เมื่อเดือนก่อนเราไปทำงานตามปกติ รถติด ฝนตก เปียกตั้งแต่หน้าปากซอย อารมณ์คือพังมาก
วันนั้นโดนหัวหน้าดุเรื่องงานที่จริง ๆ ไม่ได้ผิดคนเดียว แต่เราก็เลือกเงียบ กลับถึงบ้านแบบหมดแรง

แล้วจู่ ๆ แม่ก็วิดีโอคอลมาโดยไม่ได้นัดไว้ ปกติแม่ไม่ค่อยโทรช่วงเวลางาน เลยรับสายแบบงง ๆ
แม่ไม่ได้พูดอะไรพิเศษ แค่ถามว่ากินข้าวหรือยัง เหนื่อยไหม แค่นั้นจริง ๆ

แต่เหมือนมันไปแตะอะไรข้างในใจที่เราพยายามแข็งแรงมาตลอด
วันนั้นร้องไห้แบบไม่มีเสียง รู้สึกว่าบางทีคนเราไม่ได้ต้องการคำปลอบยาว ๆ
แค่มีใครสักคนจำได้ว่าเรายังเป็นลูก ยังเป็นเด็กของใครบางคนอยู่ก็พอแล้ว