ผมอายุ 18 เป็น Introvert ชนิดที่ว่าไม่คบใคร เพื่อนร่วมชั้นพากันคุยกันสนุกสนานในห้องผมก็มักจะหามุมเงียบๆ ไม่พูดจา นั่งเรื่อยเปื่อยคนเดียว ตั้งแต่ปฐมวัย - ม.ต้น และลาออกจากโรงเรียน เพราะ รู้สึกว่า...เหงา...ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเหมือนกัน มันก็เหงาแต่ก็เดินหนีตลอด

ไม่มีเพื่อน ไม่มีแฟน เรียนจบ กศน. ไม่มีสังคมที่ถี่ ความสัมพันธ์กับคนในบ้านเดี่ยวนี้ก็ค่อยๆ เหินห่าง..หลายครั้งก็รู้สึกเหมือนหลงทางในชีวิต ยิ่งผมเดินไปแค่ไหนผมก็รู้สึกว่าตัวเองหลุดไปเรื่อยๆ จนไม่เหมือนคนเดิมแล้ว

มันเริ่มตอนที่พ่อแม่จู่ๆ ก็พูดเรื่อง 'มหาวิทยาลัย' ตอนผม 17 นี่แหละ ตอนนั้นผมยังคิดเลยนะว่าแบบผมนะหรอมหาลัย? แต่พ่อแม่ก็สนับสนุนว่า อย่างโน้น อย่างนี้ จนผมเริ่มมีความหวังและมีความฝันที่ชัดเจนกับชาวบ้านขึ้นมาบ้างแต่นั้นแหละครับ ผ่านมา 4-5 เดือน และก็โดนตบหน้าว่า

' ลูกสู้เด็กสายปกติไม่ไหวหรอก หรือถ้าจะไปสายศิลป์ก็ห้าม ...ลูกไปเรียนช่างนะลูก '

ผมก็ร้องเอ้า?เลย...ถ้าทำไม่ได้แล้วจะมาสัญญาและเอาขึ้นมาพูดทำไมแต่แรก...ปกติผมก็อยู่ได้มีความสุข อย่างน้อยก็ไม่ได้เครียดขนาดนั้น..ก่อนจะถูกเอาเรื่องนี้มาพูดครั้งแรก

แต่ช่วงหลังพอมันกระแทกมากๆก็ชินชากับมันแล้วแบบ เออ...ข่างก็ดี..เมื่อไม่นานมานี้ก็ไปสมัครมาแล้ว...เรื่องความฝันจบไปแต่เหมือน...ตัวตนก็จบไปด้วย...จากนั้นทุกเรื่องในชีวิตก็เป็นเรื่องที่...ไม่เหมือนเดิม

จากนั้นผมก็เริ่มหลุดยาวอย่างที่บอกไป มันเหมือนปกติผมก็เป็นคนหลงทางนะ...แต่ผมก็รู้ว่าเดินไปข้างหน้าเนี่ยแหละ...แต่พอมีเรื่องนี้มันทำให้ผมเหมือนพยายามจะคว้าอะไรบางอย่างจนหลงกว่าเดิมหาทางไปข้างหน้ายังไม่เจอเลย

เมื่อก่อนผมเป็นคนที่ร่าเริงมากเลยนะ...แต่เดี๋ยวนี้แค่นั่งเฉยๆ ตาก็ขวางเหมือนคนติดยาแล้ว แบบชีวิตนี้ไม่เอาอะไรแล้วประมาณนั้น แต่เฉพาะเวลาที่เศร้าหรือเก็บกดนะ ( ไม่ดื่ม ไม่สูบ ไม่เสพ)

หลายครั้งก็คิดว่า อยากตายให้มันจบๆไปหรือเราจะเกิดมาทำไมแต่มันก็แค่ความคิดชั่ววูบแปปเดียวก็หายไปแต่ถ้ามีสิ่งเร้าก็จะกลับมาง่ายๆ ด้วยวนอยู่แบบนี้

มีเรื่องเศร้า -> ซึม -> อยากอยู่คนเดียว -> ร้องไห้ ->  อยากตาย -> นอนตื่นแล้วหาย -> มีเรื่องเศร้า  (Loop)

(เวลาเครียดมากๆ ก็อึดอัดอยากอ้วก..น่าจะจัดการอารมณ์ไม่ได้)

อาจเป็นเพราะเซนซิทีฟกับเรื่องความรู้สึกมากตั้งแต่เด็กๆแล้ว เวลาผมรู้สึกแย่ก็ไม่พูดออกมาหรอกแค่หามุมเงียบๆ นั่งฟังเพลงล่องลอยในความคิดเกี่ยวกับเรื่องที่เจอมา เงียบไปแบบนั้นเลย

และบ้านผมก็ค่อนข้างมีความรุนแรงทางคำพูด...แน่นอนว่าผมสืบทอดสภาพแวดล้อมมาเต็มๆตั้งแต่เด็ก  เวลาด่ากันก็จะตะคอกเสียงดังและพูดแรงใส่กันตลอดเลย

...แล้ววันนี้ผมได้มีโอกาสกอดน้องหมาตัวนึงแล้ว รู้สึกเหมือนมันมีอะไรจุกทีอกยิ่งลูบหัวมันยิ่งรู้สึกดีแล้วก็ยิ่งรู้สึกอึดอัด ผมอยากกอดมันแล้วจู่ก็เผลอคิดว่า

อยากให้มีใครกอดแบบนี้บ้าง...เป็นซึมเศร้ารึเปล่าครับ เอา 'สัญญาณ' แค่เบื้องต้นก็ได้ว่าแค่

(ขาดความรักและขาดเป้าหมาย  หรือ เป็นภาวะซึมเศร้า)

ลองทำพวกแบบทศสอบในเน็ตดูบ้างแล้ว 'ภาวะซึมเศร้าระดับกลาง' ทุกครั้งเลยแต่เป็นเป็นพวกผีเข้าผีออกเพราะอยากที่บอกไป (Loop) มันต้องการตัวกระตุ้นอย่างโดยที่บ้านด่าหรือตะคอกใส่..เลยไม่ชัวร์

...ขอบคุณครับ