ย้อนกลับไปเมื่อประมาณ 10 ปีที่แล้ว ตอนนั้นยังไม่มีสถานะที่เรียกว่า "คนคุย" เลยมั้ง เราคิดว่าการคุยกันก็คือการพัฒนาไปเป็น "แฟน" โดยตัวมันเองอยู่แล้ว เพียงแต่เราต้องใช้เวลาค่อยๆเรียนรู้กันไป และตอนนั้นทุกคนก็ไม่ได้รู้สึกว่าต้องคุยกับคนหลายคน คือเราสามารถใช้เวลาค่อยๆเรียนรู้อีกฝ่ายได้อย่างไม่ต้องรีบ แล้วค่อยตัดสินใจเป็น "แฟน"
ตัดกลับมาในทุกวันนี้ เกิดสิ่งที่เรียกว่า "คนคุย" จากที่เราเห็นและศึกษาเกี่ยวกับคำว่า "คนคุย" ในสมัยนี้มาระยะหนึ่ง เรามองว่าสิ่งที่น่ากลัวมากสำหรับความสัมพันธ์แบบนี้คือ "ความกลัวโดนหักหลัง"
หลายคนอยากให้อีกฝ่ายรีบแสดงสถานะที่ชัดเจน เพราะ "กลัวโดนหักหลัง"
ในขณะที่อีกฝ่ายเลือกมี "คนคุย" หลายคน ก็เพราะ "กลัวโดนหักหลัง"
เลยสงสัยอยู่เหมือนกันว่าในช่วง 10 ปีที่ผ่านมานี้ คนเราหักหลังกันมากขึ้นหรอ? ทำไมความสัมพันธ์ของคนในสมัยนี้มันดูรีบไปหมด? ความสัมพันธ์ไม่ใช่สิ่งที่ต้องค่อยๆเรียนรู้และใช้เวลากับมันหรอ?
มีใครคิดเหมือนเราไหมคะ? หรือเราทิ้งห่างจากความสัมพันธ์มานานเกินไป 55555 แลกเปลี่ยนได้เลยนะคะ ชอบเรียนรู้ความคิดเห็นจากหลายๆคนค่า
สถานะที่เรียกว่า "คนคุย" ของคนสมัยนี้เกิดจากความกลัวโดนหักหลัง?
ตัดกลับมาในทุกวันนี้ เกิดสิ่งที่เรียกว่า "คนคุย" จากที่เราเห็นและศึกษาเกี่ยวกับคำว่า "คนคุย" ในสมัยนี้มาระยะหนึ่ง เรามองว่าสิ่งที่น่ากลัวมากสำหรับความสัมพันธ์แบบนี้คือ "ความกลัวโดนหักหลัง"
หลายคนอยากให้อีกฝ่ายรีบแสดงสถานะที่ชัดเจน เพราะ "กลัวโดนหักหลัง"
ในขณะที่อีกฝ่ายเลือกมี "คนคุย" หลายคน ก็เพราะ "กลัวโดนหักหลัง"
เลยสงสัยอยู่เหมือนกันว่าในช่วง 10 ปีที่ผ่านมานี้ คนเราหักหลังกันมากขึ้นหรอ? ทำไมความสัมพันธ์ของคนในสมัยนี้มันดูรีบไปหมด? ความสัมพันธ์ไม่ใช่สิ่งที่ต้องค่อยๆเรียนรู้และใช้เวลากับมันหรอ?
มีใครคิดเหมือนเราไหมคะ? หรือเราทิ้งห่างจากความสัมพันธ์มานานเกินไป 55555 แลกเปลี่ยนได้เลยนะคะ ชอบเรียนรู้ความคิดเห็นจากหลายๆคนค่า