เมื่อ 'มนุษย์' กลายเป็นเพียง 'ทรัพยากร' ในเครื่องล้างรถที่ชื่อว่าระบบทุนนิยม

หากจะนิยามว่า เต๋อ-นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ คือ "โคจิมะแห่งวงการหนังไทย" ก็คงไม่เกินจริงนัก เพราะผลงานล่าสุดอย่าง Human Resource พนักงานใหม่ (โปรดรับไว้พิจารณา) ยังคงลายเซ็นความนิ่ง เรียบ แต่ฟาดหน้าสั่นไว้อย่างครบถ้วน หนังหยิบเอาความกระอักกระอ่วนของชีวิตพนักงานออฟฟิศมาผ่าตัดให้เห็นถึงไส้ในที่เต็มไปด้วยความย้อนแย้ง

สองบทบาทบนบ่าที่หนักอึ้ง

หนังเดินเรื่องผ่าน "เฟรน" หญิงสาวที่แบกโลกไว้สองใบในเวลาเดียวกัน:

♦️ในฐานะ HR: เธอคือหน้าด่านของระบบที่ต้องคัดเลือก "อะไหล่" ชิ้นใหม่มาเติมเต็มความต้องการของ "จักร" ชายสวมเสื้อเหลืองผู้เป็นตัวแทนของอำนาจที่มองไม่เห็นและเอาใจยาก

♦️ในฐานะแม่: เธอคือผู้ที่กำลังจะผลิต "มนุษย์" (Human) ซึ่งเป็น "ทรัพยากร" (Resource) ชิ้นใหม่ขึ้นมาบนโลกที่ตัวเธอเองยังตั้งคำถามว่า มันน่าอยู่จริงหรือ?

ความฉลาดของบทคือการตั้งคำถามถึง "สิทธิในการเลือก" เฟรนตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เมื่อเธอรู้ดีว่าพนักงานคนก่อนหายไปเพราะถูกระบบ "บดขยี้" จนสูญหาย แต่เธอกลับต้องไปลาก "จิดา" เด็กจบใหม่ผู้มีความหวัง ให้เข้ามาเดินลงหลุมพรางเดียวกัน เพียงเพื่อตอบโจทย์ KPI ของบริษัท

  ⚠️ ⚠️ ⚠️ เนื้อหาต่อไปนี้มีการเปิดเผยเนื้อหาของภาพยนตร์⚠️ ⚠️ ⚠️

หนังใส่ตัวละครอย่าง "เทม" แฟนหนุ่มของเฟรนเข้ามาเพื่อสะท้อนภาพ "คนดีที่บิดเบี้ยว" เขาเป็นคนที่ยึดมั่นในกฎจราจรอย่างบ้าคลั่งกับคนตัวเล็กตัวน้อยที่ขับสวนเลน แต่ในขณะเดียวกันเขากลับพยายาม "ดีล" ธุรกิจเสื้อเกราะกับผู้มีอิทธิพลผ่านคอนเนกชันแบบ Elite มันคือภาพจำลองของคนในสังคมปัจจุบันที่ปากว่าตาขยิบ ยึดถือความถูกต้องในเรื่องเล็กน้อยเพื่อปลอบประโลมมโนธรรมที่ขาดสะบั้นในเรื่องใหญ่ๆ

วังวนที่ไร้ทางออก 🙅🏻‍♂️🙅🏻‍♀️

ภาพจำที่ทรงพลังที่สุดของเรื่องคือการเปรียบเทียบชีวิตกับ "เครื่องล้างรถอัตโนมัติ" เราทุกคนต่างเป็นรถที่ถูกผลักเข้าไปในราง ถูกฉีดพ่นด้วยสารเคมี ถูกขัดถูจนเงาวับเพื่อออกไปเผชิญฝุ่นควันเดิมๆ แล้วก็กลับมาล้างใหม่วนไปไม่จบสิ้น

🎬 Human Resource ไม่ได้เป็นแค่หนังที่ตีแผ่ชีวิตพนักงานออฟฟิศ แต่มันคือ "บันทึกความทุกข์ทนที่งดงาม" ของคนที่ต้องทนทำในสิ่งที่เกลียด เพื่อส่งต่อความทรมานนั้นให้กับคนรุ่นต่อไป ทั้งที่รู้เต็มอกว่ามันผิด แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้... นอกจากก้มหน้าก้มตา "พิจารณา" รับคนใหม่เข้ามาในนรกขุมเดิม

"เป็นภาพยนตร์ที่ทำให้เราต้องหันมาถามตัวเองว่า เราเป็นผู้คุมระบบ หรือเป็นเพียงแค่เศษทรัพยากรที่รอวันถูกใช้ให้หมดไป"