมือนกัน (แล้วก็ยิงทันทีไม่มีลังเล)
แสงโสม : (เตะกระสุนได้ทัน จากนั้นก็พุ่งเข้าหาโค้ก แล้วก็เตะปืนหลุดจากมือโค้ก)
โค้ก : (จะต่อยแสงโสม แต่แสงโสมล็อกตัวโค้กไว้ได้)
แสงโสม : คุณไม่มีทางทำอะไรฉันกับลูกฉันได้ และฉันก็จะไม่ทำอะไรคุณด้วย แต่ฉันขอให้คุณควบคุมสติเถอะค่ะ
โค้ก : คุณแสงโสม…
แสงโสม : (นิ่งเงียบ)
โค้ก : ผมสติดีครับ ผมรู้ว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ 😈
แสงโสม : ถ้าคุณยังคิดจะทำตามใจตัวเองแบบนี้ ฉันก็ขอให้คุณน้ำหนักเข้าเลข 8 ก่อนเดือนมีนาด้วยเถิด 🙏
โค้ก : เข้าก็เข้าสิฟะ หลังจากนั้นผมก็ลดฮวบได้อยู่ดี เรื่องนี้ผมจะไม่กลับคำแน่นอน (เว้นแต่แม่ผมเกิดดลใจซื้อของกินติดกันทุกวัน) ถึงวันนั้นผมจะถ่ายรูปยอดเงินบัญชีโบ๋เบ๋โชว์ให้ดูเลย ในชีวิตจริงผมคงจะไปขโมยอะไรจากใครได้อยู่หรอก 😌
แสงโสม : นี่เป็นเพียงแค่การลองเชิงเรื่องเล็กน้อย
โค้ก : คุณต้องการอะไรกันแน่
แสงโสม : ถ้าคุณยังคิดจะทำตามใจตัวเองแบบนี้ ฉันก็คงต้องขออำลาโค้กศาสตร์ซะแล้วค่ะ
โค้ก : เชิญเลยครับแม่นาง แต่ขอผมจัดการพวกเด็กนั่นหน่อยเถอะ เห็นแล้วหมั่นไส้
แสงโสม : ฉันไม่ยอมค่ะ
โค้ก : เลิกทำตัวเหมือนแชทเอไอจะได้ไหม แอ๊บแบ๊วซะไม่มีอะมืงอี 🌼 แสงโสม
แสงโสม : เชิญด่ามาเถอะค่ะ ยังไงคุณก็ไม่มีทางสมหวังกับเรื่องเลวๆที่คุณปรารถนา
โค้ก : มืงนี่มัน “มารีน” ชะมัดเลย
แสงโสม : ว่าไงนะคะ!
โค้ก : กุบอกว่ามืงนี่มัน “มารีน” หรือจะแย่กว่า “มารีน” ดีล่ะฮะ
แสงโสม : กุจะฆ่ามืงไอ้เฮี่ยโค้ก! 🖕🤬🖕
โค้ก : มาเลยอีหน้าโยนี! 😈
สิงห์ : กุขอร่วมวงด้วยคนเถอะ หมั่นไส้มืงมานานแล้วไอ้กระปวยโค้ก!
โค้ก : ให้เมียมืงมาด้วยก็ยังได้ 3 รุม 1 เลยเป็นไง
แอนลีน : 😨
โค้ก : หรือแม้แต่พวกเด็กก็ยังได้อีก 6 รุม 1 ให้ตายกันไปข้างเลย! หมายถึงพวกมืงน่ะ (หัวเราะอย่างชั่วร้าย 🤣😈)
(เวลาต่อมา)
โค้ก : บ้านผมนี่มันช่างเละเทะจริงๆเลยเชียวครับท่านผู้ชม เลือดเนื้อเชื้อโรคกระจุยกระจายเต็มบ้านไปหมด 🩸😈 คิดๆดูแล้วผมว่าผมจะนำเศษไส้เครื่องในของทั้ง 5 เอามา… เปิบพิสดารสดๆกันเลยดีกว่า 👹 โค้กศาสตร์สอนให้รู้ว่า ผู้แต่งอย่างผมเหนือกว่าตัวละครทุกคนมารวมกันเสมอ รวมไปถึงตัวผมเองในบางอารมณ์ด้วย 👽 ปล. ตอนแรกว่าจะเลี้ยงเด็กกันแบบเด็ก 4 คน ผู้ใหญ่ 4 คน เลี้ยงกันคนต่อคน แต่เหมือนจะผิดแผนไปหน่อย ก็เลยอร่อยลงกระเพาะผมเรียบร้อยครับ 😋
แอนลีน : ขอบคุณที่ไว้ชีวิตฉันค่ะคุณโค้ก 🙇♀️
โค้ก : ใช่แล้วครับท่านผู้ชม เผื่อใครที่อ่านข้อความเมื่อกี้แล้วคิดว่าผมบวกเลขผิด ผมยังพอจะมีความเมตตาหลงเหลืออยู่บ้าง สรุปก็คือไม่ใช่ 6 นะจ๊ะ 😈👹👽
แอนลีน : ความเมตตาไม่อาจอยู่ที่ใจ แต่มันอาจอยู่ที่… ที่จะทำให้ฉันร้องโหยหวนได้น่ะค่ะ
โค้ก : แอลกอฮอล์ไม่ดีต่อสุขภาพ ดื่มนมจ๊วบๆดีกว่า 😋