-๑-
0 ค่อยค่อยก่อรูปวาง .. ก่อนสางหม่น
จะเคลื่อนพ้นผ่านล่วง .. เมื่อดวงสูรย์
ลอยเลื่อนขึ้นโชนช่วงเป็นดวงกูณฑ์
ผ่านจำรูญจำรัสโลมปัถวี
0 เงียบงันทั้งเหน็บหนาว .. ที่พราวหยาด
พร้อมโอภาสดวงศศินใกล้สิ้นสี
จบสิ้นแล้วรมยาแห่งราตรี
จักเลือนลี้มืดดำ .. เคยรำบาย
0 ที่บรรจบแห่งศิวาและราตรี
หยาดวารีคอยพลบ .. ร่วมลบหาย
จากเติมเต็มตรู่สางด้วยพร่างพราย
ต้องถูกกาลกลืนกลายมากลับกัน
0 เผาเถิดให้ระเหิดระเหยแห้ง
ทอดทอแสงงามระยับ .. ลงรับขวัญ
จะยอมรูปแหลกร่าง .. เป็นรางวัล
การกีดกั้นแววระยับ .. ที่ลับเลือน
0 จะหยาดให้เผาอยู่ทุกตรู่สาง
ผืนพลอยจะแผ่วางทั่วทางเถื่อน
และจะรอร้อนเกรียมทุกเยี่ยมเยือน
เถิด .. อย่าเคลื่อนผ่านพ้น .. ให้ทนรอ
0 ที่-สิ้นรูปแหลกร่าง .. อยู่กลางแสง
นั้น-ฝากแฝงอุ่นไว้ .. ที่ใดหนอ
หรือจะเช่นผู้เฝ้าพะเน้าพะนอ
ที่แอบอออุ่นร่างอยู่กลางทรวง ?
.
.
-๒-
0 เมื่อ-อกหนึ่ง .. อาจเอื้อมจะโอบเจ้า
อุ่นนิ่มเนื้อรูปเยาว์ .. ผู้เฝ้าหวง
หวังกุมกอดนวลละมุน .. แอบอุ่นดวง-
ใจผู้ห่วงผู้ละห้อย .. เฝ้า-คอยรอ
0 ครั้นสังคีตผ่านเสียง .. แม้นเพียงแว่ว
ไม่รู้แล้วแว่วซ้ำ .. คือ-พร่ำขอ
ถนอมเนื้อรูปเยาว์เพื่อเคล้าคลอ
สองแขนออโอบงาม .. อย่าห้ามใจ
0 ใช่ไหมว่า .. มีคนนั้นรออยู่
รอรอบชู้ออดอ้อน .. ด้วยอ่อนไหว
แก้มอิ่มเนียนแนบทรวง .. รับห่วงใย
โอบกอดไว้แนบชิดตราบนิทรา
0 จนทอดตัวสองแขน .. หนุนแทนหมอน
เพื่อหนุนนอนเบียดกาย .. กอดก่ายหา
หน้าผากแก้มคิ้วคาง .. จักร้างลา
ปรารถนาแห่งใจ .. เยี่ยงไรพ้น ?
0 หวัง-รูปเยาว์โสมนัส .. รำบัดน้อม-
แนบหวานหอมรับช่วงการร่วงหล่น
หวัง-อาลัยอาวรณ์เพิ่มร้อนรน
จากหัวใจวกวน .. ค่ายกลคะนึง
0 ครรลองโลกหม่นหมอง .. คงต้องปิด
สิ้นทั้งปวงด้วยฤทธิ์แรงคิดถึง
ละห้อยเห็น .. ปฏิพัทธ์จงรัดรึง
ให้ซาบซึ้งตรึงอยู่เกินรู้ลบ
0 ทั้งสิ้นและ .. ทั้งปวงความห่วงหา
พึงโหมฝ่าทรวงขวัญเข้าบรรจบ
อำนวยจิตพิสวาดิทุกชาติภพ
จนเกินกลบอาวรณ์ให้ผ่อนคลาย
0 คะเนนึกคะนึงอยู่อย่ารู้สิ้น
แรงถวิลคงอยู่อย่ารู้หาย
ให้อกเจ้าตราตรึงเพียงหนึ่งชาย
คอยเถิดสายสวาดิเรียมเจ้าเตรียมตัว
0 กระตุ้นลมเรื่อยรี้ .. กระวีกระวาด
คีตะพาทย์พลิ้วผ่านร่วมลาญสลัว
ฉมช่อมาลย์ผ่านภิรมย์ .. ร่วมชมชัว
กับเพียงชั่วแรงฉันทะกรรพือ
0 เมื่อ-อกแขน, ใจ-โลภ .. จะโอบเจ้า
เนื้อรูปเยาว์ .. จะรอดได้อย่างไรหรือ
งามที่งามกว่างามทุกงามคือ
เรียวแขนยื้อยุดไว้ .. โดยไม่คลาย !
.
.
.
https://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=sdayoo&month=02-2026&date=15&group=190&gblog=34
O อหังการ .. แห่งน้ำค้าง .. O
-๑-
0 ค่อยค่อยก่อรูปวาง .. ก่อนสางหม่น
จะเคลื่อนพ้นผ่านล่วง .. เมื่อดวงสูรย์
ลอยเลื่อนขึ้นโชนช่วงเป็นดวงกูณฑ์
ผ่านจำรูญจำรัสโลมปัถวี
0 เงียบงันทั้งเหน็บหนาว .. ที่พราวหยาด
พร้อมโอภาสดวงศศินใกล้สิ้นสี
จบสิ้นแล้วรมยาแห่งราตรี
จักเลือนลี้มืดดำ .. เคยรำบาย
0 ที่บรรจบแห่งศิวาและราตรี
หยาดวารีคอยพลบ .. ร่วมลบหาย
จากเติมเต็มตรู่สางด้วยพร่างพราย
ต้องถูกกาลกลืนกลายมากลับกัน
0 เผาเถิดให้ระเหิดระเหยแห้ง
ทอดทอแสงงามระยับ .. ลงรับขวัญ
จะยอมรูปแหลกร่าง .. เป็นรางวัล
การกีดกั้นแววระยับ .. ที่ลับเลือน
0 จะหยาดให้เผาอยู่ทุกตรู่สาง
ผืนพลอยจะแผ่วางทั่วทางเถื่อน
และจะรอร้อนเกรียมทุกเยี่ยมเยือน
เถิด .. อย่าเคลื่อนผ่านพ้น .. ให้ทนรอ
0 ที่-สิ้นรูปแหลกร่าง .. อยู่กลางแสง
นั้น-ฝากแฝงอุ่นไว้ .. ที่ใดหนอ
หรือจะเช่นผู้เฝ้าพะเน้าพะนอ
ที่แอบอออุ่นร่างอยู่กลางทรวง ?
.
.
-๒-
0 เมื่อ-อกหนึ่ง .. อาจเอื้อมจะโอบเจ้า
อุ่นนิ่มเนื้อรูปเยาว์ .. ผู้เฝ้าหวง
หวังกุมกอดนวลละมุน .. แอบอุ่นดวง-
ใจผู้ห่วงผู้ละห้อย .. เฝ้า-คอยรอ
0 ครั้นสังคีตผ่านเสียง .. แม้นเพียงแว่ว
ไม่รู้แล้วแว่วซ้ำ .. คือ-พร่ำขอ
ถนอมเนื้อรูปเยาว์เพื่อเคล้าคลอ
สองแขนออโอบงาม .. อย่าห้ามใจ
0 ใช่ไหมว่า .. มีคนนั้นรออยู่
รอรอบชู้ออดอ้อน .. ด้วยอ่อนไหว
แก้มอิ่มเนียนแนบทรวง .. รับห่วงใย
โอบกอดไว้แนบชิดตราบนิทรา
0 จนทอดตัวสองแขน .. หนุนแทนหมอน
เพื่อหนุนนอนเบียดกาย .. กอดก่ายหา
หน้าผากแก้มคิ้วคาง .. จักร้างลา
ปรารถนาแห่งใจ .. เยี่ยงไรพ้น ?
0 หวัง-รูปเยาว์โสมนัส .. รำบัดน้อม-
แนบหวานหอมรับช่วงการร่วงหล่น
หวัง-อาลัยอาวรณ์เพิ่มร้อนรน
จากหัวใจวกวน .. ค่ายกลคะนึง
0 ครรลองโลกหม่นหมอง .. คงต้องปิด
สิ้นทั้งปวงด้วยฤทธิ์แรงคิดถึง
ละห้อยเห็น .. ปฏิพัทธ์จงรัดรึง
ให้ซาบซึ้งตรึงอยู่เกินรู้ลบ
0 ทั้งสิ้นและ .. ทั้งปวงความห่วงหา
พึงโหมฝ่าทรวงขวัญเข้าบรรจบ
อำนวยจิตพิสวาดิทุกชาติภพ
จนเกินกลบอาวรณ์ให้ผ่อนคลาย
0 คะเนนึกคะนึงอยู่อย่ารู้สิ้น
แรงถวิลคงอยู่อย่ารู้หาย
ให้อกเจ้าตราตรึงเพียงหนึ่งชาย
คอยเถิดสายสวาดิเรียมเจ้าเตรียมตัว
0 กระตุ้นลมเรื่อยรี้ .. กระวีกระวาด
คีตะพาทย์พลิ้วผ่านร่วมลาญสลัว
ฉมช่อมาลย์ผ่านภิรมย์ .. ร่วมชมชัว
กับเพียงชั่วแรงฉันทะกรรพือ
0 เมื่อ-อกแขน, ใจ-โลภ .. จะโอบเจ้า
เนื้อรูปเยาว์ .. จะรอดได้อย่างไรหรือ
งามที่งามกว่างามทุกงามคือ
เรียวแขนยื้อยุดไว้ .. โดยไม่คลาย !
.
.
.
https://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=sdayoo&month=02-2026&date=15&group=190&gblog=34