เรื่องนี้คือสิ่งที่ผู้เขียนประสบพบเจอมากับตัว
ตั้งแต่อายุได้9ปี จนถึงปัจจุบันนี้
จึงอยากอธิบายให้ทุกคนได้รับรู้และเข้าใจ
ว่าการเป็นบุคคลLGBTQ ไม่มีผลกระทบใดๆ
ต่อการใช้ชีวิต และ การทำงาน
กล่าวคือบุคคลLGBTQ มีความแตกต่าง
จากบุคคลที่มีเพศปกติเพียงแค่ด้านอารมณ์
และความรู้สึกเท่านั้น ไม่มีผลต่อความคิด
หรือการรับรู้ ดังนั้นจึงถือว่าบุคคลLGBTQ
ไม่ได้เป็นผู้ป่วยจิตเวช หรือมีความผิดปกติ
แต่อย่างใด ส่วนคำถามที่หลายคนสงสัย
ว่าบุคคลLGBTQมีปัญหาทางด้านการเข้าสังคม
หรือไม่ ตัวผู้เขียนเองก็บอกตรงๆว่ามี
ยกตัวอย่างเช่น ในช่วงวัยรุ่นของผู้เขียน
เวลาจะเข้าห้องน้ำชาย ในโรงเรียนก็จะโดน
พวกผู้ชายไล่ไปเข้าห้องน้ำหญิง
แต่พอผู้เขียนไปเข้าห้องน้ำหญิง
ผู้หญิงก็ตกใจเพราะผู้เขียนมีร่างกายเป็นชาย
และสวมใส่ชุดนักเรียนชาย ทางโรงเรียน
จึงแก้ปัญหาโดยการปรับปรุงห้องน้ำครู
ซึ่งไม่ได้ใช้งาน ทำเป็นห้องน้ำสำหรับLGBTQ
ตัวผู้เขียนเองก็เข้าสังคมกับเพื่อนผู้ชายไม่ได้
เพราะจิตใจและความรู้สึกแตกต่างกัน
ผู้เขียนจึงมีแค่เพื่อนผู้หญิงร่วมทำกิจกรรมกลุ่ม
และเพื่อนLGBTQด้วยกัน
เพราะจิตใจและความรู้สึกเหมือนกัน
จึงมีความเข้าใจซึ่งกันและกัน
ถ้าถามว่าพ่อกับแม่ของผู้เขียนรู้หรือไม่
ว่าผู้เขียนเป็นบุคคลLGBTQ ก็บอกกันตรงๆเลย
ว่าพวกท่านรู้ตั้งแต่ผู้เขียนเรียนอยู่ชั้น ป.6
เพราะทางโรงเรียนบันทึกเรื่องนี้ลงในสมุดพก
ทำให้พ่อกับแม่ของผู้เขียน ต้องคุยกับผู้บริหาร
ของโรงเรียนแห่งนี้ให้ออกสมุดพกเล่มใหม่
ให้กับผู้เขียนนำไปใช้สมัครเรียนในชั้น ม.1
ปัจจุบันนี้ผู้เขียนอยู่ในวัยทำงาน
ในส่วนหัวหน้างาน และเพื่อนร่วมงาน
ก็รับรู้และเข้าใจไม่ได้มีปัญหาอะไรกับตัวผู้เขียน
ในส่วนครอบครัวก็เคารพความเป็นส่วนตัว
ในการใช้ชีวิตของผู้เขียนและไม่เคยมีความคิด
จะเปลี่ยนแปลงสิ่งใดในตัวของผู้เขียนเลย
บทความโดย นายธิบดี มีดี