เป็นคนไม่เข้าสังคมเพราะผังใจเรื่องในอดีตและไม่มั่นใจที่จะคุยกับใคร พออยู่คนเดียวก็เหงา

สวัสดีค่ะ เราอายุ 27 ตอนนี้ทำงานที่บ้านเป็นคนไม่เข้าร่วมสังคมเกือบ 100% ที่เหลือก็คุยกับครอบครัวหรือคนที่มาเยี่ยมบ้านบ้างแค่นั้น ด้วยเพราะปมในวัยเด็กที่เจอกลุ่มเพื่อนไม่ชอบเราเพราะเราอ้วนและมาเรียนกลางเทอม เราเลยมีเกราะปกป้องตัวเองเสมอ นับตั้งแต่เรียนจบแค่เพื่อนเราก็คุยกันแทบจะนานทีเลยค่ะแบบเป็นปีๆเลย  และสิ่งที่ทำให้เราสามารถอยู่ได้มาตลอดก็คือครอบครัวและน้องหมาที่เป็นครอบครัวตัวเล็กตัวน้อยของเรา ​ทำให้ทุกช่วงเวลาที่เราเจออะไรมาจากสิ่งที่ไม่ดีเราก็มีเขาคอยอยู่ด้วยตลอด แต่ตอนนี้เราเริ่มรู้สึกเหงามากขึ้นอาจจะเพราะด้วยน้องหมาเริ่มจากไปเราถึงเห็นคุณค่าของวันเวลามันมีความหมายมากขึ้น เราเสียดายวันเวลาเก่าๆที่เราทำมันไม่เต็มที่ มองบ้านที่ครอบครัวเคยอยู่ด้วยกันต่างคนต่างเติบโตไปในเส้นทางของตัวเอง เรายังไม่คิดที่จะมีแฟน อยากอยู่ดูแลครอบครัวที่ตอนนี้ในบ้านมีแค่ยายกับเราและน้องหมาตัวสุดท้ายของบ้าน พอคิดแบบนี้เราก็คิดถึงอนาคตถ้าทั้งยายทั้งน้องหมาไม่อยู่เราจะอยู่ยังไง เพราะแค่น้องหมาจากไปก็ใจสลายมาก ​ถีงขนาดที่เราไม่มีจุดหมายในการใช้ชีวิต กลัวความมืดทั้งๆที่ชอบอยู่มืดๆ เราควรทำยังไง คิดยังไงถ้าเราเลือกอยู่คนเดียวหรือถ้าเราเลือกที่จะเข้าสังคมบ้างเราควรเริ่มยังไง