กระทู้ครั้งก่อนเราเคยเล่าเรื่องเราไปบ้างครั้งนี้เราจะเล่าสั้น ๆ ถึงเรื่องวันนี้ว่าเราต้องตื่นมาช่วยแม่ตอนตีสี่ทุกวันไม่ว่าจะวันหยุดวันเสาร์วันอะไรก็ตามแต่ถ่บางวันเราตื่นหรือลุกช้าจะโดนด่าวันนี้หนัดสุดคือแม่เตะเราที่ตื่นช้าไปประมาณ20นาที เราไม่ได้ตั้งใจแต่รู้สึกว่าเราหลับลึกมาก ๆ ค่ะ แม่เราเอาแต่พูดว่าเราเป็นภาระบ้างไม่มีเราชีวิตคงดีกว่านี้เขาไม่สวยดูไม่สวยแก่เพราะเราหรือมันเพราะพ่อทิ้งเราแล้วเราชีวิตไม่เหลือใครเขาเลยสนใจว่าพูดแบบนี้ซ้ำไปเราจะรู้สึกแย่เราเข้าใจว่าแม่ทำงานนะคะแต่แม่บางครั้ง ไม่ได้เงินรับผิดชอบเราขนาดนั้นหลายอย่างเราต้องเก็บและหาเองไปรับจ้างทำการบ้านเราแค่รู้สึกเสียใจที่แม่ไม่เคยคิดถึงความรู้สึกเราเลยว่าบางครั้งเราก็เหนื่อยปลุกเราดีๆด็ได้เราต้องไปโรงเรียนเราอยากไม่ยิ้มอยากร้องไห้ตลอดเวลา แต่ต้องยิ้มยิ้มแล้วก็ยิ่มเข้าใจเพราะกลัวคนอื่นว่าแม่ไม่ดี แม่บอกว่ามันเลว เราก็ไม่รู้ไปทำตอนไหน บางทีต้องขอยืมเงินเพื่อนมาให้เขาหปจ่ายหนี้ถ้าเราหาเงินเขายิ้มแต่พอเราบอกหาไม่ได้ยืมไม่ได้แล้วเขาดูเหมือนไม่พอใจ แล้วบอกไม่ได้บังคับให้หาบอหว่าเขาน่าจะตายชีวิตเขาจะได้สบาย เราเสียใจที่เราข่วยไม่ได้แต่เราก็พยายามรับทำงานทำทุกิย่างที่หามาได้อยู่ค่ะ
วันนี้แค่อยากหาคนที่เจอเครื่องเหมือนกันค่ะอยากมีกำลังใจสู้ต่อ ใครจะมาแชร์กันก็ไดนะคะ
มีใครเคยเจอนี้บ้างไหมคะ
วันนี้แค่อยากหาคนที่เจอเครื่องเหมือนกันค่ะอยากมีกำลังใจสู้ต่อ ใครจะมาแชร์กันก็ไดนะคะ