เราเป็นผู้หญิงค่ะ แฟนเป็นผู้ชายธรรมดาๆ ไม่ใช่คนหวาน ไม่ค่อยพูดคำว่ารัก แต่คบกันมาเรื่อยๆ จนรู้ตัวอีกที…ก็หลายปีแล้ว
เมื่อก่อนเราเคยคิดว่าความรักต้องตื่นเต้น ต้องมีโมเมนต์พิเศษ ต้องพยายามทำให้ดูดี แต่พอใช้ชีวิตด้วยกันจริงๆ
สิ่งที่ทำให้ยังอยู่ข้างกัน กลับเป็นเรื่องเล็กๆ ในแต่ละวัน วันที่เราเหนื่อย เขาไม่พูดปลอบยาวๆ แค่ยื่นน้ำให้ แล้วนั่งอยู่ข้างๆ

วันที่เขาเครียด เราไม่เร่ง ไม่ซัก แค่ฟังเงียบๆ จนเขาพร้อมพูดเอง
เรากับแฟนต่างกันหลายอย่าง
เราพูดเก่ง เขาเงียบ
เราคิดเยอะ เขาคิดง่าย
แต่พออยู่ด้วยกัน กลับไม่ต้องฝืนเป็นใครอีกคน

มีวันที่หงุดหงิดใส่กัน มีวันที่เงียบใส่กัน
แต่สุดท้ายก็ยังกลับมาอยู่ที่เดิม โต๊ะกินข้าวเดิม ห้องเดิม และคนเดิม
ความรักของเราวันนี้ ไม่หวือหวา ไม่สมบูรณ์แบบ
แต่เป็นความสบายใจที่ค่อยๆ สะสม จนรู้ตัวอีกที ก็ไม่อยากหายไปไหนแล้ว