มหากาพย์คุณป้าทุบรถ... ๑๐ปีที่ต้องทนอยู่ในคุกที่มองไม่เห็น เมื่อบ้านที่ควรเป็นวิมาน กลับถูกล้อมด้วยตลาดและการเพิกเฉย...

กระทู้สนทนา

"10 ปีที่ต้องทนอยู่ในคุกที่มองไม่เห็น... เมื่อบ้านที่ควรเป็นวิมาน กลับถูกล้อมด้วยตลาดและคำเพิกเฉย จน ‘ขวาน’ กลายเป็นที่พึ่งสุดท้ายในการทวงคืนความสงบสุข"

สายลมยามเช้าที่เคยพัดผ่านหมู่บ้านเสรีวิลล่าเมื่อหลายสิบปีก่อน บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นคาวสดของเนื้อสัตว์และควันรถที่หมุนวนอยู่รอบบ้านเลขที่ 202/1 คุณรัตนฉัตร และ คุณมณีรัตน์ สองพี่น้องยืนมองออกไปนอกหน้าต่างบ้านที่เคยเป็นวิมาน แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็น "เกาะร้าง" ที่ถูกล้อมรอบด้วยตลาดถึง 5 แห่ง

"เราสู้มาตั้งแต่ปี 52 แล้วนะพี่..." คุณมณีรัตน์เอ่ยเบาๆ ขณะมองป้ายประท้วงขนาดใหญ่ที่พวกเขาพยายามติดไว้หน้าบ้านเพื่อทวงคืนความสงบสุข แต่ดูเหมือนเจ้าหน้าที่รัฐจะทำตัวเป็นใบ้และหนวกหูต่อคำร้องของพวกเธอมานับสิบปี ตลาดเหล่านั้นยังคงผุดขึ้นราวกับดอกเห็ด ส่งเสียงอึกทึกและกลิ่นรบกวนทั้งกลางวันและกลางคืน

18 กุมภาพันธ์ 2561

อากาศเช้าวันนั้นร้อนอบอ้าวพอๆ กับอารมณ์ที่คุกรุ่น รถกระบะคันหนึ่งแล่นมาจอดนิ่งสนิทขวางประตูหน้าบ้านที่มีป้ายประกาศเด่นชัด คุณรัชนีกร หญิงสาวเจ้าของรถ ลงจากรถไปอย่างเร่งรีบเพื่อซื้อของในตลาด โดยไม่สนว่าเจ้าของบ้านจะเข้าออกอย่างไร

สำหรับคนทั่วไป มันอาจเป็นแค่การจอดรถผิดที่เพียงครั้งเดียว แต่สำหรับคุณรัตนฉัตรและคุณมณีรัตน์ มันคือ "ฟางเส้นสุดท้าย" ของคนที่แบกความทุกข์มา 10 ปี

เสียงโลหะกระทบตัวถังรถดัง "ปัง!" สะเทือนไปทั่วซอยคุณรัตนฉัตรในวัย 57 ปี คว้าขวานจามลงไปที่ฝากระโปรงรถ ขณะที่คุณมณีรัตน์ใช้เสียมทุบซ้ำ ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของชาวบ้านและพ่อค้าแม่ค้า "ป้าทุบรถ" กลายเป็นฉายาที่แพร่ไปทั่วโลกโซเชียลในชั่วข้ามคืน แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเบื้องหลังขวานเล่มนั้น คือน้ำตาที่ไหลตกในมานานนับทศวรรษ

หลังเหตุการณ์วันนั้น ความจริงที่ถูกซุกไว้ใต้พรมก็ถูกเปิดออก คุณรัชนีกร ถูกศาลสั่งจำคุก 15 วัน (รอลงอาญา) และปรับฐานก่อความเดือดร้อนรำคาญ สองพี่น้องคุณป้าทุบรถ ยอมรับโทษทัณฑ์ทางอาญา ศาลสั่งจำคุกคนละ 3 เดือน (รอลงอาญา) ฐานทำให้เสียทรัพย์

แต่ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเกิดขึ้นในวันที่ 16 พฤษภาคม 2561 เมื่อศาลปกครองกลางมีคำพิพากษาประวัติศาสตร์ สั่งให้กรุงเทพมหานครรื้อถอนตลาดทั้ง 5 แห่ง และจ่ายเงินเยียวยาให้ครอบครัวแสงยศตระการรวมกว่า 1.4 ล้านบาท ศาลชี้ชัดว่าพื้นที่นี้คือ "ที่ดินจัดสรรเพื่ออยู่อาศัย" ไม่ใช่พื้นที่พาณิชย์ เจ้าหน้าที่รัฐละเลยต่อหน้าที่ปล่อยให้มีการสร้างตลาดผิดกฎหมายมาอย่างยาวนาน

ในที่สุด เสียงตะโกนของแม่ค้าและเสียงเครื่องยนต์ก็จางหายไป ตลาดที่เคยรายล้อมถูกทุบทิ้งทิ้งไว้เพียงพื้นที่ว่างเปล่า พ่อค้าแม่ค้ากว่า 300 ชีวิตต้องแยกย้ายไปหาที่ทำกินใหม่ ทุกคนต่างได้รับบทเรียนราคาแพง

คุณรัตนฉัตรยืนมองประตูหน้าบ้านที่ตอนนี้ไม่มีรถมาจอดขวางอีกต่อไป เธอกล่าวทิ้งท้ายด้วยเสียงที่สั่นเครือแต่หนักแน่นว่า "มันเป็นเหตุสุดวิสัยที่เกิดจากความเครียดสะสม วันนี้ความชอบธรรมกลับคืนมาแล้ว เราแค่ต้องการหมู่บ้านที่สงบสุขคืนมาเท่านั้น"

ข้อคิดจาก "มหากาพย์คุณป้าทุบรถ"

1. สิทธิของคุณ สิ้นสุดที่ปลายจมูกของคนอื่น: การละเมิดสิทธิผู้อื่นเพียงเพื่อ "ความสะดวกชั่วคราว" (เช่น การจอดรถขวางประตู) อาจนำไปสู่ความสูญเสียที่คาดไม่ถึง

2. ความยุติธรรมที่ล่าช้า คือความไม่ยุติธรรม: หากหน่วยงานรัฐทำหน้าที่บังคับใช้กฎหมายอย่างรวดเร็วและตรงไปตรงมาแต่แรก ประชาชนคงไม่ต้องใช้วิธีการรุนแรงเพื่อปกป้องสิทธิ์ของตัวเอง

3. ความอดทนมีขีดจำกัด: อย่าประเมินค่าความเงียบของคนอื่นต่ำไป เพราะภายใต้ความนิ่งเฉยอาจมีความเจ็บปวดที่รอวันระเบิดอยู่