ไม่รู้ว่าใครเคยเป็นเหมือนกันไหม แต่ช่วงนี้ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกบ่อย ทั้งที่ไม่ได้ฝันร้าย ไม่มีเสียงดัง ไม่มีอะไรมากระตุ้น
แค่ลืมตาขึ้นมาแล้วความง่วงมันหายไปเฉยๆ ห้องมืด เงียบ มีแสงไฟถนนลอดม่านเข้ามานิดเดียว
นาฬิกาบอกเวลาที่ยังไม่ควรตื่น แต่ร่างกายกลับไม่ยอมหลับต่อ

พอไม่หลับ สมองก็เริ่มทำงานเอง คิดถึงเรื่องงานที่ยังค้าง คิดถึงเรื่องบางอย่างที่เหมือนจะผ่านไปแล้วแต่จริงๆ ยังไม่ผ่าน
คิดถึงบางคนที่ไม่ได้คุยกันแล้ว แต่ชื่อยังโผล่มาในหัวได้ง่ายกว่าที่คิด กลางวันทำเหมือนทุกอย่างปกติ ยิ้ม ทำงาน คุยกับคนอื่นเหมือนไม่มีอะไร
แต่พอกลางคืนมาถึง ความเงียบมันดันซื่อสัตย์กับความรู้สึกมากกว่าตอนตื่น

ผมนอนนิ่งๆ มองเพดาน ไม่ได้พยายามแก้ปัญหา ไม่ได้หาคำตอบ
แค่ปล่อยให้ความคิดมันไหลไปเรื่อยๆ เหมือนคลื่นที่เดี๋ยวก็มาเดี๋ยวก็ไป
คืนไหนที่สะดุ้งตื่นแบบนี้ ก็แค่บอกตัวเองเบาๆ ว่าไม่เป็นไร วันนี้อาจจะยังไม่ไหว พรุ่งนี้ค่อยพยายามใหม่อีกวัน