ออกแบบชีวิต EP1 : รับรู้...ไม่ปรุงแต่ง

ปกติป้าเขียนแนวท่องเที่ยว แต่วันนี้อยากเปลี่ยนแนว
อายุของป้าก็เยอะแล้ว พบเจออะไรมาก็มาก
ป้าเลยอยากจะมาแชร์วิธีคิด ที่จะทำให้ชีวิตมีความสุข
ป้าตั้งใจจะแบ่งออกเป็น EP น่าจะซัก 5 - 10 EP (ยังไม่แน่ใจว่าจะเยอะแค่ไหน...ฮา) ใครสนใจติดตามได้นะคะ
บทความชุดนี้อาจตัวหนังสือเยอะหน่อย จะเอาภาพวิวสวยๆ มาแทรกเป็นระยะ
ภาพอาจไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่อง ไว้แก้เบื่อค่ะ
.

เห็นภาพประกอบแล้วสิ่งที่แวบเข้ามาในสมองคืออะไร
ก็แมวสองตัวนั่งหันหลังให้กันน่ะสิ จะมีอะไรไปได้
.
บางคนอาจจะมีจินตนาการหรือความคิดที่ไกลไปกว่านั้น เช่น
แมวสองตัวนี้ต้องเป็นพี่น้องกันแน่เลยหน้าตาคล้ายๆ กัน
เป็นแมวข้างถนนแน่เลย ใครคงเอามาทิ้งน่าสงสารจัง ดูหน้าเศร้าๆ สงสัยหิว
.
บางคนคิดถึงชีวิตตัวเอง
คู่รักใช่ไหมเนี่ยตอนนี้คงกำลังโกรธกันอยู่สินะ ถึงได้หันหลังให้กัน เหมือนเรากับเค้าเลย
ปรับความเข้าใจกันดีไหม
เป็นเพื่อนรักกัน ช่วยกันระวังภัยมั๊ง ดูกันคนละข้าง เผื่อมีอะไรจะได้บอกกัน
อยากมีคนมาช่วยดูแลกันแบบนี้จัง
บางทีมันอาจจะปรับทุกข์กันอยู่ก็ได้
ถ้าเรามีเพื่อนที่ไม่ต้องพูดกันมากแต่เข้าใจแบบแมวคู่นี้ก็คงจะดี
และอื่นๆ อีกมากมาย ตามประสบการณ์ของแต่ละคน
แล้วรู้ไหมคะความจริงคืออะไร
แมวสองตัวนี้มานั่งอยู่อย่างนี้ได้อย่างไร
นั่งท่านี้เพราะอะไร ไม่มีใครรู้ใช่ไหมคะ
ป้าก็ไม่รู้เพราะป้าก็บอกให้ Ai มัน Gen มาให้ก็แค่นั้น
สิ่งที่ทุกคนตอบคำถามป้า คือการคิดจินตนาการไปเอง
นั่นแหละคือการ "ปรุงแต่ง"
ค่ะไม่แปลก แต่เคยสังเกตไหมคะว่าบางทีมันทำให้เกิดปัญหาในชีวิต….!!
.
เอ้า.....ไหงงั้น กะแค่แมวสองตัว ป้าแก่แล้วเพี้ยนไปหรือเปล่า
.
.

ตอนขับรถบนถนน โดนคนขับปาดหน้า รู้สึกยังไง
บางคนเฉยๆ ช่างมัน
.
99.99% ของคนหัวร้อน....รู้สึกลึกๆ ในใจว่า “มันหยามกันชัดๆ”
แม้ว่าปากจะพูดว่า “ไอ้นี้...เดี๋ยวก็เกิดอุบัติเหตุหรอก”
การสนองตอบความรู้สึกนี้ จะน้อยมากตามสเกลความหัวร้อนที่มีในตัว
ระดับน้อยที่สุดหงุดหงิดในใจ
ระดับน้อยบ่นออกมาเบาๆ
ระดับปานกลางด่ามันดังๆ ในรถ หรือบีบแตรเตือนเล็กๆ  
ระดับมากบีบแตรด่าลากยาว หรือขับไปปาดคืน
ระดับมากที่สุดถึงกับปาดหน้าจอดรถควักปืนมาไล่ยิง เอาไม้เบสบอลทุบรถคู่กรณี
“มันหยามกันชัดๆ” นั่นคือการปรุงแต่ง
แต่จริงๆ แล้ว รถคันนั้นอาจจะหัดขับ เลยกะระยะไม่ถูก
รถของคุณอาจอยู่ในมุมอับของกระจกรถเลยมองไม่เห็น
มีคนป่วยหนักในรถ จึงรีบจนไม่ทันดูว่ามีรถของคุณอยู่
เป็นไปได้กระทั่งคุณขับรถปาดเขาก่อนโดยไม่รู้ตัว เขาเลยมาปาดคืน
ใครรู้ความจริงบ้าง....แต่คุณปรุงแต่งในใจไปเรียบร้อยแล้ว
และอาจมีเรื่องไปเรียบร้อยแล้วด้วย
ถ้ารู้เหตุผลแต่แรกอาจให้อภัยเค้าได้ง่ายๆ ด้วยซ้ำ
.

ชั้นอยู่ในโลกนี้ไม่ได้แน่ๆ ถ้าขาดเค้า
ไม่มีใครตายเพราะขาดใครหรอกค่ะ
เพราะไม่มีใครไปกั้นปากคุณไว้ไม่ให้กิน  กั้นจมูกคุณไว้ไม่ให้หายใจ
การ "ขาดเขาไม่ได้" คือปรุงแต่ง
ต้องทำทุกอย่างให้เขากลับมา...ซึ่งอาจทำให้คุณทุกข์หนักกว่าเดิม
หรือทำให้คุณจะตายเพราะการปรุงแต่ง....ลุกขึ้นมากรอกยา กระโดดตึก
จริงอยู่การเลิกรา ไม่ว่าเป็นหรือตาย มันมีความทุกข์
อดไม่ได้ที่จะปรุงแต่งความเศร้า เสียใจ อยากได้คืน
แต่บอกเลยค่ะ ถ้าจากกันเพราะเค้าไม่รักคุณ
ถึงคุณตายไปเพราะเค้า เค้าก็ไม่รักคุณ
ไม่มีทางรับรู้หรอกค่ะว่าคุณรักเขามากขนาดไหน
ตัวคุณเองยังไม่รับรู้เลยว่าเค้า “ไม่ต้องการคุณ”....!!
.
ชั้นจะรักเขาคนเดียวไม่มีวันเปลี่ยนใจ....แม้ว่าเขาจะตายจากไป
อาจดูโรแมนติก แสดงถึงรักแท้
การปรุงแต่งเช่นนี้ทำให้คุณปิดกั้นตัวคุณเองจากคนที่สามารถดูแลคุณได้
คน คนนั้นอาจดูแลคุณได้ดีกว่า มีความสุขกว่าด้วยซ้ำ
นิยายหรือละคร มีดราม่าเพื่อความสนุกสนานและอัตถรสของเรื่องค่ะ ไม่ใช่ให้คุณทำตาม
Move on ค่ะ อะไรที่ผ่านไปแล้วให้มันผ่านไป อย่าให้มันมาทำลายชีวิตเรา
อะไรที่เกิดขึ้นย่อมดีเสมอ
การที่เขาเดินออกจากชีวิตคุณไป นั่นคือการเปิดทางให้คุณได้เจอสิ่งใหม่ๆ ที่ดีขึ้น
ไม่เคยแม้แต่เห็นหน้ากันด้วยซ้ำ
คนนั้นอาจทำอะไรก็ไม่เข้าตา ไม่ถูกใจไปเสียหมดทั้งๆ ที่จริงๆ
แล้วเขาแค่หายใจและเดินผ่านไปมาเท่านั้น
อาจเหลือบมองหน้าคุณนิดหน่อย เพราะคุณอยู่บนทางที่เค้าเดินผ่าน
ที่ไม่ถูกชะตา...นั่นเพราะคุณปรุงแต่ง
บางทีถ้าคุยกัน ทำงานร่วมกันอาจกลายเป็นเพื่อนรักกันเลยก็ได้
ส่วนคนที่คุณรู้สึกถูกชะตาแต่แรกพบ
หากได้ทำงานร่วมกันใช้ชีวิตร่วมกัน อาจเข้ากันไม่ได้ก็เป็นได้
ก็จะเกิด “ปรุงแต่งหมู่” เพราะจะต้องไปพูดต่อๆ กัน เพื่อ “หาพวก”
.
หมายถึงหาคนที่คิดเหมือนกัน
เพราะคนที่คิดเหมือนกันย่อมมีแนวโน้มที่จะถูกดึงเข้าหากัน แลกเปลี่ยนข้อมูลซึ่งกันและกัน
ไม่แปลกค่ะ ที่คนเหล่านั้นจะเจอ “สถานการณ์” ที่สนับสนุนความคิดของตนเอง
เมื่อเกิดการปรุงแต่งหมู่ขึ้น ก็จะเกิดความแตกแยก
เพราะต่างฝ่ายต่างคอยจับผิดกัน
ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้ว อาจเกิดจากเรื่องแค่
ก้อยถือของหนักเลยวางบนโต๊ะแรงไปหน่อยเพราะหมดแรงตอนถึงโต๊ะพอดี
กิ๊ก อยู่แถวๆ นั้น ด้วยความไม่ชอบก้อยอยู่แล้ว ก็จะปรุงแต่งว่าก้อยกระแทกของใส่ เพื่อประชดตนเอง
จากนั้นก็ไปเล่าให้ แก้ว กุ๊ก แก้ม เกลือ กล้วย เก้า กลอย ฯลฯ ฟัง
แล้วทุกคนก็จะสุมหัวกัน หาประสบการณ์ที่สนับสนุนความคิดที่ว่า “ก้อยกระแทกของเพื่อประชด”
ด้วยข้อความ
“พอเค้าเห็นชั้นนะก็ชักสีหน้าแล้วเดินฉับๆ ไป”
(ก้อยมันถือของหนัก อากาศร้อน หน้าหงิกหน่อย หงุดหงิดบ้างก็ช่างมันปะไร)
“ก่อนมันวางของมันมองหน้าชั้นด้วยสายตาเคียดแค้นอาฆาต”
(ก้อยมันอาฆาตของที่อยู่ในมือค่ะว่าทำไมมันหนักจัง
สายตานั้นอาจผ่านหน้าคุณโดยไม่ได้ตั้งใจเค้าอาจจะไม่เห็นคุณก็ได้)
“พอมันวางเสร็จนะมันก็พูดว่า โอ๊ยเหนื่อยจะแย่ ไม่มีคนช่วย”
(โอ๊ยเหนื่อยจะแย่น่ะก้อยพูดจริง แต่คำว่าไม่มีคนช่วยน่ะ เติมเอง หรือตีความไปเองว่าก้อยมันแดกให้)
จากนั้นทั้งหมดก็จะรุมประชาทัณฑ์ก้อยด้วยสายตา หรือกริยาที่ไม่เหมาะสม
ก้อยก็จะไปเล่าให้ โป้ง ป๊อบ เป้ ปาย ฯลฯ ฟังว่าโดนประชาฑัณฑ์
และเพื่อนก้อยก็จะหาข้อสนับสนุนแบบเดียวกัน เห็นวงจรอุบาทว์ไหมคะ
.
การเมืองบ้านเราที่เดินขบวนกันไม่จบไม่สิ้น ก็เกิดจากการปรุงแต่งหมู่นี่แหละค่ะ....!!!
.


"ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ ได้เท่ากับเธอทำตัวของเธอเอง
คิดเอาเองว่าชีวิตของเธอหรือของใคร…
ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ ถ้าเธอไม่รับมันมาใส่ใจ
ถูกเขาทำร้ายเพราะใจเธอแบกรับไว้เอง”
(เพลง ก้อนหินก้อนนั้น โรส ศิรินทิพย์)
คงเคยได้ยินเพลงนี้นะคะ นั่นคือคำสอนเรื่องการปรุงแต่งอย่างชัดเจนค่ะ
การปรุงแต่งคือการรับเอาสิ่งที่คนอื่นอาจไม่ได้คิด
ไม่ได้เจตนา จะทำให้คุณโกรธ ผิดหวัง หรือเกิดความรู้สึกไม่ดีมาใส่ใจ
นั่นก็คือคุณกำลังทำร้ายตัวเองด้วยการแบกก้อนหินก้อนนั้นอยู่
แบกทำไมละคะไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น ทิ้งมันไปค่ะ
ก็แค่รับรู้ในสิ่งที่เกิด มองทุกอย่างอย่างที่มันเป็นจริง อย่าคิดไปไกลกว่านั้น
ใช้สติรับรู้ว่ากำลังปรุงแต่ง
เช่น ก้อยวางของเสียงดังก็รับรู้แค่ “ก้อยวางของเสียงดัง” ไม่ต้องใช้จินตนาการต่อ
ถ้าจินตนาการต่อ ให้บอกตัวเองเลยว่านั่น "กำลังปรุงแต่ง"
ก้อยบ่นว่าเหนื่อยก็รับรู้ว่า “ก้อยบ่นว่าเหนื่อย” อย่าไปคิดว่ากำลังประชดชั้นล่ะสิ
คิดว่า "ก้อยประชด" คือการปรุงแต่ง
อย่าไปคิดปรุงแต่งเอาเองว่าการพูดหรือการกระทำนั้นสื่อถึงอะไร
สิ่งที่คุณคิดเป็นจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้
เพราะคุณไม่สามารถทราบอารมณ์หรือเหตุผลที่แท้จริงของเขาได้หรอกค่ะ
หรือเขาบอกออกมาจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นทางบวกหรือทางลบคุณก็อาจจะไม่เชื่อค่ะ
บอกทางบวกก็คิดว่าเขาโกหก บอกทางลบก็คิดว่าเขาประชดประชัน
เพราะคนเราจะเห็นในสิ่งที่อยากเห็น และได้ยินสิ่งที่ตัวเองอยากได้ยิน
เรื่องไม่เกี่ยวกับชีวิต หน้าที่การงาน ไม่จำเป็นจะต้องไปรู้หรอกว่าจริงๆ มันเป็นอย่างไร
เรื่องมันผ่านไปแล้ว รับรู้ว่ามันผ่านเข้ามา แล้วก็ปล่อยให้มันผ่านไปค่ะ
.

“ความทุกข์เกิดขึ้นจริงแค่ครั้งเดียว แต่ความคิดเกิดวนเวียนให้ทุกข์นับพันครั้ง”
เรารับรู้เพียงครั้งเดียวชั่วครู่เดียว
แต่เราก็นำมาคิดวกวนจนทำลายความสุขในชีวิต อย่าทำแบบนั้นเลยค่ะ
.
อะไรที่คิดเกินความเป็นจริงไปมากมาย
อะไรที่ไม่รู้ได้ความความจริงคืออะไร แต่เราก็คิดไป
เหมือนแมวสองตัวในรูปนั่นแหละค่ะ จริงๆ เป็นไงไม่รู้ แต่เราปรุงแต่งไปมากมาย
ค่อยๆ ลดลง ค่อยๆ เตือนตัวเอง ว่านี่กำลังปรุงแต่ง
แล้วคุณจะมีความสุขขึ้น ทุกข์น้อยลง และการอยู่ร่วมกันของคนในโลกนี้จะมีสุขมากขึ้น