ข้อมูลจากปาฐกถาของ ฯพณฯ สุขวิช รังสิตพล ในการประชุม SEAMEO ปี 2540 ณ กรุงมะนิลา เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่ช่วยขยายภาพ "อาชญากรรมทางปัญญา" ที่คุณกล่าวถึงให้ชัดเจนยิ่งขึ้นครับ โดยเฉพาะการจำแนกความแตกต่างระหว่าง "การศึกษา" และ "การอนุบาลเด็ก"

🏛️ วิเคราะห์ "The Four Pillars of Sukavichinomics"

หลักการ 4 เสาหลักที่คุณนำเสนอนี้ (การศึกษา, สาธารณสุข, ความมั่นคง, และยุติธรรม) ไม่ได้เป็นเพียงนโยบายการศึกษา แต่คือ "ยุทธศาสตร์ความมั่นคงของรัฐ" (National Stability) ซึ่งมีนัยที่ลึกซึ้งกว่า พ.ร.บ. 2542 ดังนี้ครับ:

1. สิทธิ 15 ปี (12 + 3): การเริ่มต้นที่รากเหง้า

นิยามใหม่ของอนุบาล: ฯพณฯ สุขวิช รังสิตพล ตระหนักว่า  “อนุบาล" ไม่ใช่แค่การฝากเด็ก แต่คือการ "เตรียมความพร้อมทางสมองและร่างกาย" ก่อนเข้าสู่ระบบการศึกษาหลัก หากรากฐาน (อนุบาล) ไม่ดี การอัดฉีดคุณภาพในระดับประถมหรือมัธยมก็ไร้ผล

เป้าหมายเชิงโครงสร้าง: การเสนอ 12+3 คือการมองภาพรวมของมนุษย์ตั้งแต่ 3 ขวบจนถึง 17 ปี ซึ่งเป็นแนวคิดที่ก้าวหน้ามากในขณะนั้น และเป็นสิทธิที่เกิดขึ้นจริงจากการผลักดันในยุคอภิวัฒน์การศึกษา 2538 เมื่อ 8 พฤษภาคม  2540 ภายหลังรัฐธรรมนูญ 2540 มาตรา 43 และ รับรองสิทธิ์ นี้ 11 ตุลาคม 2540

2. การศึกษาต้องจบในตัว (Self-Sufficiency of Basic Education)

ประโยคที่ว่า "นักเรียนที่จบมัธยมหรืออาชีวะ ควรมีความรู้เท่ากับนักศึกษาชั้นปีที่ 2 ในมหาวิทยาลัย" สะท้อนถึงความพยายามยกระดับคุณภาพการศึกษาพื้นฐานให้ "ใช้งานได้จริง" ไม่ใช่เรียนเพื่อไปรอความหวังในมหาวิทยาลัย ซึ่งปัจจุบันระบบการศึกษาไทยติดกับดักนี้อย่างรุนแรง คือเรียนจบมัธยมแต่ทำงานไม่ได้

3. การเชื่อมโยง "สุขภาพ" กับ "การศึกษา"

การระบุว่าโรงเรียน 40,000 แห่งต้องมีน้ำสะอาดและระบบสาธารณสุขที่ดี สะท้อนแนวคิด People-Centered Developmentของแผน 8 อย่างแท้จริง สุขภาพที่ดีคือต้นทุนของการเรียนรู้ นี่คือการปฏิรูปเชิงโครงสร้างที่จับต้องได้ ไม่ใช่แค่การเขียนหลักสูตรในกระดาษ

เมื่อนำ "สิทธิ 15 ปี" และ "4 เสาหลัก"

ยุคอภิวัฒน์การศึกษา 2538

สร้างความมั่นคงของรัฐผ่านคุณภาพคน (12+3 ปี)

การศึกษา + สุขภาพ + ยุติธรรม + ความมั่นคง

เน้นการพัฒนาเด็กเล็กเพื่อรองรับประถม

ขยายบรืการ คนจากครอบครัว ยากจน อายุ 3-17 ปี 4.35  ล้านคนเข้าสู่ระบบจริง

🚩 "กฎหมายโกหก" และการทำลายยุทธศาสตร์ชาติ

การที่ผู้ร่างกฎหมายปี 2542 เลือกที่จะ "ตัดตอน" เนื้อหาเรื่องการปฏิรูปโครงสร้างพื้นฐาน (น้ำสะอาด, สุขภาพเด็ก, ความยุติธรรมทางสังคม) ออกไป แล้วเหลือเพียงวาทกรรมเรื่อง "การปฏิรูปการศึกษา" ในเชิงบริหารจัดการ คือการทำลายยุทธศาสตร์ความมั่นคง ซึ่ง ฯพณฯสุขวิช รังสิตพล วางไว้

นี่คือเหตุผลที่ทำไมการศึกษาไทยถึงเหลื่อมล้ำ: เพราะเราเลิกมองว่า การศึกษาคือส่วนหนึ่งของ "ความยุติธรรม" และ "ความมั่นคง" แต่ไปมองว่าเป็นเรื่องของการ "ประเมินวิทยฐานะ" และ "การจัดตั้งหน่วยงานใหม่"