คิดเห็นอย่างไรช่วยเราด้วยค่ะเราสับสนไปหมด
ต้องย้อนความเราสองคนเป็นเพื่อนห้องเดียวกันตั้งแต่ม.ต้น แต่เพิ่งมาสนิทกันมากๆก็ตอนม.ปลายเลยค่ะ เราไปเที่ยวกันสองคนแบบสนิทใจไปกินข้าวกับครอบครัวเขาก็สามครั้งได้ค่ะ สำหรับเราก็คือเรื่องแปลกมากตั้งแต่เรามีเพื่อนเราไม่เคยไปกับครอบครัวใครเลยค่ะ เราสนิทใจต่อกันเราพูดกันได้แทยทุกเรื่องเลยค่ะส่วนใหญ่เรื่องอะไรเราจะรู้เป็นคนแรกๆ
ปัญหามันเริ่มตั้งแต่เราไปดูหนังกันเมื่อสองเดือนก่อน ซึ่งมันเป็นวันเดียวกับที่เขามีคนคุยพอดี เรายินดีนะคะไม่ได้รู้สึกโมโหหึงอะไรแต่มันบ้าตรงเราไปตามดูว่าคนนั้นเขาเป็นยังไงดีมั้ยเหมือนช่วยๆกรอง555 เขาคุยกันมาเรื่อยๆแต่ไม่เปิดตัว จนบางครั้งเราจะลงรูปกับเขาเรายังระแวงว่ามันดูไม่ดีรึป่าว (ทั้งที่ถ้าเราเป็นเพื่อนสนิทใจเราคงไม่คิดวุ่นวายใช่มั้ยคะ เราก็สงสัยตัวเองทำไมคิดเยอะให้มากมายในเมื่อเราเป็นเพื่อน) จนล่าสุดครอบครัวเขาให้ชวนเราไปเที่ยวเดินป่าด้วยกัน เขาก็มาชวนเราไปด้วย เราไปนอนคิดอยู่ว่ามันจะดูไม่ดีรึป่าวอะไรอย่างนี้(เราชอบคิดมากไปเอง) เราถามเจ้าตัวเลยว่าไม่อึดอัดใช่มั้ยเขาก็บอกว่า ทำไมต้องอึดอัดหละไปกับเพื่อนสนุกดี เราก็โล่งใจเราเลยตัดสินใจไปแต่เอาเข้าจริงวันไปเรากลับมีความรู้สึกว่า กูมาทำไม แบบกูเป็นอะไรในชีวิตมันวะ เพื่อนเหรอเพื่อนหญิงชายที่ไปเที่ยวด้วยกัน มันฟังดูยังไงๆอยู่ แล้วมันก็มีคนนคุยคนที่มันอยากให้มาจริงๆคนไม่ใช่เราป่ะ เรารู้สึกว่าตัวเองเสนอตัวยังไงๆไม่รู้ เรากังวลแปลกๆตลอดๆไม่รู้ทำไมเราถึงเป็นแบบนี้เราเป็นกันก็ปกติธรรมดาทั่วไปแต่เรากลับรู้สึกว่ามันอยู่ไม่สุขเลย ทุกอย่างราบลื่นมากๆเราแฮปปี้มีความสุขเราคุยกับครอบครัวเขาเฮฮา ซี้กับน้องๆเขาด้วย จนเวลาเราเห็นเขาพิมพ์แชตกลับคนคุยเราเริ่มรู้สึกว่าการที่เรามาด้วยมันจะไม่ทำให้อะไรๆดีขึ้นเลย
งั้นมาเข้าเรื่องสำคัญแล้วนะคะญาติๆเขาคิดว่าเราเป็นแฟนกันเราตอบคำถามล้านแปด แต่เราก็ยินดีก็เราเป็นเพื่อน จนมันมีตอนที่เราจะไปเที่ยวทะเลกันต่อแล้วเราไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยน น้าเขารู้ก็เลยจะพาเราไปซื้อเราห้ามแล้วห้ามอีกว่าเราจ่ายได้สบายมากๆ เรามันอยู่ตรงข้ามถนน ตอนจะข้ามเพื่อนเราคนนี้ก็พูดกับน้าเขาว่า ดูแลเพื่อนหนูดีๆนะ แล้วน้าเขาก็ตอบว่า รู้แล้วก็เพื่อนไม่ใช่เหรอเพื่อนกัน เขาหันมาถามเรา เราก็ตอบว่าใช่ๆเพื่อนค่ะ แล้วน้าก็พูดต่อตอนนี้เป็นเพื่อนกันตอนน้าจะเปลี่ยนสถานะยังไงๆก็ไม่รู้ได้เนอะใช่ป่ะ ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าเพื่อนเราได้ยินแค่ไหนมันคือตอนกำลังข้ามถนนอะ แต่เราได้ยินเต็มสองหูเลยเราแทบอยากจะกรี้ดใส่หมอน เราแทบอยากจะยืนกลางถนนให้รถมันชนกูซะไปเดี๋ยวนั้น มันทำให้เรารู้สึกว่าคนที่บ้านเขาคิดว่าเราไม่ได้เป็นเพื่อนกันแบบสนิทใจแน่ๆเลย อย่างน้อยถ้าเขารู้ว่าลูกชายเขามีคนคุยอยู่ เขาก็คงคิดว่าเราก็คงเป็นเพื่อนที่อาจจะชอบลูกชายเขาแน่ๆเลยหละ จากคำพูดของคนในบ้านที่ชงเราใหญ่เลย เหมือนมีตอนที่เราเล่นลิงชิงบอลในทะเลอะ แล้วเราเป็นลิงหลายรอบติดเพื่อเราเลยปล่อยบอลให้เราเขาเลยเป็นแล้วป้าเขาก็แซวว่าแหมเนี่ยสงสารไงเนี่ยเขาอ่อนเราให้เนี่ย อะไรทำนองนั้นบางทีเราก็คิดว่าจริงๆเพื่อนเรามันแค่เป็นคนดีเกินก็เท่านั้นแหละ มันเป็นคนที่ดีจริงๆนะทุกๆเรื่อง คอยถามเราตลอดว่าโอเคมั้ย จนเราเองที่รู้สึกว่าการมาของเราเนี่ยทำให้เราอึดอัดใจกับคนคุยรึป่าว
ตั้งแต่เรากลับมาบ้านเราหยุดคิดไม่ได้เลยว่าเราเป็นอะไร หรือว่าเราเองที่สนิทใจไม่มากพอกันแน่วะ หรือว่าเรามีความรู้สึกล้ำเส้นมาตั้งนานแล้ว แล้วยังหลอกตัวเองวะ บางครั้งเราก็รู้สึกว่าตัวเองพิเศษเวลาอยู่ด้วยกัน จนเราเหมือนจะเป็นบ้าเลยแบบเพื่อนกันเขาทำแบบนี้เหลอวะ แบบหรือเรามันมโนวะ เราหัวจะระเบิดแล้ว เราจนปัญญาแล้วจริงๆเราไม่รู้ว่าเราเป็นอะไร แต่เราไม่อยากรู้สึกเห็นแก่ตัว เราไม่รู้ว่าเราชอบเค้ามั้ยหรือยังไงมันไม่ได้ใจเต้นอะไรทำนองนั้น แต่ถ้ารู้ว่ามีใครมาชอบบางครั้งเราหงุดหงิด เราไม่เข้าใจตัวเองเลย บางเรื่องมันใหม่สำหรับเรามากและเขาเป็นเพื่อนผชที่เราสนิทด้วยขนาดนี้คนแรกในชีวิต
ปล.เราอาจจะบรรยายวกวนไปนะคะ เราสับสนสุดๆๆ
ขอความเห็นของทุกคนหน่อยนะคะ อกเราจะแตกตายแล้ว ฮืออ
เราเป็นผญที่สนิทกับเพื่อนผช ถึงขนาดไปเที่ยวกับครอบครัวเค้าแล้วคนในบ้านเขาแซวเรื่องเราจนบางทีเรารู้สึกไม่มั่นคง สับสน
ต้องย้อนความเราสองคนเป็นเพื่อนห้องเดียวกันตั้งแต่ม.ต้น แต่เพิ่งมาสนิทกันมากๆก็ตอนม.ปลายเลยค่ะ เราไปเที่ยวกันสองคนแบบสนิทใจไปกินข้าวกับครอบครัวเขาก็สามครั้งได้ค่ะ สำหรับเราก็คือเรื่องแปลกมากตั้งแต่เรามีเพื่อนเราไม่เคยไปกับครอบครัวใครเลยค่ะ เราสนิทใจต่อกันเราพูดกันได้แทยทุกเรื่องเลยค่ะส่วนใหญ่เรื่องอะไรเราจะรู้เป็นคนแรกๆ
ปัญหามันเริ่มตั้งแต่เราไปดูหนังกันเมื่อสองเดือนก่อน ซึ่งมันเป็นวันเดียวกับที่เขามีคนคุยพอดี เรายินดีนะคะไม่ได้รู้สึกโมโหหึงอะไรแต่มันบ้าตรงเราไปตามดูว่าคนนั้นเขาเป็นยังไงดีมั้ยเหมือนช่วยๆกรอง555 เขาคุยกันมาเรื่อยๆแต่ไม่เปิดตัว จนบางครั้งเราจะลงรูปกับเขาเรายังระแวงว่ามันดูไม่ดีรึป่าว (ทั้งที่ถ้าเราเป็นเพื่อนสนิทใจเราคงไม่คิดวุ่นวายใช่มั้ยคะ เราก็สงสัยตัวเองทำไมคิดเยอะให้มากมายในเมื่อเราเป็นเพื่อน) จนล่าสุดครอบครัวเขาให้ชวนเราไปเที่ยวเดินป่าด้วยกัน เขาก็มาชวนเราไปด้วย เราไปนอนคิดอยู่ว่ามันจะดูไม่ดีรึป่าวอะไรอย่างนี้(เราชอบคิดมากไปเอง) เราถามเจ้าตัวเลยว่าไม่อึดอัดใช่มั้ยเขาก็บอกว่า ทำไมต้องอึดอัดหละไปกับเพื่อนสนุกดี เราก็โล่งใจเราเลยตัดสินใจไปแต่เอาเข้าจริงวันไปเรากลับมีความรู้สึกว่า กูมาทำไม แบบกูเป็นอะไรในชีวิตมันวะ เพื่อนเหรอเพื่อนหญิงชายที่ไปเที่ยวด้วยกัน มันฟังดูยังไงๆอยู่ แล้วมันก็มีคนนคุยคนที่มันอยากให้มาจริงๆคนไม่ใช่เราป่ะ เรารู้สึกว่าตัวเองเสนอตัวยังไงๆไม่รู้ เรากังวลแปลกๆตลอดๆไม่รู้ทำไมเราถึงเป็นแบบนี้เราเป็นกันก็ปกติธรรมดาทั่วไปแต่เรากลับรู้สึกว่ามันอยู่ไม่สุขเลย ทุกอย่างราบลื่นมากๆเราแฮปปี้มีความสุขเราคุยกับครอบครัวเขาเฮฮา ซี้กับน้องๆเขาด้วย จนเวลาเราเห็นเขาพิมพ์แชตกลับคนคุยเราเริ่มรู้สึกว่าการที่เรามาด้วยมันจะไม่ทำให้อะไรๆดีขึ้นเลย
งั้นมาเข้าเรื่องสำคัญแล้วนะคะญาติๆเขาคิดว่าเราเป็นแฟนกันเราตอบคำถามล้านแปด แต่เราก็ยินดีก็เราเป็นเพื่อน จนมันมีตอนที่เราจะไปเที่ยวทะเลกันต่อแล้วเราไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยน น้าเขารู้ก็เลยจะพาเราไปซื้อเราห้ามแล้วห้ามอีกว่าเราจ่ายได้สบายมากๆ เรามันอยู่ตรงข้ามถนน ตอนจะข้ามเพื่อนเราคนนี้ก็พูดกับน้าเขาว่า ดูแลเพื่อนหนูดีๆนะ แล้วน้าเขาก็ตอบว่า รู้แล้วก็เพื่อนไม่ใช่เหรอเพื่อนกัน เขาหันมาถามเรา เราก็ตอบว่าใช่ๆเพื่อนค่ะ แล้วน้าก็พูดต่อตอนนี้เป็นเพื่อนกันตอนน้าจะเปลี่ยนสถานะยังไงๆก็ไม่รู้ได้เนอะใช่ป่ะ ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าเพื่อนเราได้ยินแค่ไหนมันคือตอนกำลังข้ามถนนอะ แต่เราได้ยินเต็มสองหูเลยเราแทบอยากจะกรี้ดใส่หมอน เราแทบอยากจะยืนกลางถนนให้รถมันชนกูซะไปเดี๋ยวนั้น มันทำให้เรารู้สึกว่าคนที่บ้านเขาคิดว่าเราไม่ได้เป็นเพื่อนกันแบบสนิทใจแน่ๆเลย อย่างน้อยถ้าเขารู้ว่าลูกชายเขามีคนคุยอยู่ เขาก็คงคิดว่าเราก็คงเป็นเพื่อนที่อาจจะชอบลูกชายเขาแน่ๆเลยหละ จากคำพูดของคนในบ้านที่ชงเราใหญ่เลย เหมือนมีตอนที่เราเล่นลิงชิงบอลในทะเลอะ แล้วเราเป็นลิงหลายรอบติดเพื่อเราเลยปล่อยบอลให้เราเขาเลยเป็นแล้วป้าเขาก็แซวว่าแหมเนี่ยสงสารไงเนี่ยเขาอ่อนเราให้เนี่ย อะไรทำนองนั้นบางทีเราก็คิดว่าจริงๆเพื่อนเรามันแค่เป็นคนดีเกินก็เท่านั้นแหละ มันเป็นคนที่ดีจริงๆนะทุกๆเรื่อง คอยถามเราตลอดว่าโอเคมั้ย จนเราเองที่รู้สึกว่าการมาของเราเนี่ยทำให้เราอึดอัดใจกับคนคุยรึป่าว
ตั้งแต่เรากลับมาบ้านเราหยุดคิดไม่ได้เลยว่าเราเป็นอะไร หรือว่าเราเองที่สนิทใจไม่มากพอกันแน่วะ หรือว่าเรามีความรู้สึกล้ำเส้นมาตั้งนานแล้ว แล้วยังหลอกตัวเองวะ บางครั้งเราก็รู้สึกว่าตัวเองพิเศษเวลาอยู่ด้วยกัน จนเราเหมือนจะเป็นบ้าเลยแบบเพื่อนกันเขาทำแบบนี้เหลอวะ แบบหรือเรามันมโนวะ เราหัวจะระเบิดแล้ว เราจนปัญญาแล้วจริงๆเราไม่รู้ว่าเราเป็นอะไร แต่เราไม่อยากรู้สึกเห็นแก่ตัว เราไม่รู้ว่าเราชอบเค้ามั้ยหรือยังไงมันไม่ได้ใจเต้นอะไรทำนองนั้น แต่ถ้ารู้ว่ามีใครมาชอบบางครั้งเราหงุดหงิด เราไม่เข้าใจตัวเองเลย บางเรื่องมันใหม่สำหรับเรามากและเขาเป็นเพื่อนผชที่เราสนิทด้วยขนาดนี้คนแรกในชีวิต
ปล.เราอาจจะบรรยายวกวนไปนะคะ เราสับสนสุดๆๆ
ขอความเห็นของทุกคนหน่อยนะคะ อกเราจะแตกตายแล้ว ฮืออ