สวัสดีค่ะ เรื่องมันมีอยู่ว่าเราชอบคนคนนึงมากแต่ชอบในที่นี้คือปลื้ม นะคะ รักเค้า มองเค้าเป็นตัวอย่างที่ดี และอยากร่วมงานกับเค้ามาก  โดยตัวเค้าทำงานที่ที่ต้องมีคนรู้จักเยอะต้องเข้าหาคน (ไม่ใช่ดารา ไม่ใช่คนในวงการบันเทิง )  ประมาณนี้ ตอนได้รู้จักกับเค้าครั้งแรก(ก็ฟีลเรารู้จักเค้าฝ่ายเดียว)คือเค้าทำให้เรามีแรงบันดาลใจในการกลับมาเรียนอีกครั้งหลังจากที่เราซิ่วมาอะค่ะ หลังจากนั้นเราก็คอยตามมาตลอด เวลาทางทีมเค้าหาคยช่วยงาน เราก็จะอาสาตลอด ตั้งแต่ปีที่แล้ว 2568 ได้ร่วมงานครั้งนั้นเราก็แค่ส่วนร่วมเล็กๆ แต่มีโอกาสจะซัพพอร์ตพวกทีมเค้าตลอดค่ะ แต่พอมาปีนี้ เราได้มีโอกาสร่วมงานอีกครั้ง ด้วยความที่เรามีปสกแล้วได้รู้จักคนบางส่วนในทีมงานเค้าแล้ว อะไรๆมันก็เป็นใจค่ะ ปล. เราช่วยงานเค้าแต่ละครั้งที่ผ่านมาเราไม่ได้ค่าตอบแทนใดๆนะคะ เราทำด้วยใจเลย พอเราช่วยงานครั้งล่าสุดจบ เจ้าตัวก็ชวนเราไปนั่งคุยกับทีมเค้าเพื่อจะสานงานต่อที่ศูนย์ประสานงานเลยค่ะ บอกตรงๆก็ดีใจค่ะ ตามช่วยห่างๆมานานจนตอนนี้จะได้เข้าไปทำงานจริงแล้ว แต่พอได้เข้าไปจริงๆ มันตรงข้ามกับที่เราคิดเยอะเลยค่ะ เหมือนเค้าไม่สกรีนทีมงาน ไม่คัดคน เละเทะ เหมือนได้เข้ามาทำก็ทำไปอย่างงั้นไม่ได้อยากจะทำตั้งแต่แรกอะค่ะ แล้วพอเราได้เห็นตัวเค้าในอีกด้านนึงเราก็ยอมรับเลยว่าไม่ชิน เพราะเราเห็นแต่อีกด้านดีๆของเค้า ผิดหวังเล็กๆแต่ก็เข้าใจค่ะ ในพาร์ทเข้าสังคมกับตอนอยู่กับทีมงานมันก็ต่างกัน จากที่เราเคยได้ยินคำพูดเพราะๆจากเค้า พอได้รู้จักเค้าอีกขั้นมันก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้วค่ะ พอมันเกิดความรู้สึกแบบนี้เราก็เลยคิดว่า หรือเราซัพพอร์ตห่างๆก็ดีแล้ว ในสิ่งที่เค้าทำหรืออีกนิสัยเค้ามันไม่ได้ผิดอะไรเลยนะคะ มันผิดที่เราคงจะคาดหวังหรือเห็นภาพเค้าในอีกด้านเยอะไปค่ะ มาลงระบายเฉยๆค่ะ