จะพูดยังไงดีหละ ตอนนี้อายุ20ปีแล้วผมไม่รู้จะไปต่อยังไงเลยชีวิตที่ผ่านมาก็เหมือนซอมบี้เลยไม่มีเป้าหมายในชีวิตเลยและไม่มีอะไรที่ชอบเลยผมเลยไม่รู้จะไปต่อยังไงจะทำอะไรต่อ(พึ่งจบ)เรียนก็อยากเรียนต่อแต่ไม่มีเงินงานก็หายากคนสนับสนุนก็ไม่มี จะออกต่างจังหวัดก็ไม่มีเงินเริ่มต้น และอยู่นอกเมืองอุทัยธานีอีก11-12กิโล แถวบ้านก็ไม่มีอะไรเลย และผมก็เริ่มคิดเรื่องความเหลื่อมล้ำขึ้นมาอีก คิดแบบว่าถ้าอยู่ในที่ที่เจริญผมจะมีสิ่งที่อยากทำหรือชอบแบบคนอื่นไหมนะ คิดยังไงก็ไม่ได้คำตอบสักที และผมก็กลับย้อนคิดชีวิตที่ผ่านมาผมแทบไม่ได้ออกจากอุทัยธานีเลย  เท่าที่จำได้ผมออกต่างจังหวัดครั้งแรกช่วง ม.ต้น(ที่ไปเที่ยวกับโรงเรียน) ส่วนครั้งที่สองช่วง(ฝึกงานที่อุทัยธานี) และตอนนี้ผมคิดลบอย่างเดียวเลยว่าทำไมอุทัยธานีไม่เจริญสักที่ให้ผมได้มีโอกาสแบบคนที่อยู่ในเมืองหรือในที่ที่เจริญ และผมโคตรอิจฉามากคนที่อยู่ในที่เจริญมีทรัพย์พยากรณ์อำนวยความสดวกรอมรอบ​ ทางออกของผมตอนี้ไม่มีเลย มืดแปด้านเลย อย่างสุดท้ายคือผมรู้สึกตามโลกไม่ทันรู้สึกล้าหลังอย่างบอกไม่ถูก หรือทั้งหมดนี่เป็นเพราะบ้านผมไม่มีเงิน