สวัสดีค่ะหนูเป็นเด็กผู้หญิงอายุ 17จะมาเล่าความน้อยใจแม่ค่ะเรื่องมือถือ
ตั้งแต่เกิดมาจนอายุ 17 หนูมีมือถือแค่ 2 เครื่องเครื่องแรกเป็นมือหนึ่ง5,000 กว่าหนูใช้ได้ 4-5 ปีจน
มันพังจนดับไม่สามารถเล่นได้พอผ่านไปสักพัก
,เครื่องที่2เป็นมือสองราคาไม่ถึง2000 บาทด้วยซ้ำเครื่องที่หนูเล่นปัจจุบันนี้และค่ะเครื่องนี้หนูเล่นได้ 2 ปีกว่าแล้ว
ตอนหนูอายุ 16แม่หนูก็ได้เสนอว่าถ้าทำงานช่วยจะซื้อมือถือให้เขาจะเก็บตังค์ให้เดือนละ 1,000 ถึง 2,000 บาทแต่พอผ่านมาหลายเดือนเขาก็ไม่เก็บให้สักทีอ้างนู่นอ้างนี่แต่เราก็พยายามที่จะเข้าใจเราพยายามถามเขาก็ชอบตอบออกมาด้วยน้ำเสียงแข็งและโมโหใส่ทั้งๆที่เราก็ถามกับเขาดีๆตลอด.เวลาที่ผ่านมาเราก็เข้าใจเขานะเพราะพ่อก็เสียแล้วเขาต้องเป็นเสาหลักของบ้านคนเดียวเลยต้องทำให้เขาเหนื่อยแต่ก็อดรู้สึกน้อยใจไม่ได้ที่เขาไม่สามารถให้คำสัญญาที่เขาให้ไว้จนผ่านเวลามาเป็นปีเขาก็ยังไม่ได้เก็บให้หนูสักบาทตลอดเวลาที่ผ่านมาหนูทั้งน้อยใจเสียใจร้องไห้ตลอดถึงขั้นอยากจะฆ่ .าตัวต.า.ยมาหลายครั้งแต่พอทำใจไม่ได้ก็เลยไม่ได้ทำมาตลอดพยายามอดทนพอผ่านมาพักใหญ่หนูคิดว่าเราต้องคุยกันอย่างจริงจังสักทีก็เลยคุยกับแม่จนเขายอมเก็บให้เดือนละ 2,000-3,000พอเก็บในกระปุกไม้อย่างดีต้องใส่กุญแจเข้าไปในห้องแม่ขนาดเราก็ยังไม่รู้เลยว่ากุญแจของมันเป็นยังไงเก็บได้ 11,000 บาทแล้วพี่ชายเกิดไม่สบายเลยต้องไปหาหมอเลยต้องจำเป็นต้องเอาตังค์ของหนูไปก่อนในตอนนั้นหนูก็นอนอยู่ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจนแม่ได้มาเคาะประตูก็เลยลุกขึ้นมาดูเขาเลยถามว่าหนูได้เอาตังค์ไปไหมหนูก็งงว่าหนูจะเอาตังค์ไปทำไมเขาบอกว่าเขาเก็บให้ได้ 11,000แล้วแต่แม่มาดูอีกทีตังค์ก็หายไป 6,000ตอนนั้นเราช็อคไปเลยนิ่งร้องไห้ออกมาเพราะกว่าจะได้มามันลำบากมากตอนนั้นคิดไปว่าต้องเป็นคนในบ้านเอาไปเพราะถ้าคนนอกออกไปเขาต้องเอาไปจนหมดแต่นี้เขาเอาไปแค่ 6,000 บาทเราเลยจำเป็นต้องรออีกถึงจะเหนื่อยที่จะรอแล้วก็ตามตอนนั้นเราก็สงสัยพี่ชายคนโตกับพี่สะใภ้อยู่นะเพราะเขาจะซื้อรถในราคา 20,000 กว่ามายืมแม่ 11,000 บาทอีก 10,000 บาทกว่าเขาจะใช้เงินของตัวเองแต่ตอนนั้นพยายามไม่คิดอะไรเลือกที่จะปล่อยผ่านให้มันเป็นตามเวรตามกรรมของมันไปแล้วจากนั้นแม่ก็ไม่ได้เก็บให้เราอีกเลยผ่านมา 4 เดือนเขาบอกว่าถ้าได้รอบนี้เขาจะให้เราหมดเลยเขามาถึงเขาบอกว่าได้แค่18,000ทำให้เรารู้สึกเสียใจและน้อยใจมากเพราะสิ่งที่เราพูดกับเขาตอนนั้นและเขาสัญญากับหนู
หนูพูดกับเขาตลอดว่าหนูจะเอา20,000 กว่านะเราคาดหวังแบบนั้นมาตลอดแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือแบบนี้สำหรับหนู 18,000 บาทมันก็เยอะนะแต่มันก็ไม่ได้สิ่งที่หนูคาดหวังไว้ตั้งแต่แรกและเสียใจกับคำสัญญาและเสียดายที่รอคอยมาตั้งนานเสียน้ำตาไม่รู้กี่ครั้งแล้วพี่สะใภ้ก็ได้ซื้อมือถือใหม่ราคาประมาณหมื่นกว่านี่แหละทำให้เราคิดว่าพวกเขาก็มีตังค์ซื้อนี่แต่ทำไมไม่สามารถคืนได้ล่ะเขายืมตังค์เป็นหมื่นได้ 3-4 เดือนแต่ก็ไม่คืนสักทีแต่พวกเขากลับใช้ชีวิตอย่างสบายใช้ตังค์วันหนึ่งก็หลักร้อยหลักพันไม่เคยซื้อของเข้ามาในบ้านไม่เคยทำงานบ้านช่วยเลยทำแต่บ้านรกคือคิดอยู่นะว่ามีลูก 2 คนแล้วแต่กลับเกาะติดอยู่กับแม่ไม่เอาไปสร้างครอบครัวเองได้ตังค์มาครั้งหนึ่งก็ 20,000 บาทขึ้นแต่กลับบอกว่าไม่พอใช้ทั้งๆที่ไม่ได้ออกอะไรในบ้านเลยทั้งค่าไฟค่าของในบ้านใช้ไปกินแต่ของตัวเองไม่เคยแบ่งปัน
"พูดตามตรงเรารู้สึกน้อยใจมากๆและเสียใจมากๆเช่นกันรู้สึกเหนื่อยที่จะรอแล้วหลายๆเรื่องมากที่หนูน้อยใจเวลาแม่ไม่สบายก็เป็นหนูนี่แหละที่คอยดูอาการคอยอยู่ข้างๆทำงานบ้านก็หนูทำงานสวนก็หนูที่ช่วยหนูพยายามช่วยมาตลอดแต่สิ่งที่หนูได้รับก็คือต้องรออยู่อย่างนี้หรอหนูก็แอบน้อยใจมาตลอดว่าทำไมคนที่ไม่ได้ช่วยอะไรเลยกลับได้สิ่งที่เขาต้องการแต่คนที่ช่วยคนที่คอยอยู่ข้างๆกับโดนต่อว่าและให้รออยู่อย่างนั้นเวลาที่เขาเจอเรื่องแย่ๆก็เอามาลงกับหนูเพราะหนูยังเด็กหรอเพราะหนูเป็นน้องเล็กสุดหรอถึงต้องรอคิดว่าเป็นหนูเป็นเด็กหรอความคิดหนูปั่นป่วนไปหมดหนูขอความคิดเห็นของทุกคนหน่อยว่าฟังเรื่องหนูเป็นยังไงหรือว่าอยากระบายก็ระบายได้เลยนะคะ"
สวัสดีค่ะมีใครเคยน้อยใจคนรอบข้างหรือคนในครอบครัวบ้างหนูเป็นผู้ไหมคะวันนี้อยากมาระบายและมาเล่าความอึดอัดความน้อยใจที่เจอม
ตั้งแต่เกิดมาจนอายุ 17 หนูมีมือถือแค่ 2 เครื่องเครื่องแรกเป็นมือหนึ่ง5,000 กว่าหนูใช้ได้ 4-5 ปีจน
มันพังจนดับไม่สามารถเล่นได้พอผ่านไปสักพัก
,เครื่องที่2เป็นมือสองราคาไม่ถึง2000 บาทด้วยซ้ำเครื่องที่หนูเล่นปัจจุบันนี้และค่ะเครื่องนี้หนูเล่นได้ 2 ปีกว่าแล้ว
ตอนหนูอายุ 16แม่หนูก็ได้เสนอว่าถ้าทำงานช่วยจะซื้อมือถือให้เขาจะเก็บตังค์ให้เดือนละ 1,000 ถึง 2,000 บาทแต่พอผ่านมาหลายเดือนเขาก็ไม่เก็บให้สักทีอ้างนู่นอ้างนี่แต่เราก็พยายามที่จะเข้าใจเราพยายามถามเขาก็ชอบตอบออกมาด้วยน้ำเสียงแข็งและโมโหใส่ทั้งๆที่เราก็ถามกับเขาดีๆตลอด.เวลาที่ผ่านมาเราก็เข้าใจเขานะเพราะพ่อก็เสียแล้วเขาต้องเป็นเสาหลักของบ้านคนเดียวเลยต้องทำให้เขาเหนื่อยแต่ก็อดรู้สึกน้อยใจไม่ได้ที่เขาไม่สามารถให้คำสัญญาที่เขาให้ไว้จนผ่านเวลามาเป็นปีเขาก็ยังไม่ได้เก็บให้หนูสักบาทตลอดเวลาที่ผ่านมาหนูทั้งน้อยใจเสียใจร้องไห้ตลอดถึงขั้นอยากจะฆ่ .าตัวต.า.ยมาหลายครั้งแต่พอทำใจไม่ได้ก็เลยไม่ได้ทำมาตลอดพยายามอดทนพอผ่านมาพักใหญ่หนูคิดว่าเราต้องคุยกันอย่างจริงจังสักทีก็เลยคุยกับแม่จนเขายอมเก็บให้เดือนละ 2,000-3,000พอเก็บในกระปุกไม้อย่างดีต้องใส่กุญแจเข้าไปในห้องแม่ขนาดเราก็ยังไม่รู้เลยว่ากุญแจของมันเป็นยังไงเก็บได้ 11,000 บาทแล้วพี่ชายเกิดไม่สบายเลยต้องไปหาหมอเลยต้องจำเป็นต้องเอาตังค์ของหนูไปก่อนในตอนนั้นหนูก็นอนอยู่ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจนแม่ได้มาเคาะประตูก็เลยลุกขึ้นมาดูเขาเลยถามว่าหนูได้เอาตังค์ไปไหมหนูก็งงว่าหนูจะเอาตังค์ไปทำไมเขาบอกว่าเขาเก็บให้ได้ 11,000แล้วแต่แม่มาดูอีกทีตังค์ก็หายไป 6,000ตอนนั้นเราช็อคไปเลยนิ่งร้องไห้ออกมาเพราะกว่าจะได้มามันลำบากมากตอนนั้นคิดไปว่าต้องเป็นคนในบ้านเอาไปเพราะถ้าคนนอกออกไปเขาต้องเอาไปจนหมดแต่นี้เขาเอาไปแค่ 6,000 บาทเราเลยจำเป็นต้องรออีกถึงจะเหนื่อยที่จะรอแล้วก็ตามตอนนั้นเราก็สงสัยพี่ชายคนโตกับพี่สะใภ้อยู่นะเพราะเขาจะซื้อรถในราคา 20,000 กว่ามายืมแม่ 11,000 บาทอีก 10,000 บาทกว่าเขาจะใช้เงินของตัวเองแต่ตอนนั้นพยายามไม่คิดอะไรเลือกที่จะปล่อยผ่านให้มันเป็นตามเวรตามกรรมของมันไปแล้วจากนั้นแม่ก็ไม่ได้เก็บให้เราอีกเลยผ่านมา 4 เดือนเขาบอกว่าถ้าได้รอบนี้เขาจะให้เราหมดเลยเขามาถึงเขาบอกว่าได้แค่18,000ทำให้เรารู้สึกเสียใจและน้อยใจมากเพราะสิ่งที่เราพูดกับเขาตอนนั้นและเขาสัญญากับหนู
หนูพูดกับเขาตลอดว่าหนูจะเอา20,000 กว่านะเราคาดหวังแบบนั้นมาตลอดแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือแบบนี้สำหรับหนู 18,000 บาทมันก็เยอะนะแต่มันก็ไม่ได้สิ่งที่หนูคาดหวังไว้ตั้งแต่แรกและเสียใจกับคำสัญญาและเสียดายที่รอคอยมาตั้งนานเสียน้ำตาไม่รู้กี่ครั้งแล้วพี่สะใภ้ก็ได้ซื้อมือถือใหม่ราคาประมาณหมื่นกว่านี่แหละทำให้เราคิดว่าพวกเขาก็มีตังค์ซื้อนี่แต่ทำไมไม่สามารถคืนได้ล่ะเขายืมตังค์เป็นหมื่นได้ 3-4 เดือนแต่ก็ไม่คืนสักทีแต่พวกเขากลับใช้ชีวิตอย่างสบายใช้ตังค์วันหนึ่งก็หลักร้อยหลักพันไม่เคยซื้อของเข้ามาในบ้านไม่เคยทำงานบ้านช่วยเลยทำแต่บ้านรกคือคิดอยู่นะว่ามีลูก 2 คนแล้วแต่กลับเกาะติดอยู่กับแม่ไม่เอาไปสร้างครอบครัวเองได้ตังค์มาครั้งหนึ่งก็ 20,000 บาทขึ้นแต่กลับบอกว่าไม่พอใช้ทั้งๆที่ไม่ได้ออกอะไรในบ้านเลยทั้งค่าไฟค่าของในบ้านใช้ไปกินแต่ของตัวเองไม่เคยแบ่งปัน
"พูดตามตรงเรารู้สึกน้อยใจมากๆและเสียใจมากๆเช่นกันรู้สึกเหนื่อยที่จะรอแล้วหลายๆเรื่องมากที่หนูน้อยใจเวลาแม่ไม่สบายก็เป็นหนูนี่แหละที่คอยดูอาการคอยอยู่ข้างๆทำงานบ้านก็หนูทำงานสวนก็หนูที่ช่วยหนูพยายามช่วยมาตลอดแต่สิ่งที่หนูได้รับก็คือต้องรออยู่อย่างนี้หรอหนูก็แอบน้อยใจมาตลอดว่าทำไมคนที่ไม่ได้ช่วยอะไรเลยกลับได้สิ่งที่เขาต้องการแต่คนที่ช่วยคนที่คอยอยู่ข้างๆกับโดนต่อว่าและให้รออยู่อย่างนั้นเวลาที่เขาเจอเรื่องแย่ๆก็เอามาลงกับหนูเพราะหนูยังเด็กหรอเพราะหนูเป็นน้องเล็กสุดหรอถึงต้องรอคิดว่าเป็นหนูเป็นเด็กหรอความคิดหนูปั่นป่วนไปหมดหนูขอความคิดเห็นของทุกคนหน่อยว่าฟังเรื่องหนูเป็นยังไงหรือว่าอยากระบายก็ระบายได้เลยนะคะ"