ท่ามกลางเสียงคลื่นกระทบฝั่งและกลิ่นไอเค็มของฐานทัพเรือ เรื่องราวของชายหนุ่มสองคนที่โชคชะตาเขียนให้มาบรรจบกันในชุดเครื่องแบบสีขาวสะอาดตาเริ่มต้นขึ้น

         * ผู้กองริว (รุ่นพี่): นายทหารเรือหนุ่มผู้มีใบหน้าขาวใส สไตล์เกาหลี ผิวพรรณเนียนละเอียดแม้จะกรำแดด ดวงตาเรียวรีแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด รอยยิ้มมุมปากของเขามักทำให้รุ่นน้องใจสั่นได้เสมอ ร่างกายสมส่วนและดูคล่องแคล่ว
         * อาร์ม (รุ่นน้อง): พลทหารใหม่ผู้มีใบหน้าคมเข้มแบบไทยแท้ คิ้วหนาพาดเฉียงเหนือเขม่าแดด มีหนวดเคราจางๆ ที่ทำให้ดูดุดันแต่มีเสน่ห์ รูปร่างหนาบึกบึน กล้ามหน้าท้องเป็นลอนชัดเจนจากการฝึกหนัก
จุดเริ่มต้น: ท่ามกลางเสียงตะโกนและการฝึก

        ในช่วงปีแรกของอาร์ม ชีวิตคือการฝึกและหยาดเหงื่อ เขาได้เจอริวบ่อยครั้งในฐานะ "ครูฝึกพิเศษ" และ "รุ่นพี่ทีมนักกีฬาเรือใบ" สถานการณ์ส่วนใหญ่คือนายทหารหนุ่มหน้าเกาหลีที่ยืนหน้าตึงตะโกนสั่งทำโทษ หรือนับจังหวะการวิดพื้น

"แอบมองอะไร! สนใจใบหน้าผมมากกว่าพื้นปูนหรือไง!" ริวตะโกนขณะที่อาร์มกำลังดันพื้นจนเส้นเลือดขึ้นคอ

        แต่ภายใต้เสียงตะโกนนั้น ทั้งคู่มักจะ "เผลอสบตา" กันในจังหวะที่คนอื่นไม่สังเกต ริวแอบชื่นชมความอดทนในดวงตาคมของอาร์ม ส่วนอาร์มก็แอบมองความเท่ของรุ่นพี่ที่ดูสง่างามทุกกระเบียดนิ้ว แม้จะโดน "ซ่อม" จนเหนื่อยหอบ แต่อาร์มกลับรู้สึกว่าการได้เห็นหน้าผู้กองริวคือรางวัลเล็กๆ ในแต่ละวัน

        เมื่ออาร์มจบปีหนึ่งและเริ่มเข้าสู่ภาควิชาการ การฝึกภาคสนามลดลงแต่ความสัมพันธ์กลับชัดเจนขึ้น ทั้งคู่พบกันสัปดาห์ละครั้งที่สโมสรกีฬา วันหนึ่งขณะนั่งพักริมขอบสระ อาร์มรวบรวมความกล้าถามริวถึงการใช้ชีวิตในค่าย
ริวอมยิ้มแล้วตอบสั้นๆ ถึงข้อดีของการอยู่ในรั้วตะแบก:
        "มันทำให้เราจัดการชีวิตตัวเองได้ดีกว่าคนข้างนอก"
        "เพื่อนในค่ายไม่ใช่แค่คนรู้จัก แต่มันคือครอบครัวที่ผ่านนรกมาด้วยกัน"
        "เวลาเราอยู่บนเรือกลางทะเลตอนกลางคืน นายจะรู้ว่าความเงียบที่งดงามที่สุดเป็นยังไง"

        คำพูดนั้นทำให้อาร์มประทับใจ ความสนิทสนมเริ่มพอกพูนขึ้น จากการคุยเรื่องกีฬา กลายเป็นการชวนไปนั่งเล่นที่หอพัก หรือไปเดินป่าศึกษาธรรมชาติใกล้ฐานทัพ

        วันหนึ่งบนยอดเขาที่มองเห็นวิวทะเลกว้างไกล ทั้งคู่เผลอมองตากันเนิ่นนานจนความรู้สึกที่เก็บไว้เริ่มล้นปรี่ ริวโน้มตัวลงไปหอมแก้มอาร์มเบาๆ ท่ามกลางลมภูเขาที่พัดผ่าน ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ จนในที่สุดการสารภาพรักและการจูบที่นุ่มนวลก็เกิดขึ้นท่ามกลางแสงดาว

        เมื่อความรักผลิบาน เพื่อนในทีมเริ่มสังเกตเห็นสายตาที่เปลี่ยนไป ทั้งคู่จึงตกลงกันว่าต้อง "ตีตัวออกห่าง" ในเวลางานเพื่อความปลอดภัย พวกเขาใช้ชีวิตเหมือนเพื่อนร่วมงานทั่วไปต่อหน้าผู้อื่น แต่อาความหวานไปลงเอยที่การลากลับบ้านทั้งสองไม่ได้กลับบ้าน แต่กลับไปเที่ยวกันสองคน ณ ชายทะเล

        เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังสม่ำเสมอเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจของชายหนุ่มสองคนที่เพิ่งวางภาระจากเครื่องแบบทหารไว้เบื้องหลัง ริว ในชุดเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนสามเม็ด เผยให้เห็นผิวขาวละเอียดที่เริ่มขึ้นสีแทนอ่อนๆ จากแดดทะเล ดูหล่อเหลาราวกับพระเอกซีรีส์ที่หลุดออกมาเดินบนหาดส่วนตัว
        ข้างๆ กันนั้นคือ อาร์ม ที่อยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีดำอวดกล้ามแขนเป็นมัดและผิวเข้มสุขภาพดี หนวดเคราที่ตัดแต่งมาอย่างดีทำให้ใบหน้าคมเข้มของเขาดูมีเสน่ห์ดึงดูดใจจนริวอดไม่ได้ที่จะลอบมองบ่อยๆ
มื้อค่ำใต้แสงเทียนและคำสัญญา
        โต๊ะไม้เล็กๆ ถูกจัดวางไว้บนหาดทรายขาวละเอียด มีเพียงแสงไฟสลัวจากตะเกียงและเสียงเพลงบรรเลงเบาๆ ริวรินไวน์ลงในแก้วก่อนจะส่งให้อาร์ม

"เหนื่อยไหมอาร์ม... ช่วงฝึกหนักที่ผ่านมา พี่เห็นนายกัดฟันสู้ตลอดเลยนะ" ริวเอ่ยเสียงนุ่ม ดวงตาเรียวรีทอประกายอ่อนโยน

"ไม่เหนื่อยครับพี่ริว... แค่รู้ว่ามีพี่คอยดูอยู่ห่างๆ ผมก็มีแรงฮึดแล้ว" อาร์มตอบพร้อมรอยยิ้มกว้างที่ทำให้เห็นลักยิ้มจางๆ เขาเอื้อมมือหนาไปกุมมือขาวของรุ่นพี่บนโต๊ะ "ขอบคุณนะครับที่พาผมมาที่นี่ มันเหมือนสวรรค์เลย"

        ทั้งคู่สบตากันเนิ่นนานท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า เปลี่ยนสีครามของทะเลให้กลายเป็นสีทองสลับม่วง บรรยากาศอบอวลไปด้วยมวลความรักที่หาไม่ได้ในรั้วค่าย
หยอกล้อท่ามกลางเกลียวคลื่น

        หลังจากมื้อค่ำ ทั้งคู่พากันเดินลงไปที่ชายหาด น้ำทะเลเย็นเฉียบปะทะเท้า แต่ความเร่าร้อนในใจกลับพุ่งสูงขึ้น ริวแกล้งวิดน้ำใส่หน้าอาร์มจนเปียกโชก
        "เฮ้ย! พี่ริว เล่นแบบนี้เหรอครับ!" อาร์มหัวเราะร่า ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปรวบเอวรุ่นพี่ตัวขาวไว้แน่น ริวตัวลอยพ้นพื้นทรายด้วยแรงมหาศาลของทหารรุ่นน้อง
        "ปล่อยนะอาร์ม! เดี๋ยวตก!" ริวหัวเราะพลางทุบไหล่หนาเบาๆ แต่กลับซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม อาร์มไม่ปล่อย แต่กลับอุ้มริวเดินลงไปในน้ำที่ลึกถึงระดับเอว แสงจันทร์สะท้อนผิวน้ำรอบตัวพวกเขาเป็นประกายระยิบระยับ อาร์มค่อยๆ วางริวลงให้ยืนเผชิญหน้ากัน มือหนาลูบไล้ไปตามพวงแก้มขาวที่เปียกปอน

        "พี่ริวครับ... อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไปนะ" เสียงทุ้มต่ำของอาร์มสั่นพร่าด้วยความรู้สึก
ริวไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่เขาโน้มคออาร์มลงมาแล้วประทับจูบที่ดูดดื่มนุ่มนวล รสเค็มของน้ำทะเลที่ติดอยู่ที่ริมฝีปากกลับกลายเป็นความหวานล้ำที่ทั้งคู่โหยหา
ความอบอุ่นก่อนกลับคืนสู่หน้าที่

        เช้าวันต่อมา ก่อนที่จะต้องขับรถกลับฐานเพื่อเข้าเวร ริวแอบเดินมาข้างหลังอาร์มที่กำลังยืนมองทะเลอยู่ตรงระเบียงห้องพัก เขาโอบกอดเอวหนาจากด้านหลังแล้วซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้าง

"พอกลับไปถึงค่าย... เราต้องเป็น 'ผู้กอง' กับ 'พลทหาร' เหมือนเดิมแล้วนะ" ริวกระซิบเบาๆ

        อาร์มหมุนตัวกลับมากอดตอบ พลางกดจูบลงบนหน้าผากของรุ่นพี่อย่างแสนรัก "ต่อหน้าคนอื่นผมจะทำความเคารพพี่ให้เป๊ะที่สุดครับ... แต่ในใจผมรู้ดีว่า ใครคือเจ้าของหัวใจผม"
ริวแอบหอมแก้มอาร์มฟอดใหญ่เป็นการทิ้งท้าย จนอาร์มต้องรีบปัดป้องแบบเขินๆ เพราะเริ่มมีนักท่องเที่ยวคนอื่นเดินผ่านมา "ไปครับพี่ริว... กลับไปทำหน้าที่ทหารเรือของเราต่อ แล้วรอวันหยุดหน้ามาเดทกันใหม่นะ"

        เมื่อต้องกลับเข้าสู่รั้วค่าย หน้ากาก "พี่น้องทหารเรือ" ก็ถูกสวมทับอีกครั้ง แต่ความซนของริวมักจะโผล่ออกมาเสมอ เขาชอบอาศัยจังหวะที่เดินสวนกันในที่ลับตา แอบจับมือหรือหอมแก้มอาร์มไวๆ "เฮ้ย! พี่ริว เดี๋ยวคนเห็น!" อาร์มรีบปัดป้องและหัวเราะกลบเกลื่อน ใบหน้าคมเข้มขึ้นสีแดงซ่านด้วยความเขินอาย ในขณะที่ใจฟูจนคับอก

        กลางลานฝึกที่แดดร้อนระอุจนไอแดดเต้นระยิบระยับบนพื้นปูน เสียงนกหวีดดังลั่นจัดการแถวทหารใหม่ให้ตึงเป๊ะ อาร์ม ยืนอกผายไหล่ผึ่งอยู่ในชุดฝึกสีขี้ม้า เหงื่อเม็ดโตไหลซึมตามไรผมและหนวดจางๆ ดวงตาคมเข้มจับจ้องไปเบื้องหน้าตามระเบียบพัก
        ผู้กองริว เดินตรวจแถวด้วยท่าทางสง่างาม ชุดกากีรีดเรียบกริบ หมวกทรงหม้อตาลขับให้ใบหน้าขาวสไตล์เกาหลีดูดุดันแต่ทรงเสน่ห์ เขาเดินผ่านแถวทหารนับร้อยด้วยใบหน้าเรียบเฉย ราวกับหุ่นยนต์ที่ไร้ความรู้สึก

        ขณะที่ริวเดินผ่านหน้าอาร์ม เขาหยุดชะงักลงเล็กน้อย สายตาคู่นั้นจ้องมองลึกเข้าไปในตาของรุ่นน้องเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะยื่นมือไปขยับปีกหมวกของอาร์มให้เข้าที่
"หมวกเบี้ยว... ตั้งสติหน่อยพลทหาร" ริวพูดเสียงเข้มดุดันต่อหน้าคนนับร้อย

        แต่ในจังหวะที่มือขาวเรียวนั้นสัมผัสขอบหมวก นิ้วก้อยของริวกลับแอบ "เขี่ยเบาๆ" ที่หน้าผากของอาร์ม เป็นรหัสที่รู้กันสองคนว่า 'คืนนี้เจอกันที่เดิมนะ' อาร์มใจเต้นระรัวแต่ต้องทำหน้านิ่งขรึม รับคำสั่งเสียงดังฟังชัด
"รับทราบครับผู้กอง!"

        ช่วงพักเที่ยงที่โรงอาหาร ทหารทุกคนต้องรีบกินรีบไป แต่อาร์มกลับพบสิ่งผิดปกติในถาดอาหารของเขา มีถุงขนมปังแผ่นเล็กๆ ซุกอยู่ใต้ช้อน พร้อมลายมือหวัดๆ บนกระดาษแผ่นจิ๋วที่เขียนว่า "กินเยอะๆ จะได้มีแรงซ่อม"
อาร์มเงยหน้าขึ้นมองไปทางโต๊ะนายทหาร เห็นริวกำลังนั่งจิบน้ำหน้าตาเฉย แต่พอริวเห็นอาร์มมองมา เขาก็ยกแก้วน้ำขึ้นบังปากแล้ว "ขยิบตาให้ข้างเดียว" อย่างรวดเร็วชนิดที่ถ้าใครไม่สังเกตจะนึกว่าฝุ่นเข้าตา แต่อาร์มรู้ดีว่านั่นคือการให้กำลังใจในแบบของผู้กองหนุ่มหน้าใส

        ตอนเย็นหลังรวมแถว ริวเรียกอาร์มออกมาแยกฝึกเพราะ "จัดแถวไม่ตรง" ทั้งคู่เดินไปที่หลังโรงเก็บเรือที่ปลอดคน
"ทำไมวันนี้ดูใจลอยจังครับพลทหารอาร์ม?" ริวเปลี่ยนสรรพนามทันทีที่ลับตาคน น้ำเสียงดุดันหายไปเหลือเพียงความขี้เล่น เขาเดินเข้าไปใกล้จนหน้าแทบชนกัน "ก็ผู้กองหล่อเกินไป ผมเลยหลุดโฟกัสครับ" อาร์มตอบกลั้วหัวเราะ พลางทำท่าจะตะเบ๊ะทำความเคารพแบบกวนๆ ริวหมั่นไส้เลยแกล้งใช้นิ้วบีบจมูกโด่งๆ ของรุ่นน้องแรงๆ หนึ่งที "ปากดีนักนะ เดี๋ยวจะสั่งให้วิดพื้นสักร้อยที... บนตัวพี่ดีไหม?"
        อาร์มหน้าแดงวูบ รีบปัดมือรุ่นพี่ออกพลางหันซ้ายหันขวา "พี่ริว! เดี๋ยวใครมาเห็น!" เขาหัวเราะแก้เขินแต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความสุขใจฟูที่ได้ใกล้ชิดกันแม้เพียงไม่กี่นาทีในค่าย

        เมื่อถึงเวลาปิดไฟนอน อาร์มที่นอนอยู่บนเตียงชั้นสองของโรงนอนทหารใหม่ แอบมองออกไปทางหน้าต่างที่เห็นบ้านพักนายทหารอยู่ไกลๆ แสงไฟฉายจากระเบียงบ้านพักกะพริบเป็นจังหวะ สั้น-สั้น-ยาว ซึ่งเป็นรหัสที่ริวสอนไว้ว่าแปลว่า 'ฝันดีนะเจ้าตัวแสบ' อาร์มยิ้มกว้างใต้ผ้าห่ม พลางพึมพัมกับตัวเองเบาๆ "ฝันดีครับพี่ริว" ก่อนจะหลับไปพร้อมกับความอบอุ่นที่อบอวลอยู่ในอกท่ามกลางกฎระเบียบที่เคร่งครัด

        ทุกวันนี้ ทั้งสองยังคงรับใช้ชาติเคียงบ่าเคียงไหล่ แม้เบื้องหน้าจะเป็นทหารเรือผู้เข้มแข็ง แต่เบื้องหลังพวกเขามีกันและกันเป็นท่าเรือที่ปลอดภัยที่สุดในชีวิต ความรักที่บ่มเพาะจากหยาดเหงื่อและระเบียบวินัย กลับกลายเป็นนิยายรักที่แสนหวานและมั่นคงที่สุดท่ามกลางเกลียวคลื่น