ถ้าเทียบจากหนังจีนแล้วพรรคส้มมันพรรคมารชัดๆ ส่วนฝ่ายอนุรักษ์นิยมเขาพรรคฝ่ายธรรมะ

ปากไวพูดไม่คิดแต่จริงใจและตรงไปตรงมา พรรคมารมักถูกมองว่าจริงใจ ไม่เสแสร้ง ลูกพรรคทำชั่วก็ยอมรับว่าเป็นคนทำและฆ่าหรือขับออกจากพรรคไป ไม่สร้างภาพ มีความยืดหยุ่นทางความคิด ไม่ยึดติดกฎเกณฑ์จารีตประเพณีที่เคร่งครัดจนทำร้ายคนบริสุทธิ์

เน้นความรู้สึกและอิสระ การกระทำมักมาจากความรู้สึกส่วนตัว มิตรภาพ หรือความรัก ไม่ได้ถูกจำกัดด้วยกฎของสำนัก

ถูกใส่ร้าย/ขัดขวางผลประโยชน์ หลายครั้งพรรคมารถูกป้ายสีจากพรรคที่เรียกตัวเองว่าธรรมะ เพราะเป็นอุปสรรคต่ออำนาจ 

อ้างคุณธรรมแต่ทำเพื่อผลประโยชน์หรืออำนาจ หกหลังกันได้ทุกเวลา เมื่อต้องแย่งกันครอบครองยอดกระบี่ หรือยอดคัมภีร์

ยึดติดกฎเกณฑ์ เคร่งครัดในจารีตประเพณี ปกปิดความผิดเน้นปกป้องซื่อเสียงพรรคไม่ให้เสียหาย สร้างกระแสปลุกปั่นชาวบ้านโจมตีพรรคมารเป็นพวกนอกรีต

สรุปคือ พรรคมารมักมีสีสันและดูมีมนุษยธรรมมากกว่าพรรคธรรมะในแง่ของ "ความเป็นคน" แต่การจะตัดสินว่าฝ่ายใด "ดี" กว่ากันนั้น ขึ้นอยู่กับบริบทของเนื้อเรื่องและความหมายของคำว่า "มาร" และ "ธรรมะ" ในบริบทนั้นๆ 

ผมลอกจากหนังจีนมาอีกที