มีเรื่องมาปรึกษาค่ะ หนูเป็นสาวประเภทสอง เรียนอยู่ ม.5 เมื่อ 3 เดือนก่อนเคยขอคุณแม่เทคฮอร์โมนแต่ท่านไม่อนุญาต ช่วงนี้หนูเลยหงุดหงิดใส่แม่บ่อยมาก วันนี้ตอนแต่งตัวไปเรียน หนูยืนส่องกระจกอยู่นานมาก รู้สึกไม่อยากออกไปใช้ชีวิตในสภาพนี้เลยค่ะ รู้สึกว่าร่างกาย หุ่น และสีผิวแบบนี้ไม่ใช่ตัวตนของเราจริงๆ เลยไม่ได้ไปรร เเต่ไปนอนร้องไห้อยู่ในห้องแทน หนูอยากเทคฮอร์โมนมากแต่ไม่กล้าขอแม่อีกเเล้ว เพราะทุกครั้งแม่จะถามว่า ทำไปเพื่ออะไร แล้วก็ปฏิเสธตลอด
​ที่ผ่านมา แม่ชอบเลือกสิ่งที่ท่านคิดว่าดีที่สุดในความคิดของเขาให้หนูเสมอ โดยไม่ถามหนูซักคำว่าต้องการมันไหม เช่น เรื่องโทรศัพท์ที่ให้งบ 2,000 บาท พอหนูเลือกเองแม่กลับไม่ซื้อให้ แต่ไปซื้อรุ่นอื่นที่ราคาเท่ากันมาให้แทน ซึ่งหนูไม่อยากได้เลย ทั้งที่สิ่งที่หนูเลือกก็ไม่ได้มีผลเสียอะไร หรือเรื่องไอแพดที่แม่ซื้อเป็นแท็บเล็ตให้แทน หนูแอบน้อยใจและรู้สึกว่าแม่ไม่ได้รักเราเหมือนที่แม่คนอื่นรักลูก เพราเพื่อนก็มีกันทุกคน แต่หนูก็พยายามทำใจเพราะเข้าใจว่าแม่มีภาระเยอะ ทั้งต้องเลี้ยงดูน้องที่เป็นดาวน์ซินโดรม ดูแลคุณยายที่สูงอายุ และคุณพ่อที่ไม่ค่อยกลับบ้าน
​หนูไม่อยากเป็นภาระเพิ่ม เลยเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง และไม่อยากทำให้แม่ผิดหวัง แต่ดูเหมือนแม่ไม่เคยภูมิใจในตัวหนูเลย ทั้งที่หนูตั้งใจวาดรูปจนได้เกียรติบัตรมาเยอะแต่ละอันที่1ที่2ไม่ไก่กานะคะ แต่แม่กลับอยากให้เรียนสายการแพทย์ หนูรู้ว่าแม่หวังดีเสมอนะแต่หนูอึดอัดจนบอกไม่ถูก หนูไม่รู้ว่าเด็กคนอื่นเป็นเหมือนกันไหม หรือหนูคิดมากไปเอง แต่ถึงอย่างนั้นหนูก็ยังรักแม่ที่สุด เพราะแม่คือคนเดียวในชีวิตที่เข้าใจหนูมากที่สุด แต่ก็ไม่ได้เข้าใจทั้งหมด ตอนนี้หนูรู้สึกเหมือนทำชีวิตและร่างกายพังไปหมด แต่สุดท้ายหนูก็ต้องพยายามลืมมันแล้วกลับไปใช้ชีวิตต่อ แต่ความฝันที่หนูอยากเปลี่ยนแปลงร่างกายให้เป็นผู้หญิงอย่างที่ตัวเองเป็นจริงๆ ยังติดอยู่ในใจลึกๆ ทุกคนพอจะมีวิธีที่จะช่วยให้เราทำในสิ่งที่เราฝันได้ไหมคะเป็นความฝันสูงสุดของเราเลย ไหมคะ ตอนนี้ตันมาไม่มีทางออกแล้วหรือว่าเราต้องเป็นแบบนี้ไปตลอดเลยหรือเปล่า